Με τις δοκιμασίες γινόμεθα δόκιμοι Κεφάλαιο Β' Τι λένε οι Άγιοι Πατέρες

    Μια παράξενη τάση
    Πότε ζητούμε την βοήθεια του Θεού
    Θέλουν να κάμουν θαύματα
    Θέλουν να τους γίνουν θαύματα.
    Δεν μας χρειάζονται θαύματα
    Υπομονή μας χρειάζεται
    Με τις δοκιμασίες γινόμεθα δόκιμοι

Εξηγώντας μας πόσο αναγκαίες είναι οι θλίψεις για τον αθλητή του Χριστού ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει:

«Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως. Αν ήσαν ωφέλιμες σε ένα Παύλο, ας σιωπήση από μόνο του το κάθε στόμα, που λέει, πως δεν ωφελούν! Γιατί διαφορετικά, θα το κάνη να σιωπήση ο ίδιος ο Θεός! Γιατί, όποιος ειπή πως οι δοκιμασίες δεν είναι ωφέλιμες, αυτόματα γίνεται υπόδικος ενώπιον του Θεού[92].

Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο.

Οι χλιαροί, για να αναγκαστούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από εκείνα που τους βλάπτουν.

Οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν.

Οι απομακρυσμένοι, για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Και οι φίλοι του Θεού, για να μπορέσουν να μπουν με παρρησία στον Παράδεισο, αφού θα έχουν τόσα υπομείνει για τον Θεό.

Ο αδιαπαιδαγώγητος υιός δεν μπορεί να εκτιμήση τον πλούτο του σπιτιού του πατέρα του• ότι είναι γι’ αυτόν μια βοήθεια στην ζωή του. Και γι’ αυτό ο Θεός πρώτα δοκιμάζει τον άνθρωπο και τον ξελαμπικάρει, και μετά του δίνει χαρίσματα.

Ας έχη δόξα ο Κύριός μας, που την γλυκύτητα της υγείας μας την χαρίζει ποτίζοντάς μας με φάρμακα πικρά (δηλ. φαρμάκια).

Υπάρχει άνθρωπος, που δεν κουράζεται την ώρα που κάνει γυμναστική;

Υπάρχει άνθρωπος, που να μη του είναι κακή η ώρα, που πίνει το δηλητήριο κάποιας δοκιμασίας;

Όμως, αν δεν προηγηθούν αυτά, μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήση γερή κράση;

Αλλά και η δύναμη να υπομένωμε, δεν είναι δική μας. Που θα την εύρισκε το χωματένιο σκεύος, που είναι φτιαγμένο με λάσπη, την δύναμη να αντέξη στην ροή του νερού, χωρίς να διαλυθή, αν δεν το είχε ψήσει και δεν το είχε κάνει στερεό το πυρ το θεϊκό;

Ιδού το συμπέρασμα: Αν δείξωμε στον Θεό υποταγή• αν αντιμετωπίζωμε τις δοκιμασίες μας με υπομονή και καρτερία • αν Τον παρακαλούμε με ταπείνωση και αδιάλειπτη την επιθυμία να μας δώση πρώτα την βασιλεία Του, τότε θα αξιωθούμε να τα λάβωμε όλα, όσα Του ζητούμε• εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Αμήν»[93]

Βιβλιογραφία

[92] Ρωμ. 3, 16.
[93] Ισαάκ Σύρου, Λόγος ΜΗ’ (έ.α. σελ. 198).

Από το βιβλίο “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ Καυσοκαλυβίτου ΛΟΓΟΣ Περί Πνευματικού Αγώνος “Ν΄αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία”

Λόγος Περί Πνευματικού Αγώνος

“Ν΄αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία”

“Τέλεια, βαθιά φιλοσοφημένη είναι η θρησκεία μας. Το απλό είναι και το πιο πολύτιμο. Έτσι ν΄ αγωνίζεσθε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. Η ψυχή αγιάζεται και καθαίρεται με τη μελέτη των λόγων των Πατέρων, με την αποστήθιση των ψαλμών, αγιογραφικών χωρίων, με την ψαλτική, με την ευχή.

Δοθείτε, λοιπόν, σ΄ αυτά τα πνευματικά κι αφήστε τα όλα τ΄ άλλα. Στη λατρεία του Θεού μπορούμε να φτάσουμε εύκολα, “αναίμακτα”. Είναι δύο δρόμοι που μας οδηγούν στον Θεό, ο σκληρός και κουραστικός με τις άγριες επιθέσεις κατά του κακού και ο εύκολος με την αγάπη. Υπάρχουν πολλοί που διάλεξαν το σκληρό δρόμο και “έχυσαν αίμα, για να λάβουν Πνεύμα”, ώσπου έφτασαν σε μεγάλη αρετή. Εγώ βρίσκω ότι πιο σύντομος και σίγουρος δρόμος είναι αυτός με την αγάπη. Αυτόν ν΄ ακολουθήσετε κι εσείς.

Μπορείτε, δηλαδή, να κάνετε άλλη προσπάθεια. Να μελετάτε και να προσεύχεσθε και να έχετε ως στόχο να προχωρήσετε στην αγάπη του Θεού και της Εκκλησίας. Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ΄ το δωμάτιο της ψυχής σας. Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει. Το ίδιο ισχύει και για τα πάθη και τις αδυναμίες. Να μην τα πολεμάτε, αλλά να τα μεταμορφώνετε σε δυνάμεις, περιφρονώντας το κακό. Να καταγίνεσθε με τα τροπάρια, τους κανόνες, τη λατρεία του Θεού, τον θείο έρωτα. Όλα τ΄ άγια βιβλία της Εκκλησίας μας, η Παρακλητική, το Ωρολόγιο, το Ψαλτήρι, τα Μηνιαία περιέχουν λόγια άγια, ερωτικά προς τον Χριστό μας. Να τα διαβάζετε με χαρά και αγάπη και αγαλλίαση. Όταν δοθείτε σ΄ αυτήν την προσπάθεια με λαχτάρα, η ψυχή σας θ΄ αγιάζεται με τρόπο απαλό, μυστικό, χωρίς να το καταλαβαίνετε.

Οι βίοι των Αγίων, και πιο πολύ ο βίος του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, μου έκαναν εντύπωση. Οι άγιοι είναι φίλοι του Θεού. Όλη την ημέρα μπορείτε να εντρυφάτε και ν΄ απολαμβάνετε τα κατορθώματά τους και να μιμείσθε το βίο τους. Οι άγιοι είχαν δοθεί εξ ολοκλήρου στον Χριστό.

Με αυτή τη μελέτη σιγά-σιγά θα αποκτήσετε την πραότητα, την ταπείνωση, την αγάπη και η ψυχή σας θα αγαθύνεται.

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάστε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτε. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ΄ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωρείτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Αυτό είναι το άγιο και ωραίο, που ευφραίνει και απαλλάσσει την ψυχή από κάθε κακό, η προσπάθεια να ενωθεί κανείς με τον Χριστό. Ν΄ αγαπήσει τον Χριστό, να λαχταρήσει τον Χριστό, να ζει εν τω Χριστώ, σαν τον Απόστολο Παύλο, που έλεγε: “Ζώ δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χριστός”. Αυτό να είναι ο στόχος σας. Οι άλλες προσπάθειες να είναι μυστικές, κρυμμένες.

Εκείνο που θα πρέπει να κυριαρχεί είναι η αγάπη στον Χριστό. Αυτό να υπάρχει μές στο μυαλό, στη σκέψη, στη φαντασία, στην καρδιά, στη βούληση. Αυτή η προσπάθεια να είναι η πιο έντονη, πώς θα συναντήσετε τον Χριστό, πώς θα ενωθείτε μαζί Του, πώς θα Τον ενστερνισθείτε μέσα σας.

Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση το αντίθετο πνεύμα και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν΄ απαλλαγείτε απ΄αυτές. Ν΄ αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. Μη λέτε: “Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν΄ αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κ.λ.π.” Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ΄ αντιδράσετε χειρότερα. Όλα να γίνονται μα απαλό τρόπο, αβίαστα
κι ελεύθερα. Ούτε να λέτε: “Θεέ μου, απάλλαξέ με απ΄ αυτό”, παραδείγματος χάριν, το θυμό, τη λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεφτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος, κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος, θα δεις τότε πώς θα σ΄ αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις τίποτε να κάνεις.

Μην πολεμάτε απευθείας τον πειρασμό, μην παρακαλείτε να φύγει, μη λέτε: “Πάρ΄τον, Θεέ μου!” Τότε του δίνετε σημασία κι ο πειρασμός σφίγγει. Γιατί παρόλο που λέτε, “πάρ΄τον, Θεέ μου”, βασικά τον θυμάστε και τον υποθάλπετε περισσότερο. Η διάθεση για απαλλαγή, βέβαια, θα υπάρχει, αλλά θα είναι πάρα πολύ μυστική και λεπτή, χωρίς να φαίνεται. Θα γίνεται μυστικά. Θυμηθείτε εκείνο που λέει η Αγία Γραφή: “Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου”. Όλη η δύναμή σας να στρέφεται στην αγάπη του Θεού, στη λατρεία Του, στην προσκόλληση σ΄ Αυτόν. Έτσι η απαλλαγή απ΄ το κακό και τις αδυναμίες θα γίνεται μυστικά, χωρίς να παίρνετε είδηση, χωρίς κόπο.

Αυτή την προσπάθεια κάνω κι εγώ. Βρήκα ότι είναι ο καλύτερος τρόπος αγιασμού, “αναίμακτος”. Καλύτερα, δηλαδή, να ρίχνομαι στην αγάπη, μελετώντας τους κανόνες, τα τροπάρια, τους ψαλμούς. Αυτή η μελέτη κι εντρύφηση, χωρίς να το καταλάβω, πηγαίνει το νού μου προς τον Χριστό και γλυκαίνει την καρδιά μου. Συγχρόνως εύχομαι, ανοίγοντας τα χέρια με λαχτάρα, με αγάπη, με χαρά και ο Κύριος με ανεβάζει στην αγάπη Του. Αυτός είναι ο σκοπός μας, να φτάσουμε εκεί. Τι λέτε, αυτός ο δρόμος δεν είναι “αναίμακτος”;

Υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι, όπως, για παράδειγμα, να θυμάσαι το θάνατο, την κόλαση, τον διάβολο. Έτσι από φόβο και υπολογισμό αποφεύγεις το κακό. Εγώ ο ελάχιστος δεν εφάρμοσα στη ζωή μου αυτούς τους τρόπους που κουράζουν, φέρνουν αντίδραση και πολλές φορές αντίθετο αποτέλεσμα. Η ψυχή, κι όταν μάλιστα είναι ευαίσθητη, ευφραίνεται στην αγάπη κι ενθουσιάζεται, ενδυναμώνεται και μετασχηματίζει και μεταποιεί και μεταστοιχειώνει όλα τα αρνητικά και τα άσχημα.

Γι΄ αυτό εγώ προτιμώ τον “εύκολο δρόμο”, δηλαδή αυτό τον τρόπο που τον πετυχαίνουμε με τη μελέτη των κανόνων των αγίων. Στους κανόνες θα βρούμε τρόπους που μεταχειρίστηκαν οι άγιοι, οι όσοι, οι ασκητές, οι μάρτυρες. Καλό είναι να κάνουμε αυτή την “κλοπή”. Να κάνουμε κι εμείς ό,τι έκαναν εκείνοι. Αυτοί ρίχθηκαν στην αγάπη του Χριστού. Έδωσαν όλη την καρδιά τους. Να κλέψουμε τον τρόπο τους”.

Η Θεοποιός προσευχή κατά τους Πατέρες (Εικονογραφημένο)

Τίτλος: Η Θεοποιός προσευχή κατά τους Πατέρες (Εικονογραφημένο)

῾Η προσευχή μοιάζει μέ τό κλειδί πού ἀνοίγει τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας, γιά νά μπεῖ σ᾿ αὐτήν ὁ Θεός, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

῾Η προσευχή εἶναι μιά σχέση προσωπική μέ τόν Θεό. Μιά σχέση, στήν ὁποία ξαναβρίσκουμε τόν χαμένο ἑαυτό μας, τό πρόσωπό μας. ῾Ο σκοπός τῆς προσευχῆς εἶναι αὐτός ἀκριβῶς· Νά ξαναγυρίσουμε στήν ἱερά εἰκόνα πού βρίσκεται μέσα μας.

«Γίνε ὅ, τι εἶσαι. ᾿Ανακάλυψε μέ τή σιωπή τῆς προσευχῆς Αὐτόν πού εἶναι ἤδη δικός σου. ῎Ακουσε Αὐτόν πού δέν παύει νά μιλάει μέσα σου», μᾶς λέει σύγχρονος θεολόγος. Πραγματικά, ἀληθινή ἐσωτερική προσευχή σημαίνει νά σταματᾶμε νά μιλᾶμε ἐμεῖς καί νά ἀφουγκραζόμαστε στήν καρδιά μας τήν χωρίς λόγια φωνή τοῦ Θεοῦ.

῾Ο ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιά νά προσεύχεται, γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά περιμένει κάποια ἀσυνήθιστη παράδοξη θεία ἔμπνευση γιά νά προσευχηθεῖ. Νά φροντίζει μόνο νά δημιουργεῖ τίς κατάλληλες προυποθέσεις γιά νά ἀναχθεῖ ἡ ψυχή του σ᾿ αὐτή τήν «ἀπαρενόχλητον τῆς διανοίας κατάστασιν, τὸν ἐγκάρδιον οὐρανόν», πού εἶναι ἡ Θεία Παρουσία.

Γιά νά λειτουργήσει τό μέγα τοῦτο ἀγαθό ὁ ἄνθρωπος, τό ὁποῖο εἶναι περιεκτικό ὅλων τῶν ἀρετῶν καί καθαίρει τήν καρδιά, θά πρέπει·
α) Νά προσεύχεται χωρίς νά τρέφει μέσα του ὀργή ἤ μνησικακία γιά κάποιον ἀδελφό.
β) Νά φροντίζει νά μή λυπεῖ τούς ἄλλους, διαφορετικά, ἡ προσευχή του εἶναι μάταιη. «᾿Επιθυμῶν προσεύξασθαι ὡς δεῖ, μὴ λυπήσεις ψυχήν· εἰ δὲ μήγε εἰς μάτην τρέχεις», μᾶς λέει ὁ ὅσιος Νεῖλος ὁ ἀσκητής.
γ) ᾿Επίσης ἡ προσευχή μας πρέπει νά εἶναι ταπεινή, τελωνική προσευχή· «Μὴ φαρισαϊκῶς, ἀλλὰ τελωνικῶς προσεύχου ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ τῆς προσευχῆς, ἵνα καὶ σὺ δικαιωθῇς ὑπὸ τοῦ Κυρίου».
δ) Νά εἶναι ἀκόμη ἡ προσευχή μας ἐπίπονη καί ἔμπονη, καρδιακή καί ἀπερίσπαστη
ε) Νά συνδυάζεται ἡ προσευχή μας μέ τήν ἐγκράτεια καί τή νηστεία καί νά εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπό τή βαττολογία6.
στ) Νά ἔχουμε ὡς πρωταρχικό αἴτημα στίς προσευχές μας πρός τόν Κύριο, τήν ἔλευση τῆς Βασιλείας Του.
῾Η ἀληθινὴ προσευχὴ εἶναι «κοινωνία μετὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον προσεύχεται ἐν ἡμῖν. Τοῦτο δίδει εἰς ἡμᾶς νὰ γνωρίσωμεν τὸν Θεόν· ὁδηγεῖ τό πνεῦμα ἡμῶν εἰς κατάστασιν θεωρίας τῆς αἰωνιότητος», θά μᾶς πεῖ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος.

Πολλές φορές ὁ ἀγώνας μας γιά τήν προσευχή εἶναι κοπιώδης, διότι μέσα στήν ψυχή μας ἐναλλάσονται διάφορες καταστάσεις πού δέν εἶναι εὔκολο νά τίς ὑπερβοῦμε καί νά παραμείνουμε ἐν τῷ Θεῷ. ῎Αλλοτε ἡ προσευχή ρέει σάν ἰσχυρός ποταμός καί ἄλλοτε ἡ καρδιά μας βρίσκεται σέ πνευματική ξηρασία καί δέν μπορεῖ νά λειτουργήσει τήν προσευχή.

῎Αλλες πάλι φορές ἡ προσευχή παίρνει τή μορφή τῆς πάλης μέ τόν Θεό καί τοῦ διαλόγου. Στήν προσευχή μας συχνά ὁμολογοῦμε στόν Θεό τήν ἄθλια κατάστασή μας. Τοῦ παρουσιάζουμε τήν ἀδυναμία μας πρός τό καλό καί τήν ἀρετή, τήν ἀκηδία μας, τίς ἀμφιβολίες μας, τούς φόβους μας, τήν ἀπόγνωσή μας. Τότε εἶναι καλό νά συζητοῦμε μέ τόν Θεό, χωρίς νά ἐπιζητοῦμε καλλιεπεῖς φράσεις καί λογικό εἱρμό στό λόγο μας. Συχνά ὅμως αὐτός ὁ τρόπος ἀποβαίνει ἡ ἀρχή μιᾶς διαλογικῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία μπορεῖ νά εἶναι καί ἡ ἀρχή μιᾶς βαθιᾶς ὑπαρξιακῆς σχέσης μας μέ τόν Θεό.

῾Η προσευχή ἐνεργούμενη ἀπό τόν ἄνθρωπο «καταψύχει τὰς φλεγμονὰς τῆς ψυχῆς καὶ τὰ οἰδήματα τῆς καρδίας», εἶναι ζωοποιός δύναμη καί ἐπιφέρει στήν ψυχή ἅγια χαρά. Εἰδικῶς, ὅταν εὔχεται κάποιος ὑπέρ ἐκείνων πού τόν κατηγοροῦν καί τόν συκοφαντοῦν, χαρίζεται σ᾿ αὐτόν μεγάλη ἀνάπαυση καί εἰρήνη ψυχῆς.

«῾Η προσευχή γεννᾶ τά δάκρυα τῆς μετάνοιας, βοηθᾶ πολύ στήν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, ὠθεῖ τόν ἄνθρωπο νά σκέφτεται μόνο τόν Θεό πού εἶναι ἡ ἄκρα εἰρήνη, γεννᾶ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Αὐτή μόνη καθαίρει τό λογιστικό μέρος τῆς ψυχῆς, διαζώζει τό ἐπιθυμητικό μέρος αὐτῆς καθαρό ἔναντι τοῦ Θεοῦ. ᾿Επίσης ἡ προσευχή καταπραΰνει τόσο τό θυμικό, ὅσο περισσότερο πέφτει μπροστά στόν Θεό ὁ ἄνθρωπος καί Τόν ἱκετεύει καί Τόν παρακαλεῖ καί ταπεινώνει τήν ψυχή του… Γι᾿ αὐτό, μέ μιά λέξη, ὅλες τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καί ὅλες τίς ἐνέργειες, πρακτικές καί νοερές, τίς καθαίρει ἡ καθαρή προσευχή».

῾Η προσευχή λοιπόν εἶναι πηγή τῶν ἀρετῶν, περιεκτική ἀγαθῶν, «πραότητος καὶ ἀοργησίας βλάστημα, χαρᾶς καί εὐχαριστίας πρόβλημα (ἔκφραση), ἀλέξημα λύπης καί ἀθυμίας», γιά τήν ὁποία ὁ ῞Αγιος Μάξιμος θά μᾶς πεῖ· «Οὐκ ἔστι, ἐννοίας θανάτου φοβερώτερον, οὐδέ μνήμης Θεοῦ μεγαλοπρεπέστερον». ῾Ο ἄνθρωπος ὁλοκληρώνεται ὡς πρόσωπο μέσα στή σχέση αὐτή τῆς προσευχῆς, γιατί τελικά ὁδηγεῖται στή θέωση. Εἶναι ὄντως ἡ προσευχόμενη ὕπαρξη μιά “Θεοφάνεια”·«Σπούδασον εἰσελθεῖν εἰς τὸ ταμιεῖον τὸ ἔνδοθέν σου, καὶ ὄψει τὸ ταμιεῖον τὸ οὐράνιον. ῝Εν ἐστι τοῦτο κἀκεῖνο καὶ ἐν μιᾷ εἰσόδῳ θεωρεῖς ἀμφότερα. ῾Η κλῖμαξ τῆς Βασιλείας ἐκείνης, ἔνδοθέν σού ἐστι κεκρυμμένη, ἤγουν ἐν τῇ ψυχῇ σου».

῾Η προσευχητική αὐτή στάση τῶν ὄντων πρός τόν Θεό εἶναι ἐνέργεια ἐν ῾Αγίῳ Πνεύματι. Προσεύχομαι σημαίνει ἐνεργῶ στόν ὕψιστο βαθμό τήν ἕνωσή μου μέ τόν Τριαδικό Θεό καί, θά λέγαμε, ὅτι εἶναι ὁ Παράδεισος πρίν ἀπό τόν μέλλοντα Παράδεισο. Γι᾿ αὐτό, ὅπως μᾶς λέει ὁ ἅγιος ᾿Ισάκ ὁ Σύρος, οἱ δαίμονες σοφίζονται τά πάντα, γιά νά χαλάσουν αὐτή τή σχέση, τήν «εὐκτική» στάση τῶν κτιστῶν ὑπάρξεων πρός τόν Κτίστη τους. Χαρακτηριστικά λέει ὅτι ὁ διάβολος ἀνθίσταται καί μισεῖ τόσο πολύ τήν εἴσοδο τῆς ψυχῆς στήν ἐν Χριστῷ Θεία παρουσία, ὥστε, ἄν ἦταν δυνατόν, θά χάριζε στόν ἄνθρωπο τή βασιλεία ὅλου τοῦ κόσμου, προκειμένου νά τόν ἀποκλείσει στήν αἰσθητική ἀντιμετώπιση τοῦ ἑαυτοῦ του καί τοῦ κόσμου. Κι αὐτό, γιατί γνωρίζει καλά ὅτι ἡ γλυκύτητα, ὁ φωτισμός καί ἡ παράκληση πού χαρίζεται ἀπό τή μνήμη τοῦ Θεοῦ εἶναι τόσο δυνατή ἐμπειρία, ὥστε «εἰ ἀφῆκεν ὁ Θεὸς τὴν ἀληθῆ ταύτην θεωρίαν τοῖς ἀνθρώποις ὀλίγον καιρόν, εἶχε ἄν ὁ κόσμος διαμεῖναι ἀδιάδοχος».

Προσευχή τελικά εἶναι ὁ Θεός πού κατεργάζεται ὅλα τά χαρίσματα σ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Προσευχή δέν εἶναι κάτι πού ἐγώ ἀρχίζω, ἀλλά μιά Θεία κατάσταση, στήν ὁποία ἐγώ μετέχω. Σαφῶς δέν εἶναι κάτι πού ἐγώ κάνω, ἀλλά κάτι πού ὁ Θεός κάνει μέσα μου, κατά τή ρήση τοῦ ἀποστόλου Παύλου· «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Οἱ Πατέρες μᾶς προτρέπουν νά προσευχόμαστε μέ τή μονολόγιστη εὐχή τοῦ ᾿Ιησοῦ, μᾶς παρέδωσαν τήν ἀσκητική τέχνη τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τό «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ , Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με». ῾Η προσευχή τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐκφράζει μέ συντομία τή δογματική συνείδηση τῆς ᾿Εκκλησίας γιά τό πρόσωπο τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ «ἐν τῇ Τριαδικῇ Θεότητι» καί τή λαχτάρα τῆς ψυχῆς πού μετανοεῖ γιά τήν ἀπόλαυση τοῦ Θείου ἐλέους.
Τό ῎Ονομα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἀναφερόμενο καί ἐπαναλαμβανόμενο συνεχῶς, μᾶς βοηθᾶ «νά παραμερίσουμε καί νά ἐγκαταλείψουμε τίς μηδαμινές καί ὀλέθριες φαντασιώσεις μας καί νά τίς ἀντικαταστήσουμε μέ τή σκέψη τοῦ ᾿Ιησοῦ».

«῾Ο τελικός σκοπός τῆς προσευχῆς τοῦ ᾿Ιησοῦ, καί ὅλων τῶν προσευχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας μας, εἶναι ἡ προσευχή μας νά ταυτισθεῖ σταδιακά μέ τήν προσευχή πού προσφέρει ὁ ᾿Ιησοῦς, ὁ Μέγας ᾿Αρχιερέας, μέσα μας· εἶναι ἡ ζωή μας νά γίνει ἕνα μέ τή δική του ζωή, ἡ ἀνάσα μας ἕνα μέ τή Θεία Πνοή πού βαστάζει τήν Οἰκουμένη».

Δηλαδή ὁ τελικός σκοπός τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ θέωση, γι᾿ αὐτό ἡ προσευχή εἶναι θεοποιός καί ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ μέσω αὐτῆς νά γίνει κατά χάριν θεός, καθόσον , ὅπως λέει ὁ ἅγιος ᾿Αθανάσιος «ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, ἵνα θεούς ἡμᾶς ποιήσει». ῾Η προσευχή πραγματικά ἀποκαθιστᾶ μέσα μας τή θεία ἐκείνη πνοή, τήν ὁποία «ὁ Θεός ἐνεφύσησεν εἰς τό πρόσωπον τοῦ ᾿Αδάμ».

Γι᾿ αὐτό σέ κάθε μας ἐργασία «ἄς ἔχουμε ἀχώριστη τήν μητέρα τῶν καλῶν, τήν προσευχή. ᾿Εκείνη “δέν θά κουρασθεῖ οὔτε θά νυστάξει” ἕως ὅτου μᾶς ὑποδείξει τόν Νυμφώνα. Καί ὄχι μόνο τόν Νυμφώνα θά μᾶς ὑποδείξει, ἀλλά θά μᾶς ὁδηγήσει στή δόξα τήν ἄρρητο καί θά γεμίσει τήν καρδιά μας εὐφροσύνη».

Αὐτή εἶναι καί ἡ εὐχή μας γιά τόν κουρασμένο καί ἀνασφαλή ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας.

Η Εκδότρια Μονή

Μετάφραση 15ου Κανόνα Α-Β’ Συνόδου

Οι λέξεις μέσα σε αγκύλες ([ ]) είναι δική μας προσθήκη για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

«Ἐκεῖνα πού έχουν ορισθεί [ἀπό τούς προηγούμενους Ἱερούς Κανόνες, δηλ. τόν 13ο καί 14ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου] γιά πρεσβυτέρους, ἐπισκόπους καὶ μητροπολίτες, πολύ περισσότερο ἰσχύουν καί γιά τούς Πατριάρχες. Ὥστε, ὅποιος πρεσβύτερος  ἤ ἐπίσκοπος ἤ μητροπολίτης τολμήσει νά σταματήσει τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν πατριάρχη στόν ὁποῖο ὑπόκειται καί δέν τόν μνημονεύει ὀνομαστικῶς ―ὅπως εἶναι ὁρισμένο καί διατεταγμένο στήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας―, ἀλλά κάνει σχίσμα πρίν ἀπό τη συνοδική απόφανση καί ὁριστική του καταδίκη [ἐννοεῖ τοῦ  Πατριάρχη], αὐτόν [τόν κληρικό] ὅρισε ἡ ἁγία Σύνοδος [δηλ. ἐκείνη πού νομοθετεῖ τά παρόντα, ἡ Πρωτοδευτέρα ἐπί Μ. Φωτίου] νά μήν ἱερουργεῖ καθόλου, ἐφ’ ὅσον [πρώτα] ἐλεγχθεῖ ἄν ὄντως παρανόμησε. Καί, βέβαια, αὐτά ἔχουν μέν ὁρισθεῖ καί θεσμοθετηθεῖ γιά ἐκείνους [τούς κληρικούς] πού βρίσκουν πρόφαση νά διακόψουν την κοινωνία γιά κάποια παραπτώματα [δηλ. προσωπικά ἁμαρτήματα] πού ἐγκαλοῦνται οἱ δικοί τους Πρόεδροι [δηλ. οἱ πνευματικοί τους προϊστάμενοι], προκαλώντας σχίσμα καί διασπώντας τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐκεῖνοι ὅμως [οἱ κληρικοί] πού ἐξ αἰτίας κάποιας αἱρέσεως ―καταδικασμένης ἀπό  Ἃγιες Συνόδους ἤ Πατέρες― διέκοψαν τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν Πρόεδρό τους [δηλ. τον πνευματικό τους προϊστάμενο], ἐπειδή ἐκεῖνος κήρυττε τήν αἵρεση δημόσια καί ἀπροκάλυπτα, αὐτοί λοιπόν ὄχι μόνο δέν ὑπόκεινται σέ Κανονικό ἐπιτίμιο ―ἀποτειχιζόμενοι ἀπό τόν, κατ’ ὄνομα, ἐπίσκοπο καί πρίν ἀπό τή συνοδική ἀπόφαση [πού θά τόν καταδικάσει]―, ἀλλά καί πρέπει, από τους Ορθοδόξους, νά τούς ἀποδοθεῖ ἡ τιμή πού τούς ἀξίζει! Διότι δέν ἐναντιώθηκαν σέ ἐπισκόπους [ὅπως τούς θέλει ὁ Χριστός] ἀλλά σέ ψευδεπισκόπους καί σέ ψευδοδιδασκάλους! [Κι ὄχι μόνο] δέν κατατεμάχισαν μέ σχίσμα τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά, [ἀντιθέτως], προφύλαξαν τήν Ἐκκλησία ἀπό σχίσματα»
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ:
«Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

Ο Απόστολος Παύλος «συνωμότης» ή μέγιστος ευεργέτης της ανθρωπότητας;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15^η Ιουλίου 2019

Η αντιχριστιανική φιλολογία και παραφιλολογία έχει έναν και μοναδικό σκοπό, να πλήξει την Εκκλησία, να γκρεμίσει το χριστιανικό οικοδόμημα, διότι το θεωρεί ως επιζήμιο σύμπτωμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Απίθανοι αφανείς συγγραφείς, εμφανίζονται ξαφνικά ως «ειδικοί», για να «ξεθεμελιώσουν» το «σαθρό» χριστιανικό οικοδόμημα, να «αποκαλύψουν» την «αλήθεια», που την κρατούσαν «κρυφή» οι δήθεν πλαστογράφοι της ιστορίας χριστιανοί. Τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι είναι οι «σωτήρες της ανθρωπότητας», οι οποίοι θα την «απαλλάξουν από τα χριστιανικά δεσμά» και θα την οδηγήσουν στην «αλήθεια» και την «ευημερία», την οποία της στέρησε ο «κακός» Χριστιανισμός!
Μόνο που αυτή η τιτάνια προσπάθεια «εκθεμελίωσης» του χριστιανικού οικοδομήματος δεν είναι «προνόμιο» της εποχής μας, αλλά έχει μια θλιβερή ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων. Μεγαλορρήμονες, «ειδικούς» στο γκρέμισμα της Εκκλησίας, έχει να παρουσιάσει μυριάδες η ιστορία. Πρώτοι οι ιουδαίοι «σοφοί» προσπάθησαν να «διαφωτίσουν» τους ομοφύλους τους για την νέα «πνευματική πανώλη», που εμφανίστηκε στους κόλπους του Ιουδαϊσμού, με φρικτές και συχνά γελοίες συκοφαντίες νόμισαν ότι θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την φρικτή θεοκτονία τους, φονεύοντας δήθεν έναν «απατεώνα», ένα «επικίνδυνο επαναστάτη», έναν «αιρετικό» και «ασεβή», ο οποίος «εαυτόν υιόν Θεού εποίησεν» (Ιωάν.19,7). Όλη αυτή η παραφιλολογία τους είναι αποτυπωμένη στα ερεβώδη ραβινικά βιβλία του «Ταλμούδ». Φυσικά δεν κατάφεραν να πλήξουν καίρια την Εκκλησία και γι’ αυτό προέβηκαν σε σκληρούς διωγμούς (Πράξ.6,54). Αλλά εις μάτην, η Εκκλησία «ηύξανε και επληθύνετο» (Πραξ.6,7). Κατόπιν πήραν τη σκυτάλη της αντιχριστιανικής προπαγάνδας οι εθνικοί. Τα δεισιδαίμονα, αδίστακτα και σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία, τα οποία απομυζούσαν οικονομικά τις ειδωλολατρικές δεισιδαίμονες μάζες, έβλεπαν με τρόμο ότι η νέα πίστη, πάρα τα μεγάλα εμπόδια και τις δυσκολίες, διαδίδονταν αστραπιαία. Χιλιάδες εθνικοί πίστευαν στο Χριστό και αρνούνταν την πλάνη της ειδωλολατρίας και τις γελοίες πρακτικές του παγανισμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνουν την επιρροή τους και να στερούνται κολοσσιαίους προσόδους. Γι’ αυτό επιστράτευσαν κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες συγγραφείς να γράψουν εναντίον του Χριστιανισμού. Επειδή εκείνοι δεν ήξεραν τι είναι η νέα αυτή πίστη, ανέτρεξαν στην ιουδαϊκή αντιχριστιανική γραμματεία και κύρια στα βιβλία του «Ταλμούδ» για να αντλήσουν υλικό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς αναμασούν, κατά κύριο λόγο, τις ιουδαϊκές συκοφαντίες, παραθέτοντας, όπως λ.χ. ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο Ιουλιανός, κ.α. αυτούσιο το «Ταλμούδ»!
Δεν ήταν μόνο ο Ιουδαϊσμός και ο εθνισμός, οι οποίοι θίχτηκαν από την διάδοση και εδραίωση του Χριστιανισμού, αλλά και οι κοινωνικές και οικονομικές δομές του αρχαίου κόσμου, οι οποίες προσέκρουαν στη νέα πίστη. Το ευαγγέλιο του Χριστού ήρθε ως ο μεγάλος καταλύτης του προχριστιανικού ολέθρου, η μεγάλη επανάσταση, η οποία έμελλε να αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος πληροφορήθηκε ότι είναι ύψιστη αξία, εικόνα του Θεού, προορισμένος για την κατά χάριν θέωση. Για πρώτη φορά ράγισαν και στο τέλος έσπασαν τα δεσμά της κοινωνίας, τα οποία έβαζαν διαχωριστικά στον άνδρα και τη γυναίκα, στον ελεύθερο και το δούλο, στον ιουδαίο και τον εθνικό, στον έλληνα και το βάρβαρο, στο σοφό και τον αγράμματο. Αυτό θορύβησε την τότε καθεστηκυία τάξη, χαρακτηρίζοντας το Χριστιανισμό ως «κοινωνικό κίνδυνο» και γι’ αυτό η πολιτική εξουσία, συνεργαζόμενη με τις άλλες αντίχριστες δυνάμεις, εξέγειραν τους φοβερούς διωγμούς, με στόχο την εξαφάνισή του από προσώπου γης.
Αλλά μάταιες όλες οι προσπάθειες. Μάταιες οι ιουδαϊκές συκοφαντίες, μάταιες οι μωροφιλοσοφίες των εθνικών συγγραφέων, μάταιοι οι διωγμοί. Η Εκκλησία του Χριστού, αντί να μειώνεται αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο! Το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας και ανεξήγητο στους αντιχριστιανούς διανοητές! Μέσα σε τρεις αιώνες η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του τότε γνωστού κόσμου ασπάστηκε τη νέα σωτήρια πίστη!
Αφορμή για το παρόν σχόλιό μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα – βιβλιοκριτική, της κ. Στελίνας Μαργαριτίδου, στην εφημερίδα «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (26-4-2019), (καθόλου τυχαία την Μ. Παρασκευή), με τίτλο: «Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ». Η αρθρογράφος παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του ομώνυμου βιβλίου, του συγγραφέα κ. Αλέξανδρου Πιστοφίδη, ο οποίος θέλει να «φανερώσει» στους αναγνώστες του την «κρυμμένη αλήθεια και τη σύγκρουση των πολιτισμών». Ως «κρυμμένη αλήθεια» θέλει να παρουσιάσει έναν «άλλο Χριστιανισμό», όχι αυτόν που μας έμαθαν οι παπάδες και οι θεολόγοι, αλλά την μεγαλύτερη «συνωμοσία της ιστορίας κατά της ανθρωπότητας»! Ως «σύγκρουση των πολιτισμών» θέλει να παρουσιάσει την «χριστιανική βαρβαρότητα» με τον ελληνισμό, που για εκείνον δυστυχώς την εποχή εκείνη ήταν ένας συγκρητιστικός κοσμοπολιτισμός. Κύριος «συνωμότης» ο απόστολος Παύλος!
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως το ιερό πρόσωπο του μεγάλου αυτού άνδρα είναι το πλέον μισητό στους αθεϊστικούς και νεοπαγανιστικούς κύκλους. Το φαινόμενο αυτό έχει την εξήγησή του. Ο μέγας απόστολος των Εθνών είναι ο ευαγγελιστής των εθνικών, ο μέγιστος ιεραπόστολος όλων των εποχών, ο οποίος, εν μέσω μυρίων δυσκολιών και προσωπικών περιπετειών μιας ολόκληρης ζωής, κατόρθωσε να φέρει το σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας σε όλο τον κόσμο. Να καταδείξει την τραγωδία της προχριστιανικής εποχής και να ευαγγελιστεί τη νέα εποχή της χάριτος. Ο λόγος του συντάραξε τα θεμέλια του αρχαίου εφιαλτικού κόσμου και σήμανε την αρχή ενός νέου. Κατάδειξε την ερεβώδη δαιμονική πίστη στα είδωλα και φανέρωσε τον μόνο αληθινό Θεό του φωτός και της αγάπης. Κατεδάφισε τις απάνθρωπες κοινωνικές δομές και εγκαινίασε τη νέα κοινωνία της αγάπης και της συναδελφώσεως όλων των ανθρώπων. Ο απόστολος Παύλος είναι η μέγιστη εκείνη προσωπικότητα της ιστορίας, η οποία όχι απλά άλλαξε το ρου της, αλλά και εδραίωσε την Εκκλησία του Χριστού, να είναι στους αιώνες το πνευματικό θεραπευτήριο των ανθρώπων, να είναι ο μόνιμος οδυρμός του σατανά, ο οποίος μισεί τον άνθρωπο και πασχίζει για την καταστροφή του. Γι’ αυτό λοιπόν ο απόστολος Παύλος είναι ο στόχος των αντιχριστιανών!
Αρχίζει το κείμενό της η κ. Στελίνα Μαργαριτίδου με την «συγκλονιστική αποκάλυψη» πως «Όλοι σχεδόν οι πιστοί πιστεύουν ότι τα πάντα ξεκίνησαν ομαλά μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Πολύ λίγοι γνωρίζουν για τις διαφωνίες ανάμεσα στον Απόστολο Πέτρο και στον Απόστολο Παύλο…»! Πού ανακάλυψε αυτή την «συγκλονιστική αποκάλυψη»; Μα, πού αλλού, στην Καινή Διαθήκη! Βλέπετε, οι «πλαστογράφοι» χριστιανοί, δεν εξαφάνισαν τέτοιες «λεπτομέρειες», οι οποίες κατά τους αντιχριστιανούς συγγραφείς είναι «αποδείξεις» για την «χριστιανική συνωμοσία»! Δεν θέλουν να παραδεχτούν όμως ότι τα όντως θεόπνευστα βιβλικά κείμενα είναι αληθινά, γιατί είναι ρεαλιστικά. Είναι σύνθεση της θεοπνευστίας και της ανθρώπινης σχετικότητας. Ναι, υπήρχε διάσταση στην τακτική ευαγγελισμού του κόσμου μεταξύ του Πέτρου και του Παύλου, όπου, εν Αγίω Πνεύματι, επικράτησε η γνώμη του Παύλου. Αν ο Θεός ήθελε να σώσει «θαυματουργικά» (βλ. μαγικά) τον κόσμο δεν θα χρησιμοποιούσε ανθρώπους. Αλλά προτίμησε τη συνεργασία Του με αυτούς, δηλαδή με τη σχετικότητά τους. Τι το μεμπτό;
Ακολούθως αναμασά την χιλιοειπωμένη αστήρικτη άποψη ότι ο Παύλος είχε τέτοια δύναμη και επιρροή, ώστε εισήλθε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα της Ρώμης, για να συνωμοτήσει και να ανατρέψει την ρωμαϊκή εξουσία. Γράφει: «Βρισκόμαστε στα μέσα του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα. Το κίνημα του χριστιανισμού κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, χτυπώντας πλέον την πόρτα της Ρώμης. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας, ο Απόστολος Παύλος που παρουσιάζεται ως ο σημαντικότερος κήρυκας των χριστιανών. Η μορφή του, οι πράξεις και οι λόγοι του εγείρουν το ενδιαφέρον μιας ομάδας επιφανών Ρωμαίων, ιστορικά υπαρκτών προσώπων, που σχεδιάζουν μεθοδικά τη δολοφονία του αυτοκράτορα Νέρωνα». Που «θεμελιώνει» τον ισχυρισμό του ο συγγραφέας, ότι ο Παύλος κατόρθωσε να «εγείρει» το «ενδιαφέρον μια ομάδας επιφανών Ρωμαίων», προφανώς να ασπασθούν τη νέα πίστη; Ασφαλώς στην μαρτυρία του «συνωμότη» Παύλου, ο οποίος στέλνει από τη Ρώμη τους χαιρετισμούς των «αγίων», δηλαδή των χριστιανών της Ρώμης, «μάλιστα δε οι εκ της Καίσαρος οικίας» (Φιλπ.4,22)! Τα αγιογραφικά κείμενα για τους χριστιανομάχους είναι «αναξιόπιστα», εκτός από τα εδάφια που τους γίνονται χρήσιμα! Θέλει να αγνοεί όμως πως ο Χριστιανισμός στη Ρώμη είχε διαδοθεί πριν να μεταβεί ο Παύλος και είχαν ασπασθεί τη νέα πίστη πολλοί Ρωμαίοι, όλων των κοινωνικών τάξεων, όπως και κάποιοι ευγενείς, ή εργαζόμενοι στα αυτοκρατορικά ανάκτορα. Που είναι το παράξενο;
Το παράξενο είναι, η ευκολία να διατυπώνουν οι αντιχριστιανοί συγγραφείς άκρως αυθαίρετα συμπεράσματα, όπως αυτό του κ. Αλέξανδρου Πιστοφίδη, ότι δήθεν οι οπαδοί του Παύλου είχαν σκοπό «τη δολοφονία του αυτοκράτορα Νέρωνα»! Γιατί άραγε; Προφανώς να αρπάξουν οι χριστιανοί, με αρχηγό το «συνωμότη» Παύλο, την ρωμαϊκή εξουσία! Υπάρχουν αποδείξεις, έστω μαρτυρίες, γι’ αυτόν το συλλογισμό; Ασφαλώς όχι! Είναι μια καινοφανής θεωρία των σύγχρονων χριστιανομάχων να πλήξουν την μέγιστη προσωπικότητα, τον απόστολο Παύλο! Διατύπωσαν επίσης και την αυθαίρετη θεωρία ότι ο Παύλος είχε κάνει οπαδό του και έτρεφε κρυφή φιλία, με τον Ρωμαίο φιλόσοφο Σενέκα (4-65 μ. Χ.), δάσκαλο του Νέρωνα και πως οι δυο τους είχαν τάχα σχεδιάσει τη δολοφονία του. Αλλά κάτι τέτοιο προσβάλλει την αμερόληπτη ιστορική έρευνα και το σπουδαιότερο: αναιρεί τα σαθρά επιχειρήματά τους, διότι οι δολοφόνοι του τερατώδους αυτοκράτορα θα είχαν αποθεώσει τους «συνωμότες» χριστιανούς και θα γινόταν κύριοι της πολιτικής κατάστασης. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε, μάλλον επιδεινώθηκε η θέση τους στο ρωμαϊκό κράτος!
Προχωρεί ο κ. Α. Πιστοφίδης, να καταλογίζει στο απόστολο Παύλο ακόμη και αλλοίωση του αυθεντικού χριστιανικού κηρύγματος. Γράφει: «Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι ο ιδεολογικός πατέρας του Χριστιανισμού είναι ο Απόστολος Παύλος. Ο Παύλος πήρε μια Εκκλησία, η οποία καταφερόταν κατά της κοσμικής εξουσίας και κατά των πλουσίων και τη μετέτρεψε σε μια Εκκλησία υποτακτική προς την κοσμική εξουσία και φιλική προς τους πλουσίους …». Παρερμηνεύει, φυσικά, ορισμένες συμβουλές του αποστόλου προς τους πλουσίους, αλλά και τους δούλους χριστιανούς, να αλλάξουν συμπεριφορά και τρόπο ζωής, διότι δεν ήταν δυνατόν να εκλείψουν αμέσως τα τραγικά κατάλοιπα του προχριστιανικού κόσμου και αποσιωπά το σύνολο έργο του, το οποίο δημιουργεί μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, όπου «Πάντες γαρ υιοί Θεού δια της πίστεως εν Χριστώ Ιησού, όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτήσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Ουκ εν Ιουδαίος ούδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ.3,26-28). Τέτοιος ανατρεπτικός και επαναστατικός λόγος δεν είχε ακουστεί στον αρχαίο κόσμο, όπου οι ειδωλολάτρες σοφοί, τους οποίους εξυψώνουν οι χριστιανομάχοι, μάλλον ύψωναν στεγανά, παρά άνοιγαν πόρτες για την συναδέλφωση των ανθρώπων! Είναι δυστυχώς προσφιλής τακτική των χριστιανομάχων να απομονώνουν κάποια χωρία της Αγίας Γραφής και να προσπαθούν να στηρίξουν τα ιδεολογήματά τους. Αλλά η κατανόηση ενός συγγραφέα, μιας ιδεολογίας, γίνεται από τη συνολική μελέτη του όλου συγγράμματος, της όλης ιδεολογίας, διότι η αποσπασματική θεώρηση οδηγεί ασφαλώς σε λαθεμένα συμπεράσματα.
Κλείνουμε το σχόλιό μας, μη έχοντας δυστυχώς τα περιθώρια να επεκταθούμε περισσότερο στις σαθρές συκοφαντίες, ως «συνωμότη» του αποστόλου των Εθνών Παύλου. Νομίζουμε ότι δώσαμε στους αναγνώστες να καταλάβουν πως οι διαχρονικοί πολέμιοι της Εκκλησίας μας μάταια και επώδυνα «προς κέντρα» λακτίζουν (Πραξ.26,24). Η προσωπικότητά του Παύλου είναι τόσο μεγάλη ώστε αστήρικτες θεωρίες και φαιδρές συκοφαντίες, όχι μόνο δε μπορούν να τον σπιλώσουν, αλλά αντίθετα, αποδεικνύουν την απίστευτη μικρότητα των επικριτών του. Είναι αλήθεια ότι το τιτάνιο έργο του, να διαδώσει στον κόσμο το σωτήριο μήνυμα του Χριστού, το σαρκωμένου αληθινού Θεού, να εκθεμελιώσει τον εφιαλτικό προχριστιανικό κόσμο και να στέψει το ρου της ιστορίας, ενοχλεί τους πολεμίους του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Ναι, τους ενοχλεί, όπως ενοχλεί και τον «ανθρωποκτόνο απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43), διότι η πορεία του κόσμου είναι προδιαγεγραμμένη, βαίνουσα προς τον τελεολογικό της σκοπό! Αν ο Χριστός ήταν «ιστορικά ανύπαρκτος», ο Παύλος «παραχαράκτης του πρωταρχικού χριστιανικού κηρύγματος» και «συνωμότης κατά της ανθρωπότητας», με το κατά κόσμον «κέρδος» του ο αποκεφαλισμός του, και οι Πατέρες «πλαστογράφοι κειμένων», όπως τους θέλουν και τους παρουσιάζουν οι χριστιανομάχοι, είναι απόλυτα σίγουρο, ότι ο Χριστιανισμός θα είχε σύντομη ημερομηνία λήξεως, θα είχε σβήσει προ πολλού. Αλλά δυστυχώς για εκείνους, οι απέλπιδες προσπάθειές τους να σβήσουν τον Χριστιανισμό, αποτελούν μια διαρκή τραγική ψευδαίσθηση, ένα μάταιο αγώνα χωρίς αποτελέσματα, διότι απλούστατα, ενώ η Εκκλησία του Χριστού υπάρχει και θριαμβεύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, εκείνοι ρίχνονται, ο ένας μετά τον άλλο, στο απύθμενο βάραθρο της ιστορικής λήθης!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΠΛΟ ΙΣΧΥΡΟ

Καλαβρύτων Αμβρόσιος προς Μητσοτάκη: Ακυρώστε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!

Η Νέα Δημοκρατία εκέρδισε τις εκλογές! Αλλά δεν είναι καιρός για πανηγύρια!

Πρέπει με κάθε τρόπο και μέσο να αναστήσουμε την Ελλάδα μας! Συγχρόνως όμως και να αποδώσουμε τον οφειλόμενο σεβασμό στην Κιβωτό του Έθνους, την αγία Ορθοδοξία μας, και στην πονεμένη Εκκλησία της Ελλάδος.

ΚΑΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ!

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Σινά κ.κ. Δαμιανός έγραψε μια σπουδαία ανοικτή επιστολή, την οποία και απευθύνει προς τον Ελληνικό Λαό.
Εκφράζει την αγωνία της ψυχής του για το κατάντημα της Ελλάδος, για την προδοσία της Μακεδονίας μας κλπ.
Με ιδιαίτερη χαρά δεχθήκαμε την ανακοίνωση, ότι η Νέα Δημοκρατία εκέρδισε τις εκλογές!
Για να εκφράσουμε όμως τα συγχαρητήριά μας στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, περιμένουμε το συντομώτερον και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ, περιμένουμε, επαναλαμβάνω μια δήλωσή Του, ότι θα σπεύσει να διορθώσει το έγκλημα Τσίπρα! Δηλ. να ακυρώσει την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!
Η Δήλωσή του, που δημοσιεύθηκε στο φύλλο του Σαββάτου της 6ης ‘Ιουλίου τρ.έ. ότι «δεν μπορεί να ακυρώσει τη Συμφωνία, (βλ. σελ. 04» αλλά θα προσπαθήσει να διορθώσει τις αρνητικές συνέπειες» μας πληγώνει βαθύτατα!
Τον νέο Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη παραπέμπουμε στον γνωστό Ελληνο- Αμερικανό κ. Christ Spyrou, για να τον πληροφορήσει το ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ!
Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, καί πάλιν, ότι για να εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, περιμένουμε το συντομώτερο και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ μια δήλωσή Του, ότι θα σπεύσει να διορθώσει το έγκλημα Τσίπρα! Δηλ. να ακυρώσει την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!
Άς έλθουμε, λοιπόν, τώρα στην επιστολή του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σινά κ. Δαμιανού, την οποία και δημοσιεύουμε παρακάτω, Φέρει ημερομηνίαν 20 Ιανουαρίου 2019, απευθύνεται δέ πρός τον τότε Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα, του οποίου όμως τα αυτιά ήσαν κλειστά!
Εμείς σήμερα επαναλαμβάνουμε αυτήν την επιστολή, βάζοντας όμως τώρα και την ιδική μας υπογραφή, και την απευθύνουμε πρός τον νέο Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη!
Εξοχώτατε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος κ. κ. Μητσοτάκη, Σας ικετεύουμε: ΔΙΟΡΘΩΣΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ! ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ!
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΕΓΙΝΕ ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ! ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΣΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΗ Ο ΧΙΛΙΟΠΡΟΔΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!
*******
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΑΡΧIEΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΙΝΑ Δ Α Μ Ι Α Ν Ο Υ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ,
ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
Αγαπητοί Συνέλληνες,
Άρχοντες και Λαέ ευλογημένε της Πατρίδας μας !
Ας ξυπνήσουμε επιτέλους! Γιατί καθεύδομεν επαναπαυόμενοι, σαν άλλοι να είναι οι αρμόδιοι; Πολλά μπορούμε να πράξουμε όλοι μαζί και καθένας χωριστά με τις δυνάμεις του. Οι νέοι, οι υγιείς, τα παιδιά, όλοι στην ειρηνική διαδήλωση.
Οι γέροντες, οι ασθενείς, οι μη δυνάμενοι να κινηθούν, να χρησιμοποιήσουν την φωνή τους, την νουθεσία, την προσευχή, την συγγραφή, ιδίως τώρα που υπάρχουν τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.
Πολλά μπορούν να γίνουν για την πληροφόρηση για το μεγάλο θέμα της Μακεδονίας, ώστε να αποφευχθή, έστω την τελευταία στιγμή, το «έγκλημα» της επικύρωσης της «συμφωνίας των Πρεσπών, που από τώρα ήδη παραβιάζονται σημαντικά της άρθρα, από την γείτονα χώρα.
Να αναλάβουμε όλοι επικοινωνιακά με δημοσιεύσεις, με e-mail, με συνθήματα, με ιστορικά και άλλα τόσα λογικά επιχειρήματα, με σύνεση και ευπρέπεια, με ενθουσιασμό και προσευχή. Πολλά μπορούν να γίνουν για την αφύπνιση και ο Ουρανός να μιλήσει. Πολλά ισχύει δέησις λαού «εν πίστει ενεργουμένη».
Τα συλλαλητήρια αναμφιβόλως, ευπρεπώς και νομίμως ενεργούμενα, έχουν την δική τους δυναμική, «Φωνή λαού, οργή Θεού». Το άδικον ουκ ευλογείται. Και τι ποιό άδικο απ’ αυτό που συντελείται, με τον αφελληνισμό της Μακεδονίας μας;
Μακεδονία, Ελλάς εστί! (Στράβων) Και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο γίγαντας της Αρχαίας Ελλάδος και πνευματικός πρόδρομος του Χριστού, «Μακεδών εστί και Βασιλεύς Ελλήνων», αναφέρεται προφητικώς στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο Βασιλειών κατά τον 4ον π.Χ. αι.
Μήπως και τούτος είναι Σκοπιανός και μιλούσε την σλαβοβουλγαρική διάλεκτο των Σκοπιανών πριν ακόμη εμφανιστούν ιστορικά; Δεν χρειάζονται πολλά για το αυτονόητο και για την ταύτιση της Ελλάδος με την Μακεδονία. Και ποίοι άραγε σοβαροί λόγοι επιβάλλουν τη λεόντια υπέρ των Σκοπίων «συμφωνία των Πρεσπών»; Κατ’ ουσίαν καμμα ανάγκη.
Απλή μόνο υποχώρηση στην εύκολη πίεση των ενδιαφε-ρομένων για τα συμφέροντά τους, μικρών η μεγάλων «φίλων της Ελλάδος», με το μύθευμα να κρατάει τάχα η Ελλάδα τα σκήπτρα της ισορροπίας (η μήπως της ανισορροπίας;) στα Βαλκάνια και την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, όπερ ερμηνεύεται «να κάνουν την δουλειά τους» εις βάρος της Ελλάδος που έχει άλλωστε την δυνατότητα εύκολα να πη ένα απλό ΟΧΙ για το όνομα που είναι αδιαπραγμάτευτο για κάθε νουνεχές έθνος. Έχει η Ελλάδα μόνη της την δυνατότητα να καταστή ηγέτιδα δύναμις, ελπίδα και φάρος για την περιοχή, με ομοψυχία αρχόντων και λαού, αλλά και με τον αμύθητο φυσικό, πολιτιστικό, πνευματικό και ενεργειακό της πλούτο.
Πιστεύω να αντιλαμβάνεσθε ότι το γράμμα τούτο δεν είναι προϊόν εμπάθειας, ούτε σωβινισμού, αφού διακονώ ταπεινά στο Σινά της Αιγύπτου στο μεγάλο μετερίζι της Ελληνικής Ορθοδοξίας στο μάτι του αραβικού κόσμου, αδιάλειπτα από το 1961, γι’ αυτό αδυνατώ να διακατέχομαι από κοντόθωρο βλέμμα και στενόκαρδο πνεύμα……. Γι’ αυτό δεν εκφράζω λόγους πικρίας και εμπάθεια.
Επί πλέον πάντοτε και τώρα προσευχόμεθα εκεί …….. να φωτίζει ο Θεός όλους τους πολιτικούς μας ηγέτες για το καλύτερο, για το μέλλον της Ελλάδος μέσα σ’ ένα διεθνώς τόσο ευμετάβολο και δύσκολο κλίμα.
……….
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Δεν είμαστε οι 10.000.000 Έλληνες κι άλλοι τόσοι η ανά την υφήλιο ομογένειά μας μόνο. Ταπεινά να σας υπενθυμίσω ότι εκτός της μετρήσιμης λαοθάλασσας του συλλαλητηρίου της Κυριακής ο Ουρανός είναι γεμάτος από μυριάδες μυριάδων αφανών ηρώων και απλών ανθρώπων που κατοίκησαν τα αιματοβαμμένα χώματα της πάντοτε ελληνικής Μακεδονικής γης από την προϊστορία μέχρι σήμερα από αμέτρητους ταπεινούς ήρωες και αγίους της Μακεδονίας μας που δεν παραμένουν άπρακτοι αλλά κρίνουν τα έργα μας και μαρτυρούν την αλήθεια.
Αποτελούν υπερκόσμιο Βουλή στην οποία αοράτως προστίθενται και οι επιγενόμενοι τους οποίους συχνά περιφρονούμε. Μη λησμονούμε ότι ο Θεός υπογράφει τις τύχες του καθενός μας και της Ελλάδος μας, για να θυμηθούμε τον μεγάλο ήρωα Κολοκοτρώνη.
Όλων τούτων τα βλέμματα μας ακολουθούν, μας παρακολουθούν και μας κρίνουν με ένα μοναδικό ερώτημα: Θα είμαστε άξιοι τέτοιων προγόνων;
Με ταπεινές ευχές και αληθινή αγάπη
Εν Αθήναις τη 20η Ιανουαρίου 2019
ΧΘΕΣ ΥΠΕΓΡΑΦΕΝ:
† ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός
και οι Πατέρες της Ι. Μονής
*******
ΕΝΩ ΣΗΜΕΡΑ, αγαπητέ κ. Μητσοτάκη,
ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΙΚΕΤΕΥΕΙ:
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ