Τα βαθύτερα αίτια του σύγχρονου παγκοσμίου μεταναστευτικού προβλήματος.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 11η Νοεμβρίου 2019

ΤΑ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο πως η Νέα Τάξη Πραγμάτων υλοποιεί στις τραγικές ημέρες μας, με κάθε λεπτομέρεια, το κοσμοκρατορικό της σχέδιο, που είναι η προώθηση εφιαλτικής παγκοσμιοποίησης και η εγκαθίδρυση της παγκόσμιας κυβέρνησης, που θα στρώσει το χαλί για την έλευση του Αντιχρίστου. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος πρέπει να εκλείψουν όλες οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των λαών, οι οποίες ανθίστανται στην ισοπέδωση και ομογενοποίηση των τοπικών παραδόσεων και των πολιτισμών και αποτελούν σοβαρό εμπόδιο για την υλοποίηση των σκοτεινών σκοπών των σχεδιαστών της.

 Ένα πλήρες και οργανωμένο σχέδιο παγκοσμίων διαστάσεων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ήδη εδώ και πολλές δεκαετίες. Για την υλοποίησή του σπαταλούνται αμύθητα ποσά, τα οποία διοχετεύονται μέσω διαφόρων ανεξέλεγκτων Μ.Κ.Ο., (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), ενώ παράλληλα με τη δύναμη του χρήματος αλώνονται εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες μεταβάλλονται σε πειθήνια όργανα των σχεδιαστών και εξαναγκάζονται να προωθούν τα σχέδιά τους.

Τα σκοτεινά κέντρα του Διεθνούς Σιωνισμού που έχουν την έδρα τους στην παγκόσμια υπερδύναμη πέραν του Ατλαντικού κατά ένα εξαίρετο τρόπο, (σε σχέση με άλλες  χώρες), έχουν στοχοποιήσει την πατρίδα μας, αφ’ ενός μεν λόγω της γεωστρατηγικής της θέσεως και του φυσικού της πλούτου, (φυσικό αέριο, πετρέλαια σε θαλάσσιες περιοχές κ.λ.π.), και αφ’ ετέρου, (και κυρίως), λόγω του πνευματικού της πλούτου, που είναι  η Ορθοδοξία. Γνωρίζουν ότι η ισχυρότερη αντίσταση στην υλοποίηση των στόχων τους είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, όχι μόνο διότι αποτελεί σήμερα την κυρίαρχη ηθική και πνευματική δύναμη ενότητος του ελληνικού λαού, αλλά και διότι ανέκαθεν, εδώ και είκοσι αιώνες,  Ορθοδοξία και Ελληνισμός συνδέθηκαν μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς στην ιστορική πορεία του Έθνους μας.  

Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία που έχουν στα χέρια τους για να επιτύχουν τον στόχο τους, είναι η αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης του πληθυσμού των λαών, την οποία επιτυγχάνουν με την δημιουργία μεταναστευτικών ροών μεγάλου αριθμού προσφύγων, ή παρανόμων οικονομικών μεταναστών σε χώρες υψηλού βιοτικού επιπέδου, όπως η Ευρώπη και η Αμερική. Οι πολεμικές συγκρούσεις στη Συρία τα τελευταία οκτώ χρόνια αλλά και οι δυσμενείς συνθήκες   διαβιώσεως σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπως το Πακιστάν, το Αυγανιστάν κ.λ.π., έχουν εξαναγκάσει εκατομμύρια ανθρώπους να μεταναστεύσουν προς την Ευρώπη, είτε για να σωθούν από τη δίνη των πολεμικών συγκρούσεων και των εμφυλίων σπαραγμών, είτε για την αναζήτηση καλλίτερων συνθηκών ζωής. Μάλιστα, όπως έχει αποδειχτεί, οι σχεδιαστές χρηματοδοτούν, μέσω των ΜΚΟ, αφειδώς την μετανάστευση εξαθλιωμένων ανθρώπων, (προσφύγων), όπως και τυχοδιωκτών, (μεταναστών). Φρόντισαν δε, μέσω διεθνών συνθηκών, να υποχρεώνουν τις χώρες εισβολής τους, να τους υποδέχονται και να φροντίζουν για την στέγασή τους, την διατροφή τους, την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, την εκπαίδευση και την ασφάλειά τους. Όταν κάποια χώρα αρνηθεί να δεχτεί και να φροντίσει για τους μετανάστες, στιγματίζεται διεθνώς και σύρεται στα διεθνή δικαστήρια!  

Ιδιαίτερα στη πατρίδα μας το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα έχει πάρει τα τελευταία χρόνια εφιαλτικές διαστάσεις, επειδή η χώρα μας αποτελεί την πρώτη πύλη εισόδου των μεταναστών από την Ασία και την Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη και επομένως δέχεται το μεγαλύτερο βάρος των προσφυγικών ροών. Η κατάσταση στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι εκρηκτική και μη διαχειρίσημη. Έχουν γεμίσει από πρόσφυγες και μετανάστες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις να εξισώνεται ο αριθμός τους με τους έλληνες κατοίκους.

Μια άλλη παράμετρος του θέματος είναι η συμπεριφορά τους στη χώρα μας. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι, δεν σέβονται ούτε στο ελάχιστο τους νόμους, τις τοπικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής κοινωνίας. Έχοντας διαποτιστεί από τα ολέθρια διδάγματα και τις επιταγές του Κορανίου, το οποίο θεωρεί κάθε μη μουσουλμάνο ως «εχθρό του Αλλάχ» και άρα υποψήφιο θύμα προς εξόντωση, συμπεριφέρονται ως κυρίαρχοι και κατακτητές. Απαιτούν την αφαίρεση του σταυρού από δημόσιους χώρους και από πρόσωπα με τα οποία έρχονται σε επαφή, βιαιοπραγούν, βιάζουν, δολοφονούν, προξενούν φθορές και καταστροφές στις υποδομές φιλοξενίας τους, αλλά και σε περιουσίες ελλήνων πολιτών. Δεν είναι λίγα τα εγκλήματα και μάλιστα ειδεχθή, τα οποία έχουν διαπράξει, (βλέπε βιασμός και βαρύτατος τραυματισμός της άτυχης Μυρτώς στην Πάρο, από πακιστανό λαθρομετανάστη). Δεν είναι μακριά ο καιρός που θα ζητάμε την άδεια των μουσουλμάνων, τι φαγητό θα μαγειρεύουμε στο σπίτι μας, πως θα ντυνόμαστε και πως θα συμπεριφερόμαστε σ’ αυτούς. Κι ακόμα δεν είναι μακριά η εποχή, που θα ζητάμε άδεια για να χτυπήσει η καμπάνα της ενορίας μας, για την περιφορά του Επιταφίου και τις υπαίθριες λατρευτικές μας εκδηλώσεις.

Παράλληλα έχουν την απαίτηση να επιβάλουν την δική τους κουλτούρα και τις δικές τους παραδόσεις, διαμορφωμένες από τις επιταγές του Ισλάμ: Την υπεροχή του άνδρα σε σχέση με τη γυναίκα, η οποία θεωρείται κτήμα και σκεύος ηδονής για κείνον. Τη «νομιμοποίηση» των βιασμών «απίστων», δηλαδή γηγενών ευρωπαίων γυναικών. Την παιδεραστία, αφού το Κοράνιο επιτρέπει τον «γάμο» ενηλίκων ανδρών με 9ετείς κορασίδες. Την ειδική δίαιτα, δηλαδή την αποφυγή βρώσης χοιρινού κρέατος και των παραγώγων του, την κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών, την  ειδική τελετουργική σφαγής ζώων προς βρώση (χαλάλ) και την εξωτερική ενδυμασία των γυναικών (μπούργκα).

Εδώ και χρόνια τώρα ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος της χώρας, αλλά και ο ευρύτερος πολιτικός κόσμος της Ευρώπης  ασχολείται με το φλέγον αυτό θέμα, το οποίο όμως δυστυχώς μέχρι σήμερα εξακολουθεί να παραμένει άλυτο. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως απέδειξαν ότι είναι ανίκανες να σταματήσουν τις προσφυγικές ροές από την γειτονική Τουρκία προς την Ελλάδα, από την οποία προέρχονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι μετανάστες. Ούτε η Συνθήκη «Δουβλίνο 2», ούτε η παρουσία στα σύνορα της Δύναμης Frontex, ούτε ο «φράχτης» στον Έβρο, στάθηκαν ικανά να αναχαιτίσουν τις προσφυγικές ροές, οι οποίες μάλιστα τους τελευταίους μήνες αυξάνουν σταθερά όλο και περισσότερο.

Επί πλέον οι εταίροι μας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, δεν φαίνονται πρόθυμοι να δείξουν αλληλεγγύη και συμπαράσταση προς την Ελλάδα. Δεν δέχονται να προσλάβουν μετανάστες από την Ελλάδα, έτσι ώστε να επωμιστούν το προσφυγικό βάρος που τους αναλογεί, ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε χώρας, παρ’ όλο που βλέπουν ότι η πατρίδα μας σηκώνει το μεγαλύτερο προσφυγικό βάρος σε σχέση με άλλες χώρες. Ένα βάρος που μέρα με την ημέρα γίνεται όλο και πιο ασήκωτο. Και το χειρότερο: Φρόντισαν, με κατάλληλες πολιτικές παρεμβάσεις, να κλείσουν τα βόρεια σύνορα της Ελλάδος με φράχτες σε καίρια σημεία, που αποτελούν πύλες εισόδου προς την Ευρώπη, ώστε να αποκλειστεί κάθε δυνατότης περαιτέρω μετακινήσεως των μεταναστών προς τα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη. Μ’ άλλα λόγια οι ευρωπαίοι εταίροι μας «γύρισαν τις πλάτες» και μας άφησαν στο έλεος των μεταναστών. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά και προοδευτικά σε «αποθήκη» προσφύγων και μεταναστών, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εθνική της ασφάλεια, αφού οι μεν προσφυγικές ροές από την Τουρκία συνεχίζονται με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό, ενώ οι πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην Ελλάδα. Και το «κερασάκι στην τούρτα»: Ο τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν, ο οποίος διαχειρίζεται τη «στρόφιγγα των προσφύγων» κατά το δοκούν, (για να επιτύχει προφανώς τα γεωπολιτικά του σχέδια), απείλησε πρόσφατα από την Ουγγαρία, ότι «θα πνίξει την Ευρώπη με μετανάστες» σαν αντίποινα για τις νέα κυρώσεις που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Τουρκία. Καταλαβαίνει κανείς, τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα!

Με θλίψη διαπιστώνουμε ακόμη ότι ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και η παρούσα μπόρεσε να διακρίνει και να αξιολογήσει με τη δέουσα προσοχή και ευθύνη τη σοβαρότητα του προβλήματος και φυσικά να το αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Δεν μπόρεσε δηλαδή κατ’ αρχήν να συνειδητοποιήσει το αυταπόδεικτο γεγονός, ότι η συνεχής συσσώρευση μεγάλου αριθμού μεταναστών, (με το ισλαμιστικό προφίλ που παρουσιάζουν και τη βάρβαρη συμπεριφορά που δείχνουν), σε συνδυασμό με τη δημογραφική συρρίκνωση της ελληνικής κοινωνίας, αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του έθνους. Ότι ο κίνδυνος ισλαμοποιήσεως της χώρας μας είναι πλέον ορατός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιβίωσή μας ως Ορθόδοξο έθνος και ως λαός. Πρόσφατη επιστημονική ανάλυση αναφέρει, ότι μια πόλη σαν τη Λαμία χάνεται κάθε χρόνο από 0την υπογεννητικότητα και τη γήρανση του πληθυσμού και μια πόλη σαν την Πάτρα γεννιέται από αλλόθρησκους και κύρια μουσουλμάνους λαθρομετανάστες! Ούτε επίσης  μπόρεσε ποτέ με τόλμη και επιμονή, αλλά και με ανυποχώρητη σταθερότητα, να θέσει το θέμα στους εταίρους μας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και να δηλώσει ξεκάθαρα, ότι ο τόπος αυτός δεν μπορεί να χωρέσει άλλους μετανάστες. Ότι δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες να τους συντηρήσει οικονομικά, να τους αποκαταστήσει επαγγελματικά  και να τους αφομοιώσει κοινωνικά και πολιτιστικά. Ότι ο λαός δεν αντέχει άλλο. Και ότι σε περίπτωση που θα συνεχίζουν να αδιαφορούν οι εταίροι μας θα αναγκαστούν να κλείσουν τα σύνορα, (χερσαία και θαλλάσια), προς την Τουρκία, με την διευκρίνηση βέβαια ότι το κλείσιμο των συνόρων θα αφορά ειδικά τους οικονομικούς μετανάστες.

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η σημερινή Κυβέρνηση βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, διότι αθέτησε τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, σύμφωνα με τις οποίες θα διαχώριζε τους πρόσφυγες από τους μετανάστες. Στους μεν πρώτους θα παρείχε άσυλο και στήριξη, ενώ τους δεύτερους θα απέλαυνε στις χώρες τους. Δυστυχώς, αν και έχουν περάσει τέσσερις μήνες από την ανάληψη της εξουσίας, όχι μόνο δεν υλοποίησε την προεκλογική της εξαγγελία, αλλά μάλλον το αντίθετο συνέβη. Ελάχιστοι ίσως, (και αν), απελάθηκαν και το χειρότερο: τους μετακινεί στο εσωτερικό της χώρας, ώστε να είναι πιο δύσκολη η απέλασή τους!

Ευτυχώς ο λαός άρχισε να ξυπνάει και να συνειδητοποιεί, προς τα που βαδίζει η χώρα, γι’ αυτό και σε πολλά μέρη της Ελλάδος οι ντόπιοι κάτοικοι ξεσηκώνονται, διαμαρτύρονται και προσπαθούν να εμποδίσουν την εγκατάσταση μεταναστών. Καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι σε λίγα χρόνια θα ζουν ως μετανάστες στην πατρίδα τους. Το καυτό ερώτημα που τίθεται εν προκειμένω είναι: Γιατί άραγε η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν θέλει να δεί το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά αντίθετα κλείνει τα μάτια της μπροστά στην τραγική αυτή πραγματικότητα, αλληθωρίζει και προσπαθεί τάχα να το λύσει προωθώντας τους μετανάστες στην ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι έτσι δεν λύνεται το πρόβλημα;

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να απαντήσουμε σε ένα συνηθισμένο επιχείρημα, που παπαγαλίζουν και προβάλλουν γνωστοί οικουμενιστικοί και αθεϊστικοί κύκλοι: Ότι η άρνησή μας να δεχθούμε μετανάστες αποτελεί δήθεν έλλειψη αγάπης και ανθρωπισμού προς τον πλησίον, προς ανθρώπους δυστυχισμένους και κατατρεγμένους. Απαντούμε λοιπόν σε όλους αυτούς τους κυρίους, ότι αγαπούμε μεν τους δυστυχισμένους συνανθρώπους μας, στο μέτρο πάντα των δυνάμεών μας, αγαπούμε όμως και την πατρίδα μας, η οποία απειλείται στην παρούσα χρονική συγκυρία από μέγιστο εθνικό κίνδυνο, όπως αναπτύξαμε προηγουμένως. Ας αφήσουν λοιπόν κατά μέρος τα κηρύγματα περί αγάπης προς τον πλησίον και ας προσπαθήσουν να βγάλουν πρώτα το δοκάρι της οικουμενιστικής αιρέσεως, που έχουν στα μάτια τους και μετά ας έρθουν να μας διδάξουν περί αγάπης προς τον πλησίον. Επίσης δεν δεχόμαστε μαθήματα ανθρωπισμού από «δασκάλους» που εμφορούνται από τον άθεο ουμανισμό, την πηγή των σημερινών συμφορών στην ανθρωπότητα. Στην περίπτωση του μεταναστευτικού, πραγματική ανάγκη έχουν οι πρόσφυγες και ιδιαίτερα τα παιδιά, οι γυναίκες και οι άρρωστοι, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις προγονικές τους εστίες, για να γλυτώσουν από τη δίνη του πολέμου. Όχι όμως οι οικονομικοί μετανάστες, προερχόμενοι από χώρες ειρήνης και ασφάλειας, οι οποίοι ως κλασικοί τυχοδιώκτες, αναζητούν καλλίτερες συνθήκες ζωής, εισβάλοντας παράνομα, στην πατρίδα μας, καταπατώντας κάθε νομιμότητα!

Κλείνοντας θα θέλαμε και εμείς, ως έλληνες πολίτες, να διατρανώσουμε την αγωνία μας και τις ανησυχίες μας και να καλέσουμε σε επαγρύπνηση και αγωνιστικότητα τον πιστό λαό του Θεού, αλλά και κάθε έλληνα πολίτη που είναι εις θέσιν να διακρίνει τον άμεσο και μέγιστο κίνδυνο που απειλεί τη χώρα μας. Δεν αγνοούμε τα βαθύτερα αίτια του μεταναστευτικού προβλήματος, το οποίο είναι τεχνητό και προκλητό και εξυπηρετεί τους συγκεκριμένους γεωπολιτικούς στόχους της Νέας Τάξεως πραγμάτων, που αναφέραμε στην αρχή του σχολίου μας. Αλλ’ αυτό δεν σημαίνει, ότι θα καθήσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Καλούμεθα λοιπόν όλοι μας να κάνουμε ότι εξαρτάται από μας με ειρηνικές διαμαρτυρίες, με συλλαλητήρια, (σαν αυτά που πραγματοποιήθηκαν με αφορμή το Μακεδονικό ζήτημα), και με κάθε άλλο νόμιμο μέσον προς την κατεύθυνση αυτή. Ο αγώνας αυτός αποτελεί  χρέος υψίστου εθνικού καθήκοντος απέναντι στην πατρίδα, στις οικογένειές μας και στις επερχόμενες γενεές των ελλήνων. Και πάνω από όλα να κάνουμε θερμή προσευχή, να ευλογήσει ο Θεός τις ταπεινές μας προσπάθειες και να σώσει την Ελλάδα από την νέα αυτή δεινή δοκιμασία. Αμήν.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Όσιος Νείλος ο ασκητής | Ο πόλεμος με τους δαίμονες γίνεται για την πνευματική προσευχή

Ο Όσιος Νείλος ο ασκητής που γιορτάζει σήμερα Τρίτη 12 Νοεμβρίου, μας μιλά για την προσευχή. Ο δικός Του αιώνιος λόγος ακούγεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, αφυπνιστικός και σωτήριος

Γνωρίζουμε, άραγε, οι σημερινοί Χριστιανοί, τι είναι η αληθινή προσευχή, ποια τα χαρακτηριστικά της και ποιοι οι καρποί της;

Οι ‘Άγιοι της Εκκλησίας μας, που υπήρξαν οι κατεξοχήν προσευχόμενοι άνθρωποι, μας έχουν παραδώσει την ιερή τους εμπειρία με τρόπο εκφραστικό και κατηγορηματικό. Η προσευχή, μας λένε, είναι ανύψωση του νου στον Θεό και συνομιλία μαζί Του. Η προσευχή είναι ένωση τού ανθρώπου με τον Θεό· έργο των αγγέλων κλειδί τού Παραδείσου· φωτισμός της ψυχής· συγχώρηση των αμαρτημάτων μητέρα των αρετών.
Η προσευχή είναι όπλο ακαταμάχητο· θησαυρός αδαπάνητος· γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς· τείχος που προστατεύει από τις θλίψεις. Η προσευχή είναι καθρέφτης της πνευματικής ζωής τού ανθρώπου και εργασία που ποτέ δεν τελειώνει.

Εύκολα, λοιπόν, αντιλαμβάνεται κανείς, πώς η προσευχή δεν αποτελεί ένα απλό «θρησκευτικό καθήκον» ή μια «συναισθηματική εκτόνωση». Είναι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζει η ψυχή. Είναι η ολοκληρωτική στροφή και προσφορά τού ανθρώπου στον Θεό. Μια προσφορά, που, όταν συνοδεύεται από τον αγώνα για την τήρηση των εντολών τού Χριστού, ελκύει τη θεία χάρη. Κι αυτή με τη σειρά της καθαρίζει την καρδιά, φωτίζει το νου, μεταμορφώνει τον όλο άνθρωπο και τον χριστοποιεί.
Γι’ αυτό, χριστιανός που δεν προσεύχεται, δεν είναι αληθινός χριστιανός. Και άνθρωπος που δεν ξέρει να προσευχηθεί, δεν είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος.
«Όπως το σώμα», λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «χωρίς την ψυχή, είναι νεκρό, έτσι και η ψυχή, χωρίς την προσευχή, είναι νεκρή».
Στις επόμενες σελίδες προσφέρεται επιλεκτικά, σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, ένα κλασικό έργο της πατερικής γραμματείας, ο «Λόγος περί προσευχής», που βρίσκεται καταχωρισμένος στη Φιλοκαλία και αποδίδεται στον Σιναΐτη άγιο Νείλο τον ασκητή (5ος αι. ).
Ολόκληρο το έργο αποτελείται από 153 μικρά μα περιεκτικά κεφάλαια, που χειραγωγούν με ασφάλεια στην οδό της πνευματικής προσευχής όποιον θελήσει όχι να τα διαβάσει βιαστικά, μα να τα μελετήσει προσεκτικά και να τ’ αφομοιώσει. Γιατί είναι αλήθεια, πως για τον σημερινό άνθρωπο ο λόγος του αγίου Νείλου είναι τροφή στέρεη. Είναι ισχυρό αντίδοτο στον πνευματικό λιμό της εποχής μας, όπου το «μυστήριον της ανομίας» ενεργείται με ταχύτατους ρυθμούς.
Στις επερχόμενες δοκιμασίες θα μας θρέψει και θα μας στηρίξει μόνο η «εν πνεύματι και αληθεία» κοινωνία με τον όντως Όντα Θεό, τον Παντοκράτορα Κύριο. Ο δικός Του αιώνιος λόγος ακούγεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, αφυπνιστικός και σωτήριος: «Βλέπετε, αγρυπνείτε και προσεύχεσθε… ίνα καταξιωθήτε εκφυγείν πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι και σταθήναι έμπροσθεν τού Υιού του ανθρώπου» (Μάρκ. 13:33 και Λουκ. 21:36).

Η προσευχή

► Προσευχή είναι το ανέβασμα του νου στον Θεό. Πρόκειται για μια εργασία πνευματική, που αρμόζει στην αξία του ανθρώπινου νου περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη ασχολία.

► Η προσευχή γεννιέται από την πραότητα και την αοργησία· φέρνει στην ψυχή τη χαρά και την ευχαριστία· προφυλάσσει τον άνθρωπο από τη λύπη και την αθυμία.

► Όπως το ψωμί είναι τροφή του σώματος και η αρετή τροφή της ψυχής, έτσι και του νου τροφή είναι η πνευματική προσευχή.

► Όπως η όραση είναι ανώτερη απ’ όλες τις αισθήσεις, έτσι και η προσευχή είναι η πιο θεία και ιερή απ’ όλες τις αρετές.

► Εκείνος που αγαπά τον Θεό, συνομιλεί πάντοτε μαζί Του σαν γιος προς πατέρα και αποστρέφεται κάθε εμπαθή σκέψη.

► Αφού η προσευχή είναι συναναστροφή του νου με τον Θεό, σε ποιαν άραγε κατάσταση θα πρέπει να βρίσκεται αυτός, για να μπορέσει, χωρίς να στρέφεται άλλου, να πλησιάσει τον Κύριό του και να συνομιλεί μαζί Του χωρίς τη μεσολάβηση άλλου;

► Αν ο Μωυσής, προσπαθώντας να πλησιάσει τη φλεγόμενη βάτο, εμποδιζόταν, ώσπου έβγαλε τα σανδάλια από τα πόδια του, εσύ, που θέλεις να δεις τον Θεό και να συνομιλήσεις μαζί Του, δεν θα πρέπει να βγάλεις και να πετάξεις από πάνω σου κάθε αμαρτωλό λογισμό;

► Όλος ο πόλεμος ανάμεσα σ’ εμάς και τους ακάθαρτους δαίμονες δεν γίνεται για τίποτ’ άλλο παρά για την πνευματική προσευχή. Γιατί σ’ αυτούς είναι πολύ εχθρική και ενοχλητική η προσευχή, ενώ σ’ εμάς είναι πρόξενος σωτηρίας, τερπνή και ευχάριστη.

► Τι θέλουν οι δαίμονες να ενεργούν μέσα μας; Γαστριμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, οργή, μνησικακία και τα λοιπά πάθη, για να παχυνθεί ο νους απ’ αυτά και να μην μπορέσει να προσευχηθεί σωστά. Γιατί όταν υπερισχύσουν τα άλογα πάθη, δεν τον αφήνουν να κινείται λογικά.

► Μη νομίζεις ότι απέκτησες αρετή, αν προηγουμένως δεν αγωνίστηκες γι’ αυτήν μέχρις αίματος. Γιατί, κατά τον απόστολο Παύλο (Εφ. 6:11), πρέπει ν’ αντιστεκόμαστε στην αμαρτία μέχρι θανάτου, με αγωνιστικότητα και άμεμπτο τρόπο.

► Δεν μπορεί ο δεμένος να τρέξει. Ούτε ο νους, που δουλεύει σαν σκλάβος σε κάποιο πάθος, θα μπορέσει να κάνει αληθινή προσευχή. Γιατί σύρεται και γυρίζει εδώ κι εκεί από την εμπαθή σκέψη και δεν μπορεί να σταθεί ατάραχος.

► Δεν θα κατορθώσεις να προσευχηθείς καθαρά, αν ανακατεύεσαι με υλικά πράγματα και ταράζεσαι με αδιάκοπες φροντίδες. Γιατί προσευχή σημαίνει απαλλαγή από κάθε μέριμνα.

► Αν θέλεις να προσευχηθείς, έχεις ανάγκη από τον Θεό, που δωρίζει την αληθινή προσευχή σ’ οποίον επιμένει ακούραστα στον αγώνα της προσευχής. Να Τον επικαλείσαι, λοιπόν, λέγοντας· «Αγιασθήτω το όνομα σου, ελθέτω η βασιλεία σου» (Ματθαίος 6:9)· δηλαδή, ας έρθει το Άγιο Πνεύμα και ο Μονογενής Σου Υιός. Γιατί αυτό μας δίδαξε ο Χριστός, λέγοντας μας πώς πρέπει να προσκυνούμε και να λατρεύουμε τον θεό Πατέρα «με τη δύναμη τού Πνεύματος, που φανερώνει την αλήθεια» (Ιωάνν. 4:24).

► Πρώτα-πρώτα προσευχήσου ν’ αποκτήσεις δάκρυα, για να μαλακώσεις με το πένθος την αγριότητα της ψυχής σου. Εύκολα τότε θα ομολογήσεις με ειλικρίνεια, ενώπιον του Κυρίου, τις αμαρτίες που διέπραξες, και θα λάβεις απ’ Αυτόν την άφεση.

► Να χρησιμοποιείς τα δάκρυα για να πετύχεις κάθε αίτημα σου. Γιατί χαίρεται πολύ ο Κύριος, όταν προσεύχεσαι με δάκρυα.

► Αν στην προσευχή σου χύνεις πηγές δακρύων, μην υπερηφανεύεσαι πώς είσαι τάχα ανώτερος από τους πολλούς. Δεν είναι δικό σου κατόρθωμα αυτό, αλλά βοήθεια για την προσευχή σου από τον Κύριο, για να μπορέσεις έτσι να εξομολογηθείς πρόθυμα τις αμαρτίες σου και να Τον εξευμενίσεις.

► Όταν νομίσεις πώς δεν έχεις ανάγκη από δάκρυα στην προσευχή σου για τις αμαρτίες σου, να αναλογιστείς πόσο πολύ έχεις απομακρυνθεί από τον Θεό, ενώ θα ‘πρεπε να είσαι διαρκώς κοντά Του και τότε θα κλάψεις με μεγαλύτερη θέρμη.

► Πράγματι, αν έχεις επίγνωση της καταστάσεως σου, θα πενθήσεις μ’ ευχαρίστηση, ελεεινολογώντας τον εαυτό σου και λέγοντας όπως ο προφήτης Ησαΐας: «πως, ενώ είμαι ακάθαρτος και γεμάτος από πάθη, τολμώ να παρουσιάζομαι μπροστά στον Παντοδύναμο Κύριο;» (παράβαλλε Ησ. 6: 5 ).

► Αν θέλεις να προσεύχεσαι αξιέπαινα, να αρνείσαι τον εαυτό σου κάθε στιγμή· κι αν υποφέρεις πολλά δεινά, να στοχαστείς την ανακούφιση που θα βρεις, όταν καταφύγεις στην προσευχή.

► Αν λαχταράς να προσευχηθείς όπως πρέπει, μη λυπήσεις κανέναν άνθρωπο. Διαφορετικά άδικα προσεύχεσαι.

► Όσα κάνεις εναντίον κάποιου αδελφού, που σ’ έχει αδικήσει, όλα θα σου γίνουν εμπόδιο στον καιρό της προσευχής.

► «Άφησε το δώρο σου», λέει ο Χριστός, «μπροστά στο θυσιαστήριο και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου, και μετά έλα και προσευχήσου χωρίς ταραχή» (παράβαλλε Ματθαίος 5:24). Γιατί η μνησικακία θαμπώνει το λογικό του ανθρώπου που προσεύχεται, και σκοτίζει τις προσευχές του.

► Εκείνοι που προσεύχονται, αλλά συσσωρεύουν μέσα τους λύπες και μνησικακίες, μοιάζουν με ανθρώπους που αντλούν νερό απ’ το πηγάδι και το αδειάζουν σε τρύπιο πιθάρι.

► Μην αγαπάς τα πολλά λόγια και την ανθρώπινη δόξα. Διαφορετικά, όχι πίσω από την πλάτη σου, αλλά μπροστά στα μάτια σου θα σε επιβουλεύονται οι δαίμονες και θα χαίρονται μαζί σου στον καιρό της προσευχής, καθώς εύκολα τότε θα σε παρασύρουν και θα σε δελεάζουν με αλλόκοτους λογισμούς.

► Αν θέλεις να προσεύχεσαι καθαρά, μην υποχωρήσεις σε καμιά σαρκική απαίτηση, και δεν θα ‘χεις στην ώρα της προσευχής κανένα σύννεφο να σε σκοτίζει.

► Μην αποφεύγεις τη φτώχεια και τη θλίψη, γιατί αυτές κάνουν ανάλαφρη την προσευχή.

► Πρόσεχε! Στέκεσαι αληθινά ενώπιον του Θεού την ώρα της προσευχής, ή μήπως νικιέσαι απ’ τον ανθρώπινο έπαινο κι αυτόν επιδιώκεις με το να κάνεις πολλές και μεγάλες προσευχές;

► Να προσεύχεσαι όχι φαρισαϊκά αλλά τελωνικά, για να δικαιωθείς κι εσύ από τον Κύριο.

► Έπαινος της προσευχής δεν είναι η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Αυτό γίνεται φανερό από την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου και από το λόγο του Χριστού: «Όταν προσεύχεστε, μη φλυαρείτε όπως οι ειδωλολάτρες, που νομίζουν ότι με την πολυλογία τους θα εισακουστούν» (Ματθαίος 6: 7).

► Μην προσεύχεσαι μόνο με εξωτερικά σχήματα, αλλά να προτρέπεις το νου σου να συναισθάνεται το έργο της προσευχής με πολύ φόβο.

► Είτε μόνος σου είτε μαζί με αδελφούς προσεύχεσαι, αγωνίσου να προσεύχεσαι όχι από συνήθεια, αλλά με συναίσθηση.

► Συναίσθηση προσευχής σημαίνει συγκέντρωση του νου με ευλάβεια, με κατάνυξη, με στεναγμούς μυστικούς και με πόνο ψυχής, που συνοδεύει την εξομολόγηση των αμαρτιών μας.

► Να στέκεσαι υπομένοντας τον κόπο, να προσεύχεσαι με ένταση και επιμονή και ν’ αποστρέφεσαι τις φροντίδες και τις σκέψεις που σου έρχονται. Γιατί σε ταράζουν και σε θορυβούν, για να παραλύσουν τη δύναμη και την ένταση σου.

► Αν είσαι υπομονετικός, θα προσεύχεσαι πάντα με χαρά.

► Αγωνίσου να κρατήσεις το νου σου την ώρα της προσευχής κουφό και άλαλο. Έτσι μόνο θα μπορέσεις να προσευχηθείς.

► Η ψαλμωδία καταπραΰνει τα πάθη και γαληνεύει τις άτακτες κινήσεις του σώματος. Γι’ αυτό να ψάλλεις με συναίσθηση και κοσμιότητα και θα μοιάζεις έτσι με αετόπουλο που πετάει στα ύψη.

► Αν δεν έλαβες ακόμα χάρισμα προσευχής ή ψαλμωδίας, ζήτησε το με επιμονή και θα το λάβεις.

► Ο διάβολος φθονεί πολύ τον άνθρωπο που προσεύχεται, και χρησιμοποιεί κάθε τέχνασμα, προκειμένου να πλήξει το σκοπό του. Έτσι, όταν δουν οι δαίμονες ότι είσαι πρόθυμος να προσευχηθείς αληθινά, σου θυμίζουν κάποια δήθεν αναγκαία πράγματα. Σε λίγο όμως σε κάνουν να τα ξεχάσεις και σε σπρώχνουν να τα αναζητήσεις. Κι επειδή δεν τα θυμάσαι, στενοχωριέσαι και λυπάσαι. Όταν ξανασταθείς στην προσευχή, σου υπενθυμίζουν πάλι εκείνα που έψαχνες, για να στραφεί ξανά ο νους σ’ αυτά και να χάσει τελικά την καρποφόρα προσευχή.

► Στην ώρα της προσευχής, η μνήμη σού φέρνει ή φαντασίες παλαιών πραγμάτων ή καινούργιες φροντίδες ή το πρόσωπο εκείνου που σ’ έχει λυπήσει. Φύλαγε λοιπόν καλά τη μνήμη σου, για να μη σου παρουσιάζει τις δικές της υποθέσεις. Και να παρακινείς συνεχώς τον εαυτό σου να συνειδητοποιεί μπροστά σε ποιόν βρίσκεται. Γιατί είναι πολύ φυσικό για το νου να παρασύρεται εύκολα από τη μνήμη στον καιρό της προσευχής.

► Η προσοχή του νου που προσπαθεί να βρει προσευχή, θα βρει προσευχή. Γιατί η προσευχή ακολουθεί όσο τίποτε άλλο την προσοχή. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, με προθυμία ν’ αποκτήσουμε την προσοχή.

► Άλλοτε, με το που θα σταθείς στην προσευχή, μπορείς αμέσως να συγκεντρωθείς και να προσευχηθείς καλά κι άλλοτε πάλι θα κοπιάσεις πολύ χωρίς να πετύχεις το σκοπό σου. Αυτό συμβαίνει για να ζητήσεις με περισσότερη ζέση την προσευχή· κι αφού τη λάβεις, να την έχεις αναφαίρετο κατόρθωμα.

► Να ξέρεις πως οι άγιοι άγγελοι μας παροτρύνουν σε προσευχή και στέκονται μαζί μας και χαίρονται και προσεύχονται για μας. Αν λοιπόν αμελήσουμε και δεχθούμε τους λογισμούς που μας υποβάλλουν οι δαίμονες, πολύ παροργίζουμε τους αγγέλους. Γιατί, ενώ αυτοί τόσο πολύ αγωνίζονται για μας, εμείς ούτε για τον εαυτό μας δεν θέλουμε να ικετεύσουμε τον Θεό, αλλά, περιφρονώντας την υπηρεσία τους και εγκαταλείποντας τον Κύριό τους και Θεό, συνομιλούμε με ακάθαρτους δαίμονες.

► Πραγματική προσευχή κάνει εκείνος που προσφέρει πάντα στον Θεό ως θυσία την πρώτη του σκέψη.

► Μην προσεύχεσαι να γίνουν τα θελήματά σου, γιατί οπωσδήποτε δεν συμφωνούν με το θέλημα του Θεού αλλά μάλλον, καθώς διδάχθηκες, λέγε στην προσευχή σου: «Γενηθήτω το θέλημά σου» (Ματθαίος 6:10). Και για κάθε πράγμα αυτό να ζητάς από τον Θεό, να γίνει το θέλημά Του, γιατί Αυτός θέλει το καλό και το συμφέρον της ψυχής σου ενώ εσύ οπωσδήποτε δεν ζητάς πάντοτε το συμφέρον σου.

► Πολλές φορές ζήτησα με την προσευχή από τον Θεό να μου γίνει κάτι που νόμιζα καλό. Και επέμενα παράλογα να το ζητώ, βιάζοντας το θείο θέλημα. Δεν άφηνα τον Θεό να οικονομήσει ό,τι Αυτός γνώριζε ως δικό μου συμφέρον. Και λοιπόν, αφού έλαβα ό,τι ζητούσα, στενοχωρήθηκα ύστερα πολύ, που δεν είχα παρακαλέσει να γίνει μάλλον το θέλημα Του. Γιατί δεν μου ήρθε το πράγμα έτσι όπως το νόμιζα.

► Τί είναι αγαθό, παρά ο Θεός; Σ’ Αυτόν λοιπόν ας αναθέσουμε όλα μας τα ζητήματα, και θα πάνε καλά. Γιατί ο αγαθός οπωσδήποτε χορηγεί και αγαθές δωρεές.

► Στην προσευχή σου να ζητάς μόνο τη δικαιοσύνη και τη βασιλεία του Θεού, δηλαδή την αρετή και τη θεία γνώση. Και όλα τα υπόλοιπα θα σου προστεθούν.

► Ανάθεσε με εμπιστοσύνη στον Θεό τις ανάγκες του σώματός σου, κι αυτό θα φανερώσει πως Του αναθέτεις και τις ανάγκες του πνεύματος.

► Ν’ αγωνίζεσαι, ώστε να μη ζητήσεις το κακό κανενός στην προσευχή σου, για να μην γκρεμίσεις ό,τι χτίζεις, κάνοντας σιχαμερή την προσευχή σου.

► Ο χρεωφειλέτης των μυρίων ταλάντων της ευαγγελικής παραβολής ας σου γίνει παράδειγμα. Αν δεν συγχωρέσεις αυτόν που σ’ έβλαψε, ουτ’ εσύ θα πετύχεις την άφεση των αμαρτιών σου. Γιατί λέει το Ευαγγέλιο για τον χρεωφειλέτη των μυρίων ταλάντων, που δεν συγχωρούσε τον δικό του χρεώστη, ότι «τον παρέδωσε στους βασανιστές» (Ματθαίος 18:24-35).

► Καλό είναι να μην προσεύχεσαι μόνο για τον εαυτό σου, αλλά και για κάθε συνάνθρωπό σου, ώστε να μιμηθείς έτσι τον αγγελικό τρόπο προσευχής.

► Μη θλίβεσαι, αν δεν παίρνεις αμέσως από τον Θεό ό,τι ζητάς. Γιατί θέλει να σ’ ευεργετήσει περισσότερο με το να υπομένεις καρτερικά στην προσευχή. Τί ανώτερο υπάρχει, αλήθεια, από το να συναναστρέφεσαι τον Θεό και να συνομιλείς μαζί Του;

► Ο Κύριος, θέλοντας να διδάξει τους μαθητές Του ότι πρέπει πάντοτε να προσεύχονται και να μην αποθαρρύνονται, τους διηγήθηκε μια σχετική παραβολή (Λουκ. 18:1-8). Σ’ αυτή την παραβολή κάποιος άδικος δικαστής είπε για μια χήρα γυναίκα, που ζητούσε επίμονα το δίκιο της: Αν ούτε τον Θεό φοβάμαι ούτε τους ανθρώπους ντρέπομαι, όμως, επειδή αυτή η γυναίκα με ενοχλεί συνεχώς, ζητώντας το δίκιο της, θα της το δώσω. Και ο Κύριος κατέληξε στο συμπέρασμα: Έτσι και ο Θεός θα εκπληρώσει σύντομα το θέλημα αυτών που Τον παρακαλούν νύχτα-μέρα. Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εσύ μη χάνεις το θάρρος σου και μη στενοχωριέσαι, επειδή δεν έλαβες. Γιατί θα λάβεις αργότερα. Να είσαι χαρούμενος και να επιμένεις, υπομένοντας τον κόπο της αγίας προσευχής.

► Να παραβλέπεις τις ανάγκες του σώματος όταν προσεύχεσαι, για να μη χάσεις το μέγιστο κέρδος της προσευχής σου από το τσίμπημα ενός κουνουπιού ή την ενόχληση μιας μύγας.

► Αν έχεις επιμέλεια στην προσευχή, να ετοιμάζεσαι για επιθέσεις δαιμόνων και να υπομένεις με γενναιότητα τα χτυπήματά τους. Γιατί θα ορμήσουν επάνω σου σαν άγρια θηρία, για να σε ταλαιπωρήσουν.

► Εκείνος που υποφέρει τα λυπηρά, θα επιτύχει και τα χαρμόσυνα. Κι εκείνος που εγκαρτερεί στα δυσάρεστα, θα απολαύσει και τα ευχάριστα.

► Μη φανταστείς κανένα σχήμα για τον Θεό όταν προσεύχεσαι, μήτε να επιτρέψεις να τυπωθεί κάποια μορφή στο νου σου, αλλά πλησίασε με άυλο τρόπο τον άυλο Θεό.

► Μην επιθυμήσεις να δεις με τα μάτια τού σώματός σου αγγέλους ή δυνάμεις ή το Χριστό, μην τυχόν και χάσεις εντελώς το μυαλό σου και δεχθείς έτσι λύκο αντί για βοσκό και προσκυνήσεις τους εχθρούς δαίμονες.

►  Φυλάξου από τις παγίδες των δαιμόνων. Γιατί συμβαίνει, εκεί που προσεύχεσαι ήσυχα και καθαρά, ξαφνικά να σου παρουσιάσουν κάποια παράξενη μορφή, για να σε οδηγήσουν στην υπερηφάνεια, καθώς θα υποθέσεις ότι εκεί βρίσκεται το θείο. Το θείο όμως είναι άυλο και χωρίς σχήμα.

► Φρόντισε να έχεις πολλή ταπεινοφροσύνη και ανδρεία, και δεν θ’ αγγίξει την ψυχή σου δαιμονική επήρεια. Οι άγγελοι αοράτως θα διώξουν μακριά όλη την ενέργεια των δαιμόνων.

► Όταν μεταχειριστεί ο παμπόνηρος δαίμονας πολλά μέσα και δεν μπορέσει να εμποδίσει την προσευχή του δικαίου, τότε αποσύρεται για λίγο. Μα τον εκδικείται αργότερα, σπρώχνοντας τον στην οργή, για να εξαφανίσει την εξαίρετη εσωτερική κατάσταση που δημιουργήθηκε με την προσευχή, ή ερεθίζοντάς τον σε σαρκική ηδονή, για να μολύνει την ψυχή του.

► Όταν προσευχηθείς όπως πρέπει, να περιμένεις πειρασμούς. Στάσου λοιπόν γενναία, για να διατηρήσεις τον καρπό της προσευχής. Γιατί εξαρχής σ’ αυτό έχεις ταχθεί, να εργάζεσαι την προσευχή και να φυλάττεις τους καρπούς της (Παράβαλλε Γεν. 2:15). Αφού εργαστείς, λοιπόν, μην αφήσεις αφύλαχτο ό,τι κέρδισες· διαφορετικά, δεν ωφελήθηκες καθόλου από την προσευχή σου.

► Αν προσεύχεσαι θεάρεστα, θα σε βρουν τέτοιες δοκιμασίες, ώστε να νομίσεις πώς είναι δίκαιο να θυμώσεις. Δεν υπάρχει όμως καθόλου δικαιολογημένος θυμός εναντίον του πλησίον. Αν καλοεξετάσεις την υπόθεση, θα βρεις πώς είναι δυνατό και χωρίς θυμό να διευθετηθεί το ζήτημα. Μεταχειρίσου, λοιπόν, κάθε τρόπο για να μη θυμώσεις.

► Το Άγιο Πνεύμα, συμπάσχοντας με την ασθένειά μας, έρχεται σ’ εμάς, μολονότι είμαστε ακάθαρτοι από τα πάθη και τις αμαρτίες. Κι αν βρει το νου να προσεύχεται ειλικρινά μόνο σ’ Αυτό, κυριαρχεί πάνω του, εξαφανίζει όλη τη φάλαγγα των πονηρών λογισμών και σκέψεων, που τον περικυκλώνουν, και τον προτρέπει στον έρωτα της πνευματικής προσευχής.

► Έχεις πόθο να προσευχηθείς; Γίνε νεκρός για τη γη. Έχε παντοτινά πατρίδα τον ουρανό όχι με λόγια, αλλά με ζωή αγγελική και με γνώση θεϊκή. Απαρνήσου τα πάντα, για να κληρονομήσεις το παν.

► Αν είσαι πραγματικός θεολόγος, θα προσεύχεσαι αληθινά. Κι αν προσεύχεσαι αληθινά, είσαι πραγματικός θεολόγος.

► Μακάριος ο νους, που στον καιρό της προσευχής δεν σχηματίζει μέσα του καμιάν απολύτως μορφή. Μακάριος ο νους, που προσεύχεται απερίσπαστα και αποκτά διαρκώς περισσότερο πόθο για τον Θεό. Μακάριος ο νους, που στον καιρό της προσευχής γίνεται άυλος κι ελεύθερος απ’ όλα. Μακάριος ο νους, που στον καιρό της προσευχής μένει ανεπηρέαστος από κάθε πράγμα.

► Αν στον καιρό της προσευχής σου νιώσεις χαρά μεγαλύτερη από κάθε άλλη χαρά, τότε πράγματι βρήκες την αληθινή προσευχή.

(Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Νο 29, Έκδοση Ιερά Μονής Παρακλήτου Ωρωπού)

Τον Χριστό μόνο στην ησυχία μπορούμε να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει

Πλέον μόνο βλέπουμε ένα είδωλο του άλλου (στην οθόνη), πληκτρολογούμε και σπάνια μιλάμε και στο τέλος δεν νιώθουμε, μια αίσθηση κενού σε πλημμυρίζει και μετά ψάχνεις τα αντικαταθλιπτικά διότι νιώθεις κενό.

Μιλάμε πλέον με #tags και μοιραζόμαστε την ζωή μας για να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι ή στέλνουμε ξερές ηλεκτρονικές ευχές για να βγάλουμε την υποχρέωση και να τηρήσουμε το πρωτόκολλο. Βγάζουμε selfies από ταξίδια και συναντήσεις για να πούμε στους άλλους «Ε! Είμαι καλά!!!» ενώ δεν είσαι και θες να συμπληρώσεις το κενό που νιώθεις με άλλο κενό.

Πολλές φορές είσαι με μεγάλη παρέα γελάς, γλεντάς, και μέσα σου νιώθεις μόνος και κλαίς. Αυτό το κενό είναι ένα φρικτό συναίσθημα, διότι το εσωτερικό βρέφος της ψυχής κλαίει διότι δεν τρέφεται με την Χάρι του Θεού. Και φωνάζεις σε όλους “Είμαι καλά!!!” ενώ δεν είσαι και πολλές φορές στο σπίτι κλαίς χωρίς όμως να θες να δεις την προσωπική σου ευθύνη στην δική σου ζωή.
Ταξίδια, ταβέρνες, χρήματα, υλικά αγαθά δεν θα μπορέσουν να συμπληρώσουν ποτέ το κενό της χάριτος που υπάρχει μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.

Μένουμε στην επιφάνεια και όλα αυτά γιατί ; Για να βάλουμε υπογραφή στον κοινωνιολογικό νομικισμό για να τηρήσω την ταμπέλα του καλού παιδιού.
Και πάλι μένεις μόνος ….εσύ και ο πόνος της μοναξιάς που ο ίδιος θέλησες να πάσχεις..
Πάρε ένα τηλέφωνο να ακούσεις τον άλλον , να ακούσεις την φωνή του, να νιώσεις πως είναι πως περνάει. Χωρίς να θέλεις κάτι….
Φτάνουμε στο σημείο να μας παίρνει ο άλλος τηλ και να τον ρωτάμε τι θέλει…,
Μπα ! με πήρε τηλέφωνο για να δει τι κάνω ;;;; Φοβερό! Θαύμα !
Ακόμα και οι φιλικές σχέσεις δυστυχώς γίνονται επαγγελματικές.
Όχι! Σε πήρα τηλέφωνο έτσι γιατί θέλω να σε ακούσω.
Αυτό , έτσι απλά τίποτα άλλο.
Πήγαινε μια επίσκεψη στο φίλο που γιορτάζει. Να τον δεις να του μιλήσεις, να τον ακούσεις. Να ακούσεις τις αγωνίες του , τα λάθη του, να τον κοιτάξεις στα μάτια. Αυτή η συνομιλία είναι ένα θαύμα από μόνη της.
Πως θα νιώσω τον Χριστό όταν δεν μπορώ στο ελάχιστον να νιώσω και να μπω σε μια κατάσταση υγιούς επικοινωνίας με τον αδερφό μου.
Μας καταβροχθίζει η καθημερινότητα και οι μέριμνες με αποτέλεσμα ακόμα και το συναίσθημα να μπαίνει σε παγοκύστες, τα πάντα σε αριθμούς που καταλήγουν σε € και κάποιους άλλους αριθμούς που μετράμε τον χρόνο. Σε όλη αυτήν την φουρτούνα χάνουμε τον εαυτό μας και ο χρόνος φεύγει , η φθορά έρχεται και εμείς δεν αλλάζουμε προς το καλύτερο αλλά γερνάμε εσωτερικά.
Να βρούμε, να ψάξουμε , να δημιουργήσουμε χρόνο για τον εαυτό μας , τον σύντροφο μας και τον Θεό. Να θερμάνουμε την καρδιά μας με τις εκφράσεις τις απλότητας και του καλού λογισμού.
Σε αυτά τα μικρά θα βρούμε λάμψεις της χάριτος. Τον Χριστό μόνο στην ησυχία μπορούμε να τον ακούσουμε τι θέλει να μας πει.
Μια κατάδυση στην καρδιά με ένα “Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με” και η καρδιά θα ζεσταθεί και πάλι. . .
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν ….
π. Σπυρίδων Σκουτής
euxh.gr

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο άρτος των αιρετικών

Στην εποχή του ιερού Χρυσοστόμου (4ος αι.) ζούσε κάποιος πλούσιος, πού ανήκε μαζί με τη γυναίκα του, στην αίρεση του Μακεδονίου.

Κάποτε, ακούγοντας τη διδαχή του αγίου, μετανόησε και επέστρεψε στην αλήθεια της μιας, άγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας.

Η γυναίκα του όμως, ενώ με το στόμα ομολογούσε την πίστη της στο ορθόδοξο δόγμα, με την καρδιά της ακολουθούσε την αίρεση.
Σε μία μεγάλη γιορτή λοιπόν της Εκκλησίας, πού συνήθιζαν νά κοινωνούν πολλοί χριστιανοί, συνέβη το έξής περιστατικό:

Η γυναίκα του πλουσίου πήγε κρυφά στους ιερείς των αιρετικών για νά κοινωνήσει.
Δεν κοινώνησε όμως, αλλ` αφού πήρε στα χέρι της τον άρτο τον έδωσε κρυφά στη δούλη της να τον φυλάξει χωρίς κανείς άλλος ν” αντιληφθεί κανείς αυτό που έκανε.
Όταν αργότερα γινόταν η θεία λειτουργία των ορθοδόξων, η γυναίκα πήγε φανερά με τον άνδρα της στην εκκλησία για νά κοινωνήσει.
Σαν ήρθε η σειρά της, πήρε τον άγιο Άρτο από το χέρι του ιερού Χρυσοστόμου, άλλα δεν τον έβαλε στο στόμα της μετάλαβε κρυφά τον άρτο των αιρετικών.
Αμέσως όμως συγκλονίστηκε από ένα θαύμα: Ο άρτος των αιρετικών μετατράπηκε σε πέτρα μέσα στο στόμα της!
Η γυναίκα φοβήθηκε. με δυνατή φωνή διηγήθηκε σ` όλους το περιστατικό και πίστεψε ολόψυχα στην ορθόδοξη εκκλησία.
Ο άγιος Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τοποθέτησε την πέτρα εκείνη στο σκευοφυλάκιο, για νά θυμίζει το θαύμα.
ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής

Γιατί ο Θεός δεν μας δίνει άξιους ηγέτες; – Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Επιτρέπει ο Θεός να τραντάζεται η γη, αλλά δεν την καταστρέφει, σείει δυνατά τα πάντα με το σεισμό, αλλά δεν τα κατεδαφίζει, για να μας οδηγήσει στην μετάνοια. Τόσο μεγάλο είναι το πέλαγος της ευσπλαχνίας Του.

Γιατί είδε να παραβαίνουμε τις εντολές Του και να Τον πικραίνουμε υπερβολικά.

Είδε την επιθυμία μας να αρπάζουμε την ξένη περιουσία, είδε ότι χτίζαμε το ένα σπίτι κοντά στο άλλο και ότι επλησιάζαμε το ένα χωράφι κοντά στο άλλο, με σκοπό να κλέψουμε το διπλανό μας. Είδε ότι δεν ελεούσαμε τα ορφανά και αδιαφορούσαμε για τις χήρες. Είδε τους δασκάλους να κάνουν τα αντίθετα από εκείνα που εδίδασκαν.
Είδε μαθητές να προσβάλουν τις σεμνές τελετές της Εκκλησίας με αταξίες που αρμόζουν σε θέατρα. Είδε να ζούμε μέσα στην κακία και να κινούμαστε από φθόνο. Είδε να προσθέτουμε στο φθόνο και την πονηρία. Είδε τις καταιγίδες της υποκρισίας να βυθίζουν σαν βάρκες τους απονήρευτους.

Είδε να φονεύουμε σκόπιμα. Είδε ότι αδικούσαμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Είδε να ναυαγεί η αγάπη και να προκόβει η απάτη στο πέλαγος της ζωής. Είδε να αποσκιρτούμε από την αλήθεια και να καταφεύγουμε πρόθυμα στο ψέμα. Και για συνοψίσουμε, είδε να υπηρετούμε τον πλούτο και όχι τον Κύριο» (Εις άγιον Βάσσον, 1, MG 50, 721).
Είναι περιγραφή και της εποχής μας ή όχι;
«Αλίμονο σε κείνους που λένε το κακό καλό και το καλό κακό. Σε κείνους που παρουσιάζουν το φως ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως. Σε κείνους που προβάλλουν το γλυκό ως πικρό και το πικρό ως γλυκό.
Θα αφαιρέσω λοιπόν, λέει ο Θεός, για την ανομία σας από ανάμεσά σας κάθε ισχυρό άνδρα και δυνατή γυναίκα και κάθε άνθρωπο πολεμιστή και δικαστή και κάθε προφήτη και άνθρωπο συνετό.
Δεν είναι δε μικρό είδος οργής να στερηθούν και τις προφητείες. Μαζί δε με τον προφήτη, λέγει, θα αφαιρέσει και κάθε στοχαστή. Εδώ μου φαίνεται στοχαστή ονομάζει εκείνον που από τη μεγάλη του σύνεση και από την ίδια την πείρα των πραγμάτων, δίνει σοφές συμβουλές για τα μέλλοντα. Και θα αφαιρέσω ακόμη και κάθε έμπειρο πρεσβύτερο και πεντηκόνταρχο.
Πρεσβύτερο δεν ονομάζει απλά αυτόν που έχει γεράσει, αλλά αυτόν που μαζί με τα άσπρα μαλλιά του διατηρεί και την πρέπουσα σύνεση. Και όταν λέει πεντηκόνταρχο εννοεί όλους τους άρχοντες. Και άρχοντας είναι αυτός που είναι εμπειρογνώμων και γνώστης πολλών και που γνωρίζει να διευθετεί με σύνεση όλες τις υποθέσεις της πόλεως. Και μαζί μ’ αυτούς θα αφαιρέσει και κάθε συνετό ακροατή.
Γιατί αν αυτό απουσιάζει, ακόμη κι αν υπάρχουν όλα τα άλλα , τίποτε πλέον δεν υπάρχει στις πόλεις, κι αν κόμη υπάρχουν προφήτες, σύμβουλοι, άρχοντες, αν δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να ακούσει, όλα είναι άσκοπα και μάταια.
Εγώ νομίζω ότι εδώ το ‘θα αφαιρέσω’ που λέει ο Θεός , το λέγει με τη σημασία του θα εγκαταλείψω και θα αφήσω , όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Παύλος: ‘τους εγκατέλειψε ο Θεός, ώστε να παραδοθούν σε νου ανίκανο να διακρίνει το ορθό’, όχι για να δείξει αυτό, ότι δηλαδή τους έριξε σε παράνοια, αλλά τους εγκατέλειψε και τους άφησε να είναι ανόητοι. Και θα τοποθετήσω σ’ αυτούς νεαρούς άρχοντες, λέει ο Θεός.
Αυτό είναι χειρότερο και φοβερότερο από την αναρχία. Γιατί εκείνος που δεν έχει άρχοντα, έχει στερηθεί εκείνον που θα τον οδηγήσει, ενώ εκείνος που έχει κακό άρχοντα, έχει εκείνον που τον σπρώχνει στους γκρεμούς. Και θα επιτρέψω σε απατεώνες να τους εξουσιάσουν, λέει ο Θεός.
Απατεώνες ονομάζει τους είρωνες, τους κόλακες, εκείνους που με τα γλυκά τους λόγια παραδίδουν τους ανθρώπους στο κακό και τον διάβολο. Και θα συμπλακεί ο λαός και ο ένας άνθρωπος θα ορμήσει εναντίον του άλλου και ο άλλος θα ορμήσει εναντίον του πλησίον του, λέει ο Θεός.
Όπως ακριβώς δηλαδή αν τα ξύλα που συγκρατούν τις οικοδομές σαπίσουν ή αφαιρεθούν, κατ’ ανάγκην οι τοίχοι γκρεμίζονται, αφού τίποτε δεν υπάρχει που να τους συγκρατεί, έτσι και αυτοί για τους οποίους προηγουμένως μιλήσαμε, αφού αφαιρέθηκαν άρχοντες, σύμβουλοι, δικαστές και προφήτες, δεν υπήρχε τίποτε που να εμπόδιζε το λαό να διασπασθεί και να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση.
Θα αυθαδιάσει το παιδί προς το γέροντα και ο ανέντιμος προς τον έντιμο, λέει και πάλι ο Θεός. Γιατί όταν περιφρονούνται τα γηρατειά από τους νέους, οι δε ανάξιοι και αποδοκιμασμένοι περιφρονούν εκείνους, που προηγουμένως ήταν αξιοσέβαστοι, η πόλη αυτή δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται σε καθόλου καλύτερη κατάσταση από εκείνη που καταφεύγει σε μάντεις» (Εις Ησαΐαν, κεφ. Γ’, 1,2,3,4, ΕΠΕ 8, 304-306-308-310-314-316-MG 56, 40-44).Ίσως τελικά δεν είναι τυχαίο το ότι έχουμε στερηθεί ηγέτες σε όλους τους χώρους και πρέπει να ξαναδούμε τις πνευματικές ρίζες της κρίσης. Ο άγιος πάντως μας προτρέπει σε μετάνοια και υπέρβαση της ανομίας μας. Ας τον ακούσουμε.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Άγγελος βουτάει τη λαβίδα στο Αίμα του Χριστού και σβήνει ένα όνομα

Ο παπα-Σάββας ο πνευματικός, μία οσιακή αθωνίτικη μορφή (1821-1908), φαινόταν, με το μικροσκοπικό του σώμα ένας άσημος καλόγερος. Όταν όμως λειτουργούσε, φαινόταν μεγαλοπρεπής και το πρόσωπό του έλαμπε σαν άγγελος .

Στην προσκομιδή, μνημόνευε ονόματα «Ων ουκ εστίν αριθμός». Χρησιμοποιούσε ένα πολύ μεγάλο δισκάριο, και για δύο-τρεις ώρες έβγαζε μερίδες και μνημόνευε ακατάπαυστα.

Άγιε πνευματικέ, πολύ κουράζεσαι με τόσα ονόματα, του έλεγαν από αγάπη μερικοί πατέρες. δεν κουράζομαι, απαντούσε εκείνος. Αντίθετα, αισθάνομαι μεγάλη χαρά. Ωφελούνται πολύ οι μνημονευόμενοι. Η ωφέλεια τους είναι χαρά μου.
Νέος ακόμα ιερέας ο παπα-Σάββας δέχτηκε κάποια αποκάλυψη, με την οποία ο Θεός του φανέρωσε τη μεγάλη ωφέλεια που αποκομίζουν οι ψυχές από τη μνημόνευση. Την κατέγραψε, λίγο πριν την κοίμησή του, σαν απάντηση σε εκείνους που τον ρωτούσαν για ποίο λόγο μνημόνευε καθημερινά τόσα ονόματα.

Το 1843, έγραφε, μου έδωσαν αρκετά ονόματα, για να κάνω σαρανταλείτουργο. Τη μέρα που θα τελούσα την τελευταία λειτουργία, περιμένοντας το γέροντά μου να πάρω καιρό, αποκοιμήθηκα ακουμπώντας στο αναλόγιο και είδα το έξης αποκαλυπτικό όνειρο :
«Ήμουν φορεμένος την ιερατική στολή και στεκόμουν μπροστά στην αγία τράπεζα, πάνω στην οποία βρισκόταν ο άγιος δίσκος της λειτουργίας, γεμάτος με το Αίμα του Χριστού. Βλέπω τότε άγγελο Κυρίου με μορφή ιερέως να παίρνει το χαρτί με τα ονόματα από την προσκομιδή και να πλησιάζει στην αγία τράπεζα.
Εκεί, αφού έβαλε το χαρτί κοντά στον άγιο δίσκο, βουτάει τη λαβίδα στο Αίμα του Χριστού και σβήνει ένα όνομα, και πάλι βουτάει και σβήνει, μέχρι πού τελείωσαν όλα τα ονόματα και καθάρισε το χαρτί.
Μετά τη θεία λειτουργία ανέφερα το όνειρο στο γέροντα μου κι εκείνος μου είπε :
Εσύ δεν είσαι άξιος για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες εκείνων, που μνημόνευσες. με την πίστη έλαβαν την άφεση των αμαρτιών τους. Αυτό το όνειρο είναι ή αιτία πού μνημονεύω τα, ονόματα όλων».
ΠΗΓΗ : ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΟΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, σ. 27 κ.ε.

Πως ζητάμε συγνώμη από έναν κεκοιμημένο και τι συμβουλεύουμε όσους έχουν τσακωθεί ;

Πολλές φορές φίλοι μας αλλά και άνθρωποι που βρίσκονται στο στενό οικογενειακό μας κύκλο, έχουν διαφορές που καταλήγουν σε διαπληκτισμούς και χρόνιες έχθρες. Ίσως και εμείς έχουμε κάποιον φίλο ή συγγενή κεκοιμημένο που δεν προλάβαμε να συμφιλιωθούμε. Πως αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις;

Μας Συμβουλεύει ο γέροντας Παΐσιος Ολάρου

Πρώτα να προσευχώμεθα γι’ αυτούς. Μετά να τους προτρέπουμε για εξομολόγηση στον Πνευματικό και να τους συμβουλεύουμε με τα λόγια του Ευαγγελίου, κατά τον λόγο του Κυρίου, πού λέγει:
“Μακάριοι οί ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται” (Ματθ. 5, 9).

Αυτοί πού δεν θέλουν να συμφιλιωθούν, δεν μπορούν και να κοινωνήσουν. Εάν ό ένας άπ’ αυτούς πεθάνει ασυμφιλίωτος με τον αντίδικο του, τότε πρέπει ό ζών να υπάγει στον τάφο του επί 40 ήμερες και να τον παρακαλεί να τον συγχώρηση.
Αυτό βέβαια είναι κάπως δύσκολο. Εμείς όμως προτρέπουμε τους ζώντας να βάζουν μετάνοια στους νεκρούς με τους οποίους στην ζωή μάλωσαν και ελπίζουμε στο έλεος του Θεού να τους συγχώρηση.
Σε μερικά πνευματικά του παιδιά τα συμβούλευε ως έξης:
Δεν σας εύχομαι εδώ στην γη να αποκτήσετε ούτε δόξα, ούτε περιουσία, ούτε κάθε τι το μάταιο και φθαρτό. Άλλα να κάνετε το θέλημα του Θεού για να έχετε και εδώ πολύ όφελος και στην άλλη ζωή την αιώνια μακαριότητα.
Σε άλλη ευκαιρία έλεγε τα έξης:
Να μη ξεχνάτε τον θάνατο, διότι στην ζωή μας αυτός είναι ό καλλίτερος διδάσκαλος.  
Όλοι όσοι ακολούθησαν την ανθρώπινη δόξα και εξαπατήθηκαν από τις κοσμικές μέριμνες, στο τέλος της ζωής των, λυπήθηκαν πολύ, αλλά ήταν πολύ αργά.
γέροντας Παΐσιος Ολάρου
Πνευματικοί Διάλογοι με Ρουμάνους Πατέρες