Μετάφραση 15ου Κανόνα Α-Β’ Συνόδου

Οι λέξεις μέσα σε αγκύλες ([ ]) είναι δική μας προσθήκη για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

«Ἐκεῖνα πού έχουν ορισθεί [ἀπό τούς προηγούμενους Ἱερούς Κανόνες, δηλ. τόν 13ο καί 14ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου] γιά πρεσβυτέρους, ἐπισκόπους καὶ μητροπολίτες, πολύ περισσότερο ἰσχύουν καί γιά τούς Πατριάρχες. Ὥστε, ὅποιος πρεσβύτερος  ἤ ἐπίσκοπος ἤ μητροπολίτης τολμήσει νά σταματήσει τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν πατριάρχη στόν ὁποῖο ὑπόκειται καί δέν τόν μνημονεύει ὀνομαστικῶς ―ὅπως εἶναι ὁρισμένο καί διατεταγμένο στήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας―, ἀλλά κάνει σχίσμα πρίν ἀπό τη συνοδική απόφανση καί ὁριστική του καταδίκη [ἐννοεῖ τοῦ  Πατριάρχη], αὐτόν [τόν κληρικό] ὅρισε ἡ ἁγία Σύνοδος [δηλ. ἐκείνη πού νομοθετεῖ τά παρόντα, ἡ Πρωτοδευτέρα ἐπί Μ. Φωτίου] νά μήν ἱερουργεῖ καθόλου, ἐφ’ ὅσον [πρώτα] ἐλεγχθεῖ ἄν ὄντως παρανόμησε. Καί, βέβαια, αὐτά ἔχουν μέν ὁρισθεῖ καί θεσμοθετηθεῖ γιά ἐκείνους [τούς κληρικούς] πού βρίσκουν πρόφαση νά διακόψουν την κοινωνία γιά κάποια παραπτώματα [δηλ. προσωπικά ἁμαρτήματα] πού ἐγκαλοῦνται οἱ δικοί τους Πρόεδροι [δηλ. οἱ πνευματικοί τους προϊστάμενοι], προκαλώντας σχίσμα καί διασπώντας τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐκεῖνοι ὅμως [οἱ κληρικοί] πού ἐξ αἰτίας κάποιας αἱρέσεως ―καταδικασμένης ἀπό  Ἃγιες Συνόδους ἤ Πατέρες― διέκοψαν τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν Πρόεδρό τους [δηλ. τον πνευματικό τους προϊστάμενο], ἐπειδή ἐκεῖνος κήρυττε τήν αἵρεση δημόσια καί ἀπροκάλυπτα, αὐτοί λοιπόν ὄχι μόνο δέν ὑπόκεινται σέ Κανονικό ἐπιτίμιο ―ἀποτειχιζόμενοι ἀπό τόν, κατ’ ὄνομα, ἐπίσκοπο καί πρίν ἀπό τή συνοδική ἀπόφαση [πού θά τόν καταδικάσει]―, ἀλλά καί πρέπει, από τους Ορθοδόξους, νά τούς ἀποδοθεῖ ἡ τιμή πού τούς ἀξίζει! Διότι δέν ἐναντιώθηκαν σέ ἐπισκόπους [ὅπως τούς θέλει ὁ Χριστός] ἀλλά σέ ψευδεπισκόπους καί σέ ψευδοδιδασκάλους! [Κι ὄχι μόνο] δέν κατατεμάχισαν μέ σχίσμα τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά, [ἀντιθέτως], προφύλαξαν τήν Ἐκκλησία ἀπό σχίσματα»
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ:
«Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

Ο Απόστολος Παύλος «συνωμότης» ή μέγιστος ευεργέτης της ανθρωπότητας;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15^η Ιουλίου 2019

Η αντιχριστιανική φιλολογία και παραφιλολογία έχει έναν και μοναδικό σκοπό, να πλήξει την Εκκλησία, να γκρεμίσει το χριστιανικό οικοδόμημα, διότι το θεωρεί ως επιζήμιο σύμπτωμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Απίθανοι αφανείς συγγραφείς, εμφανίζονται ξαφνικά ως «ειδικοί», για να «ξεθεμελιώσουν» το «σαθρό» χριστιανικό οικοδόμημα, να «αποκαλύψουν» την «αλήθεια», που την κρατούσαν «κρυφή» οι δήθεν πλαστογράφοι της ιστορίας χριστιανοί. Τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι είναι οι «σωτήρες της ανθρωπότητας», οι οποίοι θα την «απαλλάξουν από τα χριστιανικά δεσμά» και θα την οδηγήσουν στην «αλήθεια» και την «ευημερία», την οποία της στέρησε ο «κακός» Χριστιανισμός!
Μόνο που αυτή η τιτάνια προσπάθεια «εκθεμελίωσης» του χριστιανικού οικοδομήματος δεν είναι «προνόμιο» της εποχής μας, αλλά έχει μια θλιβερή ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων. Μεγαλορρήμονες, «ειδικούς» στο γκρέμισμα της Εκκλησίας, έχει να παρουσιάσει μυριάδες η ιστορία. Πρώτοι οι ιουδαίοι «σοφοί» προσπάθησαν να «διαφωτίσουν» τους ομοφύλους τους για την νέα «πνευματική πανώλη», που εμφανίστηκε στους κόλπους του Ιουδαϊσμού, με φρικτές και συχνά γελοίες συκοφαντίες νόμισαν ότι θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την φρικτή θεοκτονία τους, φονεύοντας δήθεν έναν «απατεώνα», ένα «επικίνδυνο επαναστάτη», έναν «αιρετικό» και «ασεβή», ο οποίος «εαυτόν υιόν Θεού εποίησεν» (Ιωάν.19,7). Όλη αυτή η παραφιλολογία τους είναι αποτυπωμένη στα ερεβώδη ραβινικά βιβλία του «Ταλμούδ». Φυσικά δεν κατάφεραν να πλήξουν καίρια την Εκκλησία και γι’ αυτό προέβηκαν σε σκληρούς διωγμούς (Πράξ.6,54). Αλλά εις μάτην, η Εκκλησία «ηύξανε και επληθύνετο» (Πραξ.6,7). Κατόπιν πήραν τη σκυτάλη της αντιχριστιανικής προπαγάνδας οι εθνικοί. Τα δεισιδαίμονα, αδίστακτα και σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία, τα οποία απομυζούσαν οικονομικά τις ειδωλολατρικές δεισιδαίμονες μάζες, έβλεπαν με τρόμο ότι η νέα πίστη, πάρα τα μεγάλα εμπόδια και τις δυσκολίες, διαδίδονταν αστραπιαία. Χιλιάδες εθνικοί πίστευαν στο Χριστό και αρνούνταν την πλάνη της ειδωλολατρίας και τις γελοίες πρακτικές του παγανισμού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνουν την επιρροή τους και να στερούνται κολοσσιαίους προσόδους. Γι’ αυτό επιστράτευσαν κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες συγγραφείς να γράψουν εναντίον του Χριστιανισμού. Επειδή εκείνοι δεν ήξεραν τι είναι η νέα αυτή πίστη, ανέτρεξαν στην ιουδαϊκή αντιχριστιανική γραμματεία και κύρια στα βιβλία του «Ταλμούδ» για να αντλήσουν υλικό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς αναμασούν, κατά κύριο λόγο, τις ιουδαϊκές συκοφαντίες, παραθέτοντας, όπως λ.χ. ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο Ιουλιανός, κ.α. αυτούσιο το «Ταλμούδ»!
Δεν ήταν μόνο ο Ιουδαϊσμός και ο εθνισμός, οι οποίοι θίχτηκαν από την διάδοση και εδραίωση του Χριστιανισμού, αλλά και οι κοινωνικές και οικονομικές δομές του αρχαίου κόσμου, οι οποίες προσέκρουαν στη νέα πίστη. Το ευαγγέλιο του Χριστού ήρθε ως ο μεγάλος καταλύτης του προχριστιανικού ολέθρου, η μεγάλη επανάσταση, η οποία έμελλε να αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος πληροφορήθηκε ότι είναι ύψιστη αξία, εικόνα του Θεού, προορισμένος για την κατά χάριν θέωση. Για πρώτη φορά ράγισαν και στο τέλος έσπασαν τα δεσμά της κοινωνίας, τα οποία έβαζαν διαχωριστικά στον άνδρα και τη γυναίκα, στον ελεύθερο και το δούλο, στον ιουδαίο και τον εθνικό, στον έλληνα και το βάρβαρο, στο σοφό και τον αγράμματο. Αυτό θορύβησε την τότε καθεστηκυία τάξη, χαρακτηρίζοντας το Χριστιανισμό ως «κοινωνικό κίνδυνο» και γι’ αυτό η πολιτική εξουσία, συνεργαζόμενη με τις άλλες αντίχριστες δυνάμεις, εξέγειραν τους φοβερούς διωγμούς, με στόχο την εξαφάνισή του από προσώπου γης.
Αλλά μάταιες όλες οι προσπάθειες. Μάταιες οι ιουδαϊκές συκοφαντίες, μάταιες οι μωροφιλοσοφίες των εθνικών συγγραφέων, μάταιοι οι διωγμοί. Η Εκκλησία του Χριστού, αντί να μειώνεται αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο! Το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην ιστορία της ανθρωπότητας και ανεξήγητο στους αντιχριστιανούς διανοητές! Μέσα σε τρεις αιώνες η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του τότε γνωστού κόσμου ασπάστηκε τη νέα σωτήρια πίστη!
Αφορμή για το παρόν σχόλιό μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα – βιβλιοκριτική, της κ. Στελίνας Μαργαριτίδου, στην εφημερίδα «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (26-4-2019), (καθόλου τυχαία την Μ. Παρασκευή), με τίτλο: «Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ». Η αρθρογράφος παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του ομώνυμου βιβλίου, του συγγραφέα κ. Αλέξανδρου Πιστοφίδη, ο οποίος θέλει να «φανερώσει» στους αναγνώστες του την «κρυμμένη αλήθεια και τη σύγκρουση των πολιτισμών». Ως «κρυμμένη αλήθεια» θέλει να παρουσιάσει έναν «άλλο Χριστιανισμό», όχι αυτόν που μας έμαθαν οι παπάδες και οι θεολόγοι, αλλά την μεγαλύτερη «συνωμοσία της ιστορίας κατά της ανθρωπότητας»! Ως «σύγκρουση των πολιτισμών» θέλει να παρουσιάσει την «χριστιανική βαρβαρότητα» με τον ελληνισμό, που για εκείνον δυστυχώς την εποχή εκείνη ήταν ένας συγκρητιστικός κοσμοπολιτισμός. Κύριος «συνωμότης» ο απόστολος Παύλος!
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως το ιερό πρόσωπο του μεγάλου αυτού άνδρα είναι το πλέον μισητό στους αθεϊστικούς και νεοπαγανιστικούς κύκλους. Το φαινόμενο αυτό έχει την εξήγησή του. Ο μέγας απόστολος των Εθνών είναι ο ευαγγελιστής των εθνικών, ο μέγιστος ιεραπόστολος όλων των εποχών, ο οποίος, εν μέσω μυρίων δυσκολιών και προσωπικών περιπετειών μιας ολόκληρης ζωής, κατόρθωσε να φέρει το σωτήριο μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας σε όλο τον κόσμο. Να καταδείξει την τραγωδία της προχριστιανικής εποχής και να ευαγγελιστεί τη νέα εποχή της χάριτος. Ο λόγος του συντάραξε τα θεμέλια του αρχαίου εφιαλτικού κόσμου και σήμανε την αρχή ενός νέου. Κατάδειξε την ερεβώδη δαιμονική πίστη στα είδωλα και φανέρωσε τον μόνο αληθινό Θεό του φωτός και της αγάπης. Κατεδάφισε τις απάνθρωπες κοινωνικές δομές και εγκαινίασε τη νέα κοινωνία της αγάπης και της συναδελφώσεως όλων των ανθρώπων. Ο απόστολος Παύλος είναι η μέγιστη εκείνη προσωπικότητα της ιστορίας, η οποία όχι απλά άλλαξε το ρου της, αλλά και εδραίωσε την Εκκλησία του Χριστού, να είναι στους αιώνες το πνευματικό θεραπευτήριο των ανθρώπων, να είναι ο μόνιμος οδυρμός του σατανά, ο οποίος μισεί τον άνθρωπο και πασχίζει για την καταστροφή του. Γι’ αυτό λοιπόν ο απόστολος Παύλος είναι ο στόχος των αντιχριστιανών!
Αρχίζει το κείμενό της η κ. Στελίνα Μαργαριτίδου με την «συγκλονιστική αποκάλυψη» πως «Όλοι σχεδόν οι πιστοί πιστεύουν ότι τα πάντα ξεκίνησαν ομαλά μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Πολύ λίγοι γνωρίζουν για τις διαφωνίες ανάμεσα στον Απόστολο Πέτρο και στον Απόστολο Παύλο…»! Πού ανακάλυψε αυτή την «συγκλονιστική αποκάλυψη»; Μα, πού αλλού, στην Καινή Διαθήκη! Βλέπετε, οι «πλαστογράφοι» χριστιανοί, δεν εξαφάνισαν τέτοιες «λεπτομέρειες», οι οποίες κατά τους αντιχριστιανούς συγγραφείς είναι «αποδείξεις» για την «χριστιανική συνωμοσία»! Δεν θέλουν να παραδεχτούν όμως ότι τα όντως θεόπνευστα βιβλικά κείμενα είναι αληθινά, γιατί είναι ρεαλιστικά. Είναι σύνθεση της θεοπνευστίας και της ανθρώπινης σχετικότητας. Ναι, υπήρχε διάσταση στην τακτική ευαγγελισμού του κόσμου μεταξύ του Πέτρου και του Παύλου, όπου, εν Αγίω Πνεύματι, επικράτησε η γνώμη του Παύλου. Αν ο Θεός ήθελε να σώσει «θαυματουργικά» (βλ. μαγικά) τον κόσμο δεν θα χρησιμοποιούσε ανθρώπους. Αλλά προτίμησε τη συνεργασία Του με αυτούς, δηλαδή με τη σχετικότητά τους. Τι το μεμπτό;
Ακολούθως αναμασά την χιλιοειπωμένη αστήρικτη άποψη ότι ο Παύλος είχε τέτοια δύναμη και επιρροή, ώστε εισήλθε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα της Ρώμης, για να συνωμοτήσει και να ανατρέψει την ρωμαϊκή εξουσία. Γράφει: «Βρισκόμαστε στα μέσα του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα. Το κίνημα του χριστιανισμού κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, χτυπώντας πλέον την πόρτα της Ρώμης. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας, ο Απόστολος Παύλος που παρουσιάζεται ως ο σημαντικότερος κήρυκας των χριστιανών. Η μορφή του, οι πράξεις και οι λόγοι του εγείρουν το ενδιαφέρον μιας ομάδας επιφανών Ρωμαίων, ιστορικά υπαρκτών προσώπων, που σχεδιάζουν μεθοδικά τη δολοφονία του αυτοκράτορα Νέρωνα». Που «θεμελιώνει» τον ισχυρισμό του ο συγγραφέας, ότι ο Παύλος κατόρθωσε να «εγείρει» το «ενδιαφέρον μια ομάδας επιφανών Ρωμαίων», προφανώς να ασπασθούν τη νέα πίστη; Ασφαλώς στην μαρτυρία του «συνωμότη» Παύλου, ο οποίος στέλνει από τη Ρώμη τους χαιρετισμούς των «αγίων», δηλαδή των χριστιανών της Ρώμης, «μάλιστα δε οι εκ της Καίσαρος οικίας» (Φιλπ.4,22)! Τα αγιογραφικά κείμενα για τους χριστιανομάχους είναι «αναξιόπιστα», εκτός από τα εδάφια που τους γίνονται χρήσιμα! Θέλει να αγνοεί όμως πως ο Χριστιανισμός στη Ρώμη είχε διαδοθεί πριν να μεταβεί ο Παύλος και είχαν ασπασθεί τη νέα πίστη πολλοί Ρωμαίοι, όλων των κοινωνικών τάξεων, όπως και κάποιοι ευγενείς, ή εργαζόμενοι στα αυτοκρατορικά ανάκτορα. Που είναι το παράξενο;
Το παράξενο είναι, η ευκολία να διατυπώνουν οι αντιχριστιανοί συγγραφείς άκρως αυθαίρετα συμπεράσματα, όπως αυτό του κ. Αλέξανδρου Πιστοφίδη, ότι δήθεν οι οπαδοί του Παύλου είχαν σκοπό «τη δολοφονία του αυτοκράτορα Νέρωνα»! Γιατί άραγε; Προφανώς να αρπάξουν οι χριστιανοί, με αρχηγό το «συνωμότη» Παύλο, την ρωμαϊκή εξουσία! Υπάρχουν αποδείξεις, έστω μαρτυρίες, γι’ αυτόν το συλλογισμό; Ασφαλώς όχι! Είναι μια καινοφανής θεωρία των σύγχρονων χριστιανομάχων να πλήξουν την μέγιστη προσωπικότητα, τον απόστολο Παύλο! Διατύπωσαν επίσης και την αυθαίρετη θεωρία ότι ο Παύλος είχε κάνει οπαδό του και έτρεφε κρυφή φιλία, με τον Ρωμαίο φιλόσοφο Σενέκα (4-65 μ. Χ.), δάσκαλο του Νέρωνα και πως οι δυο τους είχαν τάχα σχεδιάσει τη δολοφονία του. Αλλά κάτι τέτοιο προσβάλλει την αμερόληπτη ιστορική έρευνα και το σπουδαιότερο: αναιρεί τα σαθρά επιχειρήματά τους, διότι οι δολοφόνοι του τερατώδους αυτοκράτορα θα είχαν αποθεώσει τους «συνωμότες» χριστιανούς και θα γινόταν κύριοι της πολιτικής κατάστασης. Αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε, μάλλον επιδεινώθηκε η θέση τους στο ρωμαϊκό κράτος!
Προχωρεί ο κ. Α. Πιστοφίδης, να καταλογίζει στο απόστολο Παύλο ακόμη και αλλοίωση του αυθεντικού χριστιανικού κηρύγματος. Γράφει: «Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι ο ιδεολογικός πατέρας του Χριστιανισμού είναι ο Απόστολος Παύλος. Ο Παύλος πήρε μια Εκκλησία, η οποία καταφερόταν κατά της κοσμικής εξουσίας και κατά των πλουσίων και τη μετέτρεψε σε μια Εκκλησία υποτακτική προς την κοσμική εξουσία και φιλική προς τους πλουσίους …». Παρερμηνεύει, φυσικά, ορισμένες συμβουλές του αποστόλου προς τους πλουσίους, αλλά και τους δούλους χριστιανούς, να αλλάξουν συμπεριφορά και τρόπο ζωής, διότι δεν ήταν δυνατόν να εκλείψουν αμέσως τα τραγικά κατάλοιπα του προχριστιανικού κόσμου και αποσιωπά το σύνολο έργο του, το οποίο δημιουργεί μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, όπου «Πάντες γαρ υιοί Θεού δια της πίστεως εν Χριστώ Ιησού, όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτήσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Ουκ εν Ιουδαίος ούδε Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ.3,26-28). Τέτοιος ανατρεπτικός και επαναστατικός λόγος δεν είχε ακουστεί στον αρχαίο κόσμο, όπου οι ειδωλολάτρες σοφοί, τους οποίους εξυψώνουν οι χριστιανομάχοι, μάλλον ύψωναν στεγανά, παρά άνοιγαν πόρτες για την συναδέλφωση των ανθρώπων! Είναι δυστυχώς προσφιλής τακτική των χριστιανομάχων να απομονώνουν κάποια χωρία της Αγίας Γραφής και να προσπαθούν να στηρίξουν τα ιδεολογήματά τους. Αλλά η κατανόηση ενός συγγραφέα, μιας ιδεολογίας, γίνεται από τη συνολική μελέτη του όλου συγγράμματος, της όλης ιδεολογίας, διότι η αποσπασματική θεώρηση οδηγεί ασφαλώς σε λαθεμένα συμπεράσματα.
Κλείνουμε το σχόλιό μας, μη έχοντας δυστυχώς τα περιθώρια να επεκταθούμε περισσότερο στις σαθρές συκοφαντίες, ως «συνωμότη» του αποστόλου των Εθνών Παύλου. Νομίζουμε ότι δώσαμε στους αναγνώστες να καταλάβουν πως οι διαχρονικοί πολέμιοι της Εκκλησίας μας μάταια και επώδυνα «προς κέντρα» λακτίζουν (Πραξ.26,24). Η προσωπικότητά του Παύλου είναι τόσο μεγάλη ώστε αστήρικτες θεωρίες και φαιδρές συκοφαντίες, όχι μόνο δε μπορούν να τον σπιλώσουν, αλλά αντίθετα, αποδεικνύουν την απίστευτη μικρότητα των επικριτών του. Είναι αλήθεια ότι το τιτάνιο έργο του, να διαδώσει στον κόσμο το σωτήριο μήνυμα του Χριστού, το σαρκωμένου αληθινού Θεού, να εκθεμελιώσει τον εφιαλτικό προχριστιανικό κόσμο και να στέψει το ρου της ιστορίας, ενοχλεί τους πολεμίους του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Ναι, τους ενοχλεί, όπως ενοχλεί και τον «ανθρωποκτόνο απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43), διότι η πορεία του κόσμου είναι προδιαγεγραμμένη, βαίνουσα προς τον τελεολογικό της σκοπό! Αν ο Χριστός ήταν «ιστορικά ανύπαρκτος», ο Παύλος «παραχαράκτης του πρωταρχικού χριστιανικού κηρύγματος» και «συνωμότης κατά της ανθρωπότητας», με το κατά κόσμον «κέρδος» του ο αποκεφαλισμός του, και οι Πατέρες «πλαστογράφοι κειμένων», όπως τους θέλουν και τους παρουσιάζουν οι χριστιανομάχοι, είναι απόλυτα σίγουρο, ότι ο Χριστιανισμός θα είχε σύντομη ημερομηνία λήξεως, θα είχε σβήσει προ πολλού. Αλλά δυστυχώς για εκείνους, οι απέλπιδες προσπάθειές τους να σβήσουν τον Χριστιανισμό, αποτελούν μια διαρκή τραγική ψευδαίσθηση, ένα μάταιο αγώνα χωρίς αποτελέσματα, διότι απλούστατα, ενώ η Εκκλησία του Χριστού υπάρχει και θριαμβεύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, εκείνοι ρίχνονται, ο ένας μετά τον άλλο, στο απύθμενο βάραθρο της ιστορικής λήθης!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΠΛΟ ΙΣΧΥΡΟ

Καλαβρύτων Αμβρόσιος προς Μητσοτάκη: Ακυρώστε την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!

Η Νέα Δημοκρατία εκέρδισε τις εκλογές! Αλλά δεν είναι καιρός για πανηγύρια!

Πρέπει με κάθε τρόπο και μέσο να αναστήσουμε την Ελλάδα μας! Συγχρόνως όμως και να αποδώσουμε τον οφειλόμενο σεβασμό στην Κιβωτό του Έθνους, την αγία Ορθοδοξία μας, και στην πονεμένη Εκκλησία της Ελλάδος.

ΚΑΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ!

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Σινά κ.κ. Δαμιανός έγραψε μια σπουδαία ανοικτή επιστολή, την οποία και απευθύνει προς τον Ελληνικό Λαό.
Εκφράζει την αγωνία της ψυχής του για το κατάντημα της Ελλάδος, για την προδοσία της Μακεδονίας μας κλπ.
Με ιδιαίτερη χαρά δεχθήκαμε την ανακοίνωση, ότι η Νέα Δημοκρατία εκέρδισε τις εκλογές!
Για να εκφράσουμε όμως τα συγχαρητήριά μας στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, περιμένουμε το συντομώτερον και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ, περιμένουμε, επαναλαμβάνω μια δήλωσή Του, ότι θα σπεύσει να διορθώσει το έγκλημα Τσίπρα! Δηλ. να ακυρώσει την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!
Η Δήλωσή του, που δημοσιεύθηκε στο φύλλο του Σαββάτου της 6ης ‘Ιουλίου τρ.έ. ότι «δεν μπορεί να ακυρώσει τη Συμφωνία, (βλ. σελ. 04» αλλά θα προσπαθήσει να διορθώσει τις αρνητικές συνέπειες» μας πληγώνει βαθύτατα!
Τον νέο Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη παραπέμπουμε στον γνωστό Ελληνο- Αμερικανό κ. Christ Spyrou, για να τον πληροφορήσει το ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ!
Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, καί πάλιν, ότι για να εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, περιμένουμε το συντομώτερο και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ μια δήλωσή Του, ότι θα σπεύσει να διορθώσει το έγκλημα Τσίπρα! Δηλ. να ακυρώσει την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών!
Άς έλθουμε, λοιπόν, τώρα στην επιστολή του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σινά κ. Δαμιανού, την οποία και δημοσιεύουμε παρακάτω, Φέρει ημερομηνίαν 20 Ιανουαρίου 2019, απευθύνεται δέ πρός τον τότε Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα, του οποίου όμως τα αυτιά ήσαν κλειστά!
Εμείς σήμερα επαναλαμβάνουμε αυτήν την επιστολή, βάζοντας όμως τώρα και την ιδική μας υπογραφή, και την απευθύνουμε πρός τον νέο Πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη!
Εξοχώτατε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος κ. κ. Μητσοτάκη, Σας ικετεύουμε: ΔΙΟΡΘΩΣΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ! ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ!
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΕΓΙΝΕ ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ! ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΣΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΗ Ο ΧΙΛΙΟΠΡΟΔΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!
*******
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΑΡΧIEΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΙΝΑ Δ Α Μ Ι Α Ν Ο Υ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ,
ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
Αγαπητοί Συνέλληνες,
Άρχοντες και Λαέ ευλογημένε της Πατρίδας μας !
Ας ξυπνήσουμε επιτέλους! Γιατί καθεύδομεν επαναπαυόμενοι, σαν άλλοι να είναι οι αρμόδιοι; Πολλά μπορούμε να πράξουμε όλοι μαζί και καθένας χωριστά με τις δυνάμεις του. Οι νέοι, οι υγιείς, τα παιδιά, όλοι στην ειρηνική διαδήλωση.
Οι γέροντες, οι ασθενείς, οι μη δυνάμενοι να κινηθούν, να χρησιμοποιήσουν την φωνή τους, την νουθεσία, την προσευχή, την συγγραφή, ιδίως τώρα που υπάρχουν τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.
Πολλά μπορούν να γίνουν για την πληροφόρηση για το μεγάλο θέμα της Μακεδονίας, ώστε να αποφευχθή, έστω την τελευταία στιγμή, το «έγκλημα» της επικύρωσης της «συμφωνίας των Πρεσπών, που από τώρα ήδη παραβιάζονται σημαντικά της άρθρα, από την γείτονα χώρα.
Να αναλάβουμε όλοι επικοινωνιακά με δημοσιεύσεις, με e-mail, με συνθήματα, με ιστορικά και άλλα τόσα λογικά επιχειρήματα, με σύνεση και ευπρέπεια, με ενθουσιασμό και προσευχή. Πολλά μπορούν να γίνουν για την αφύπνιση και ο Ουρανός να μιλήσει. Πολλά ισχύει δέησις λαού «εν πίστει ενεργουμένη».
Τα συλλαλητήρια αναμφιβόλως, ευπρεπώς και νομίμως ενεργούμενα, έχουν την δική τους δυναμική, «Φωνή λαού, οργή Θεού». Το άδικον ουκ ευλογείται. Και τι ποιό άδικο απ’ αυτό που συντελείται, με τον αφελληνισμό της Μακεδονίας μας;
Μακεδονία, Ελλάς εστί! (Στράβων) Και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο γίγαντας της Αρχαίας Ελλάδος και πνευματικός πρόδρομος του Χριστού, «Μακεδών εστί και Βασιλεύς Ελλήνων», αναφέρεται προφητικώς στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο Βασιλειών κατά τον 4ον π.Χ. αι.
Μήπως και τούτος είναι Σκοπιανός και μιλούσε την σλαβοβουλγαρική διάλεκτο των Σκοπιανών πριν ακόμη εμφανιστούν ιστορικά; Δεν χρειάζονται πολλά για το αυτονόητο και για την ταύτιση της Ελλάδος με την Μακεδονία. Και ποίοι άραγε σοβαροί λόγοι επιβάλλουν τη λεόντια υπέρ των Σκοπίων «συμφωνία των Πρεσπών»; Κατ’ ουσίαν καμμα ανάγκη.
Απλή μόνο υποχώρηση στην εύκολη πίεση των ενδιαφε-ρομένων για τα συμφέροντά τους, μικρών η μεγάλων «φίλων της Ελλάδος», με το μύθευμα να κρατάει τάχα η Ελλάδα τα σκήπτρα της ισορροπίας (η μήπως της ανισορροπίας;) στα Βαλκάνια και την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, όπερ ερμηνεύεται «να κάνουν την δουλειά τους» εις βάρος της Ελλάδος που έχει άλλωστε την δυνατότητα εύκολα να πη ένα απλό ΟΧΙ για το όνομα που είναι αδιαπραγμάτευτο για κάθε νουνεχές έθνος. Έχει η Ελλάδα μόνη της την δυνατότητα να καταστή ηγέτιδα δύναμις, ελπίδα και φάρος για την περιοχή, με ομοψυχία αρχόντων και λαού, αλλά και με τον αμύθητο φυσικό, πολιτιστικό, πνευματικό και ενεργειακό της πλούτο.
Πιστεύω να αντιλαμβάνεσθε ότι το γράμμα τούτο δεν είναι προϊόν εμπάθειας, ούτε σωβινισμού, αφού διακονώ ταπεινά στο Σινά της Αιγύπτου στο μεγάλο μετερίζι της Ελληνικής Ορθοδοξίας στο μάτι του αραβικού κόσμου, αδιάλειπτα από το 1961, γι’ αυτό αδυνατώ να διακατέχομαι από κοντόθωρο βλέμμα και στενόκαρδο πνεύμα……. Γι’ αυτό δεν εκφράζω λόγους πικρίας και εμπάθεια.
Επί πλέον πάντοτε και τώρα προσευχόμεθα εκεί …….. να φωτίζει ο Θεός όλους τους πολιτικούς μας ηγέτες για το καλύτερο, για το μέλλον της Ελλάδος μέσα σ’ ένα διεθνώς τόσο ευμετάβολο και δύσκολο κλίμα.
……….
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Δεν είμαστε οι 10.000.000 Έλληνες κι άλλοι τόσοι η ανά την υφήλιο ομογένειά μας μόνο. Ταπεινά να σας υπενθυμίσω ότι εκτός της μετρήσιμης λαοθάλασσας του συλλαλητηρίου της Κυριακής ο Ουρανός είναι γεμάτος από μυριάδες μυριάδων αφανών ηρώων και απλών ανθρώπων που κατοίκησαν τα αιματοβαμμένα χώματα της πάντοτε ελληνικής Μακεδονικής γης από την προϊστορία μέχρι σήμερα από αμέτρητους ταπεινούς ήρωες και αγίους της Μακεδονίας μας που δεν παραμένουν άπρακτοι αλλά κρίνουν τα έργα μας και μαρτυρούν την αλήθεια.
Αποτελούν υπερκόσμιο Βουλή στην οποία αοράτως προστίθενται και οι επιγενόμενοι τους οποίους συχνά περιφρονούμε. Μη λησμονούμε ότι ο Θεός υπογράφει τις τύχες του καθενός μας και της Ελλάδος μας, για να θυμηθούμε τον μεγάλο ήρωα Κολοκοτρώνη.
Όλων τούτων τα βλέμματα μας ακολουθούν, μας παρακολουθούν και μας κρίνουν με ένα μοναδικό ερώτημα: Θα είμαστε άξιοι τέτοιων προγόνων;
Με ταπεινές ευχές και αληθινή αγάπη
Εν Αθήναις τη 20η Ιανουαρίου 2019
ΧΘΕΣ ΥΠΕΓΡΑΦΕΝ:
† ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός
και οι Πατέρες της Ι. Μονής
*******
ΕΝΩ ΣΗΜΕΡΑ, αγαπητέ κ. Μητσοτάκη,
ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΙΚΕΤΕΥΕΙ:
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Στάρετς Σάββας ο παρηγορητής: Γιατί βλέπουμε στους άλλους μόνο ελαττώματα

Σε κάθε ψυχή ανάβει η σπίθα της θείας αγάπης, σε κάθε ψυχή μπορείς να βρεις το καλό και το αγαθό, αλλά εμείς έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στους άλλους μόνο ελαττώματα.

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν προσέχουμε τον εαυτό μας. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, την εσωτερική μας ζωή, τότε ποτέ δεν θα προσέχουμε τις ξένες αμαρτίες.
Οι υπόνοιες για τους άλλους δεν είναι χριστιανικό ιδίωμα. Γι’ αυτό μη εξοικειώνεστε μ’ αυτές. Η κατάκριση προσέρχεται βασικά από την υπερηφάνεια. Τον εαυτό σας να κοιτάτε περισσότερο και για τον εαυτό σας να διαβάζετε πνευματικά βιβλία και όλα να τα εφαρμόζετε στον εαυτό σας. Τον εαυτό σας να διορθώνετε πριν απ’ όλα. Εκείνος που κρίνει τους άλλους ποτέ δεν θα είναι ταπεινός και σε τέτοιον άνθρωπο δεν δίνεται η προσευχή του Ιησού.
Η προσευχή είναι δώρο του Θεού και δίνεται για την ενάρετη ζωή. Εμείς βλέπομε τους ανθρώπους μόνο αμαρτάνοντας, δεν τους βλέπουμε όμως μετανοούντας. Χάριν της μετάνοιάς τους ο Κύριος από παλιά έχει ήδη συγχωρέσει τις αμαρτίες τους, αλλά οι άνθρωποι τους τιμωρούν με την κατάκρισή τους. Ποτέ μην κάθεσθε στον θρόνο της Κρίσεως και μην προσβάλλετε τον Κύριο. Να θεωρείτε τον εαυτό σας χειρότερο όλων.
Ο στάρετς χρησιμοποιούσε όλες τις μεθόδους επιρροής για να καθαρίσει τους ανθρώπους από τα πάθη και τις αμαρτίες. Κάποτε μας έστειλε το ποίημα «Η Γλώσσα». Εμείς το διαβάσαμε με ενδιαφέρον, συζητήσαμε όλο ενθουσιασμό το πόσο πιστά απεικονίζει την αλήθεια. Σύντομα ύστερα απ’ αυτό ξέσπασε μεταξύ μας φιλονεικία. Ξεχνώντας το ποίημα, δώσαμε τη θέλησή μας στη γλώσσα και όταν μαυρίσαμε την ψυχή μας με αμαρτίες,τότε μόνο καταλάβαμε ότι ο στάρετς μας προειδοποιούσε για τον επικείμενο πειρασμό και ήθελε να περιφράξει το στόμα μας με τη σιωπή. Αλλά εμείς οι ανόητοι μόνο μετά το θυμηθήκαμε και αποκτήσαμε την πείρα πόσα κακά συμβαίνουν με τη γλώσσα.
Ο στάρετς έλεγε συχνά: «Δεν πρέπει να εκπλήττεσθε και να οργίζεσθε καθώς παρατηρείτε ότι υπάρχει αδικία στη γη. Όπως λέγει ο Απόστολος «καινοὺς οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν προσδοκῶμεν, ἐν οἷς δικαιοσύνη κατοικεῖ.» ( Β΄ Πέτρ. 3,13 ). Δηλαδή στη γη μας, ανάμεσά μας, δεν υπάρχει αλήθεια και γι’ αυτό πρέπει να φερόμαστε με σοφία έναντι της γήινης αδικίας και ποτέ και για τίποτε να μη συγχυζόμαστε.
Συνεχώς συμβούλευε ο στάρετς να φυλάμε την καρδιά μας από την οκνηρία, τον φθόνο , την κενοδοξία και τα σαρκικά πάθη. Έλεγε: «Πρέπει να αγαπούμε την εργασία και να την εκτιμούμε. Τα γήινα αγαθά αντιστοιχούν στα ουράνια. Κι από τη διάθεση της καρδιάς μας στην εργασία, ο ίδιος ο Κύριος θα κρίνει την προσπάθειά μας. Πρέπει να φοβόμαστε την αμέλεια σε κάθε έργο. Κάθε έργο πρέπει να το εκπληρώνουμε με τιμιότητα και αγάπη. Όλα να τα κάνουμε προς δόξαν Θεού και όχι για να μας τιμήσουν. Κάθε έργο πρέπει να το αρχίζουμε με προσευχή, ζητώντας την ευλογία του Θεού για την εργασία μας και τελειώνοντας να Τον ευχαριστούμε για τη βοήθειά Του. Μόνο να μη υπάρχει καθόλου κενοδοξία. Η κενοδοξία είναι φοβερώτερο πάθος από την υπερηφάνεια. Είναι τόσο εκλεπτυσμένο , κρυμμένο ολέθριο πάθος! Εξ αιτίας της κενοδοξίας αναχωρεί η χάρις.
Ο στάρετς Παρθένιος έλεγε: « Η τιμή που προέρχεται από τους ανθρώπους πρέπει να είναι μισητή στην ψυχή η οποία αναζητεί τη σωτηρία και αναγνωρίζει την αδυναμία της».
Σε πολλούς ο στάρετς έδινε ένα χαρτί που είχε τυπωμένο το εξής διδακτικό απόσπασμα:
«Πολλά είναι τα καλά αισθήματα, αλλά το αίσθημα της αναξιότητάς μου είναι το βασικώτερο» και την προσευχή του αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης: «Κύριε, μη μ’ αφήσεις να έχω υψηλή ιδέα για τον εαυτό μου, να φαντάζομαι ότι είμαι ο καλύτερος από τους ανθρώπους, αλλά να σκέπτομαι ότι είμαι ο χειρότερος. Και να μην κρίνω κανέναν, αλλά τον εαυτό μου να κρίνω αυστηρά. Αμήν».
– Προσέξτε το φθόνο, έλεγε ο στάρετς. Ο φθονερός άνθρωπος ποτέ δεν λαμβάνει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αν φθονείτε κάποιον τότε στην πραγματικότητα κρίνετε τον ίδιο τον Κύριο, επειδή σας έδωσε εκείνα τα αγαθά, τα οποία χάρισε σε κάποιους από τους πλησίον σας.

Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Απόστολος Σαραντίδης, Οι χρυσές λίρες

του Απόστολου Σαραντίδη 
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Οδεύοντας προς εκλογάς, τι να πούμε σήμερα καλοκαιριάτικα, να είναι κάπως ανάλαφρο; Μιλήσαμε κατά καιρούς για πνευματικά θέματα, μιλήσαμε για παραδείγματα, μιλήσαμε για ηγέτη, μιλήσαμε για αλληγορίες, μιλήσαμε για αποτείχιση και άλλα πολλά. Ας πούμε και κάτι χρυσό. Μαλαματένιο. Ας μιλήσουμε για αξία καθημερινή που περνά και χάνεται ή μάλλον χάνεται όταν το θέλουμε να χαθεί. Θα συνεχίσουμε με μια παραμυθένια υπόθεση.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάπου στο παρελθόν που δεν είναι και τόσο μακριά, μερικές δεκάδες χρόνια πριν, πίσω σε χρόνο μιας ή δύο γενεών, ένας καλός πατέρας, λίγο από τύχη, λίγο από διασυνδέσεις οικονομικές που είχε, λίγο από εξυπνάδα, μπαίνει σε ένα μοναδικό και αυτοτελές πρόγραμμα της Τράπεζας της Ελλάδος με ρήτρα και εγγύηση της Αγγλικής Κεντρικής Τράπεζας και τελικά σε ένα επικερδές πρόγραμμα – προσφορά – διαφήμιση για ολίγους, όχι όμως για τον εαυτό του. Το πρόγραμμα έτρεξε για ελάχιστα άτομα, ας πούμε δέκα σε όλον τον κόσμο, και ο ένας ήταν ο Έλληνας πατέρας για τον οποίον ομιλούμε και επωφελήθηκε. Οι άλλοι δεν μας ενδιαφέρουν.
Ο πατέρας αυτός επρόκειτο να αποκτήσει παιδί. Το φανταστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει μια περίεργη πολύτιμη εφάπαξ εισφορά για το παιδί και μόνο πριν από τη γέννησή του, που μπορούσε να την εξαργυρώσει μόνο του, το ίδιο μετά, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της ζωής του. Τι έλεγε η σύναψη που υπέγραψε ο πατέρας; Η Τράπεζα, με την εγγύηση του ελληνικού αλλά κυρίως του αγγλικού κράτους, θα πίστωνε στο παιδί για κάθε ημέρα που θα ξημέρωνε για λογαριασμό του ο ήλιος, μία (1) χρυσή λίρα Αγγλίας. Αυτή, με τον Άγιο Γεώργιο από τη μια πλευρά και την κεφαλή του εκάστοτε βασιλέα της Αγγλίας από την άλλη, των 8 γραμμαρίων χρυσού και της τιμής της, που διαμορφώνεται κάθε εργάσιμη ημέρα με δελτίο τιμών της Τράπεζας της Ελλάδος. Καλά λεφτά! Πολύ καλά! Τα κομμάτια αυτά θα είναι διαθέσιμα στο ακέραιο όποτε ο ενδιαφερόμενος τα ζητήσει, αλλά αυτοπροσώπως από τον κεντρικό τραπεζίτη. Μόνο που από τη στιγμή που θα τα ζητήσει, θα του αποδοθούν μέχρι τον αριθμό της αντίστοιχης ημερομηνίας, και έκτοτε σταματά η μέτρηση και το πρόγραμμα, εκτός αν περιμένει ακόμα. 
Συνεπώς, το παιδί είτε ως παιδί, είτε ως ενήλικας, μεσήλικας ή γέρων θα κουβαλά πάντοτε το δίλημμα, να εξαργυρώσει νωρίς τις ημέρες της ζωής του και να έχει ένα σεβαστό ποσό νέος, να περιμένει μια μέση ηλικία για να πάρει πολύ περισσότερα κομμάτια, σχεδόν τα διπλάσια και να έχει μια άνετη υπόλοιπη ζωή ή να ρισκάρει να γεράσει και να πάρει πολύ περισσότερα, τα τριπλά και παραπάνω αλλά τότε τι να τα κάνει;
Το δίλημμα περιλαμβάνει και ένα άλλο μέσα του. Μπορεί τα 10.000 κομμάτια που θα πάρει αν τα ζητήσει στα 28 του (τόσες ημέρες ζωής βγαίνουν τότε) να έχουν μεγαλύτερη αξία από τα 20.000 στα 55 του, αν η τιμή πέσει τότε κάτω από τα μισά. Πρόβλημα, μεγάλο πρόβλημα του έβαλε ο πατέρας από τη στιγμή που γεννήθηκε! Τι να κάνει; Στο μεταξύ, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, ο φίλος μας θεωρητικά κερδίζει καθημερινά άλλη μία ολόκληρη χρυσή λίρα που για να τις πάρει όμως όλες μαζί πρέπει να διακόψει το πρόγραμμα αλλά αν το σταματήσει χάνει το δικαίωμα να αυξήσει την ποσότητα, όπως είπαμε.
Σαν τον τραπεζίτη αισθάνονταν του Μικρού Πρίγκηπα που μετρούσε σκυθρωπός τα αστέρια στον ουρανό και τα έκανε τάχα δικά του γράφοντας τον αριθμό τους σε ένα χαρτί αλλά ποτέ αστέρια δεν είχε. Δικοί του ήταν μόνο οι ψυχροί αριθμοί. Και εξεπλάγην ο Μικρός Πρίγκηπας και έφυγε από εκείνον τον κρύο πλανήτη, μονολογώντας ότι καλύτερα να έχει ένα λουλούδι του αγρού μαζί του, μια πραγματική δηλαδή αξία παρά το υποθετικό τεράστιο νούμερο στο χαρτί. Κάθε ημέρα λοιπόν και πλουσιότερος αλλά σε αριθμό. Στο μέτρημα όλα ήταν εγγλέζικα, της ακριβείας. Μέχρι και οι δίσεκτες ημέρες μετρούσαν. Τίποτα δεν ξέφευγε. Για παράδειγμα, για τον γράφοντα σήμερα 4/7/2019 ο ήλιος ανέτειλε 20.163 φορές. Χθες ήταν 20.162 ημερών και αύριο θα είναι 20.164. Τόσο απλά.
Αύριο; Είπαμε αύριο; Το πιάσαμε το υπονοούμενο! Για να πάει π.χ. να πάρει αύριο 20.164 χρυσές λίρες ή να περιμένει λίγο ακόμη να ανεβεί η τιμή ή να πάει δυο – τρία χρόνια αργότερα για να πάρει 21.000, και τέλος δεν έχει η αναβολή για μεγαλύτερο κέρδος, την ίδια ώρα που ζει  οικονομικά πιεσμένα, πρέπει να είναι ζωντανός. Διότι η σύμβαση που υπέγραψε ο πατέρας δεν μεταβιβάζει το δικαίωμα σε κανέναν ούτε το κληροδοτεί σε κανέναν. Είναι αυστηρά προσωπικό. Πρέπει ο ίδιος να προσέλθει στον μεγάλο τραπεζίτη και να καταθέσει τις ημέρες του. Ενώπιος ενωπίω. Και κανένας δεν ξέρει πλην του Θεού αν είμαστε και αύριο εν ζωή. Ποντάρισμα δηλαδή στο άγνωστο με δόση ματαιοδοξίας.
Καλό το παραμύθι που σκαρφιστήκαμε και με έντονο ενδιαφέρον και συγκίνηση; Μπορεί. Ένα παιχνίδι που αν ίσχυε θεωρούμε ότι θα ήταν καλύτερο από τον τζόγο του τζόκερ ή του πρωτοχρονιάτικου λαχνού διότι ελέγχεται καθημερινά και την αποκλειστική ευθύνη για την τελική έκβαση την έχει το πρόσωπο με βάση τις προδιαγραφές που άλλος όμως έθεσε, από γεννησιμιού του. Αν ερωτούσαμε όμως τι έχει μεγαλύτερη αξία στην κάθε μέρα που περνά, μια μεταλλική ανοξείδωτη χρυσή λίρα ή η ψυχή με την οποία μας προίκισε ο Δημιουργός μας και είναι κατά Χάριν αθάνατη, η πλάστιγγα φυσικά γέρνει απείρως προς τη μεριά την ψυχοσωματική. Ας μη λησμονούμε ότι ο άνθρωπος με όλη του την ύπαρξη που δημιουργήθηκε, ψυχή και σώμα αδιαίρετα θα εισέλθει αναστημένος και ανακαινισμένος εις την Βασιλεία του Πατρός διά του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, και πάλι ολόκληρος θα κολαστεί αιώνια.
Καλός κι ο χρυσός, πολύτιμα τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητές του, δίκαια από τα αρχαία χρόνια συγκαταλέγεται  στον βασιλέα των πολύτιμων μετάλλων. Η κάθε ημέρα όμως που έρχεται και παρέρχεται δεν είναι τίποτα άλλο από μια χρυσή ευκαιρία να αποτινάξουμε διά των Αγίων Μυστηρίων την πτωτική αλλοτρίωση, ένα τέλειο δώρημα αναντικατάστατο, μα που δεν γνωρίζουμε πότε σταματά. Με άλλα λόγια, το κουβάρι της βιολογικής μας ζωής μαζεύεται ακόμη κι αν αποτελείται από χρυσό νήμα, και κανείς δεν γνωρίζει πότε τελειώνει. Κατόπιν, μετάβαση με τα όποια κέρδη μας αν υπάρχουν, με τα έργα και τις ημέρες μας, ενώπιον του αδέκαστου Κριτού εις τον οποίον θα δώσουμε αναλυτικό λογαριασμό για την αξιοποίηση και ομολογία ή μη, της κάθε ημέρας χωριστά. Δίκαιο.
Το πουγκί μας είναι φανερό ότι καθημερινά γεμίζει με άκτιστο φως ιλαρό, ασύγκριτα και άπειρα πολυτιμότερο από το ηλιακό, το οποίο ανακλά ο χρυσός και λάμπει. Αρκεί να είναι ανοικτή και καθαρή η καρδιά για να το δεχτεί. Διαφορετικά, περνούν οι μέρες σκοτεινά, βασανιστικά περιμένοντας να αυξηθεί ο αριθμός τους για να πάρει σύμφωνα με το παραμύθι αν ζήσει και το αποφασίσει, χρυσάφι ανάλογο των ημερών του, που δυστυχώς μόνο του δεν εξασφαλίζει καμία μα καμία σωτηρία.

Ο Θείος φόβος ως φώς, οδοδείκτης σωτηρίας P. STEFANOS ANAGNVSTOPOYLOS

Πρώτα θα πούμε τον λόγον του Θεού και εν συνεχεία θα αγιάσουμε την πίτα του Αγίου Βασιλείου, την λεγομένη βασιλόπιτα.

Εδώ και δώδεκα μέρες χριστιανοί μου, εισήλθαμε στο νέο σωτήριο έτος 2009. Στο νέο έτος αυτό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρομε καινούργιες αποφάσεις. Και πιστεύω ότι αυτές συζητούσατε τόσην ώρα μεταξύ σας. Τι αποφάσεις πνευματικές θα πάρετε για το νέο αυτό σωτήριο έτος. Και οι αποφάσεις μας αυτές θα πρέπει να αποβλέπουν, στο πώς να προοδεύσομε πνευματικά. Στο πως θα καλλιεργήσουμε προσεκτικότερα τις αρετές. Στο πως θα επιμεληθούμε τον έσω άνθρωπο. Πως θα επιμεληθούμε την ψυχούλα μας. Που αύριο - μεθαύριο θα βρεθεί μπροστά στο κριτήριον του Θεού. Η επιμέλεια αυτή είναι και το πάν για τη σωτηρία μας. Το πάν.
Κατά πρώτον λόγον εμείς οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που αγωνιζόμεθα τον καλόν αγώνα της πίστεως, που προσευχόμεθα στο όνομα του Ιησού Χριστού, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», που εκκλησιαζόμεθα τακτικά, που μελετάμε την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, που εξομολογούμεθα με αληθινή μετάνοια, - δεν ξέρω πόση έχουμε, πόση αληθινή μετάνοια έχουμε όταν εξομολογούμεθα, - που τηρούμε στο κατά δύναμιν το θέλημα του Θεού, δηλαδή τις Ευαγγελικές εντολές, - το ότι ήρθαμε εδώ δε νομίζω ότι έχετε ανάγκη από ένα κομμάτι πίττας τώρα, φάγατε βασιλόπιτα στο σπίτι σας - άρα ήρθατε εδώ, για να ακούσετε και τον λόγον του Θεού, και να προσπαθήσομε κατόπιν, στο κατά δύναμιν, να τηρήσουμε αυτό το θέλημα του Αγίου Θεού, και είμεθα εμείς εκείνοι οι οποίοι συμμετέχουμε, και στο μέγα μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Επίσης προσέχουμε τις αισθήσεις μας, - τις προσέχουμε όμως; Ιδίως τη γλώσσα μας! Τις σκέψεις μας, τους λογισμούς μας, τα διάφορα διανοήματα μας, και τις φανταστικές εικόνες, που προβάλλονται στην οθόνη του νου. Έτσι καλλιεργούμε την νήψη και την προσοχή, και μαζί με την προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού, νοιώθουμε, νοιώθουμε, βιώνουμε, με αυτό το όνομα, και με τις προηγούμενες αρετές που ανέφερα, και με την προηγουμένη πνευματική πορεία που προείπα, νοιώθουμε, ένα υπεραισθητό άγγιγμα του Θεού μέσα μας. Κάτι χτυπάει μέσα μας. Υπάρχει μια λαχτάρα. Λαχτάρα έχω για το πότε θα έρθει η ώρα, να πιάσω το κομποσχοινάκι στο χέρι μου και να κάνω προσευχή, λαχτάρα να κάνω κανένα σταυρωτό, να κάνω καμιά μετάνοια αν μπορώ και μου το επιτρέπει η υγεία μου, να πάω στην εκκλησία, να πάω σε ένα κήρυγμα.

Μ’ αυτό το θεϊκό άγγιγμα, το οποίον αρκετοί από σας το έχετε βιώσει, με διαφορετικό τρόπο ασφαλώς ο καθένας, ανάλογα λέω με αυτό που αισθάνεται και βιώνει μέσα του, -αυτό το άγγιγμα του Θεού, - αυξάνεται και η προσευχή. Βλέπεται, μειώνεται η προσευχή; Α… Αρχίζει και απομακρύνεται ο Θεός από μέσα μας. Όσο όμως προσευχόμεθα, τόσο και πιο πολύ ενθυμούμεθα τον Θεό, και τόσο ενοικεί εν ημίν. Δηλαδή κατοικεί μέσα μας και μας θυμίζει την παρουσία Του. Δεν προσευχόμεθα επιπόλαια, βιαστικά, άντε άντε και να τελειώνουμε, πότε θα την κάνομε την προσευχή να τελειώνουμε. - Δεν μπορώ πάτερ βράδυ, τώρα έχω τόσες δουλειές, τελειώνω ώρα έντεκα δώδεκα, πότε να κάνω την προσευχή, α, λέω γρήγορα εκεί, πρ.. πρ.. τελειώνω. - Κανένας δεν σ’ άκουσε !
Πρέπει λοιπόν να προσευχόμεθα με συναίσθηση, ότι ο Θεός είναι μπροστά μας, ολόκληρος, ολόκληρος! Ο Κύριος, ο Τίμιος Πρόδρομος, η Παναγία, η Αγία Βαρβάρα, οι Άγιοι γύρω μας ! Είναι εδώ! Είμαστε μία Εκκλησία εμείς εδώ, η στρατευομένη, στρατιώτες. Που πολεμάμε, όσο ζούμε! Και όλοι οι άγιοι, ανήκουν στην θριαμβεύουσα εκκλησία.
Λοιπόν, μετά από όλα αυτά, γεμίζει ο άνθρωπος και από αγάπη! Όσο αυξάνεται η προσευχή, αυξάνεται και η αγάπη! Και όταν έτσι αισθανόμεθα, τότε και Τον πιστεύομε αληθινά. Μην ακούμε κανέναν ψίθυρο μέσα μας, ή ακούμε τους άλλους: «εγώ πιστεύω». Έχουμε τότε πίστη ζωντανή, φλογερή, δυνατή. Και τότε ακολουθεί ο θείος φόβος!

«Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου», βεβαιώνει ο λόγος του Θεού και αλλού λέγει, α.. θα το ακούτε, όταν το ακούτε με προσοχή, την ώρα που σιωπηλά παίρνετε το αντίδωρο τη Μεγάλη Σαρακοστή, στις προηγιασμένες θείες Λειτουργίες, που λέει εκεί, «Δεύτε τέκνα, φόβον Κυρίου διδάξω ημάς». Το προσέξατε ποτέ αυτό; Όχι τον φόβον του θανάτου, «δεύτε τέκνα διδάξω τον φόβον», όχι τον φόβον της τιμωρίας, όχι τον φόβον της κολάσεως, όχι τον φόβον της δικαίας και αυστηρής κρίσεως του Αγίου Θεού, ούτε φόβο γιατί είναι Δίκαιος Νομοθέτης που τιμωρεί τους παραβάτες. Όχι… Έχω τον τέλειον φόβον της άπειρης αγάπης Του.
Να Τον φοβούμεθα τον Θεόν, αλλά για την θείαν Του μεγαλωσύνη! Για το ότι ενώ είμαστε αμαρτωλοί, μας ανέχεται! Να Τον φοβούμεθα και να τον αγαπάμε γιατί μας περιμένει! Και σένα περιμένει, και σένα περιμένει, και μένα περιμένει.
Να Τον φοβούμεθα διότι κάθε μέρα κάνει ένα δύο πέντε δέκα θαύματα προσωπικά, για τον καθένα μας θαύματα αληθινά. Και το ότι ζούμε σήμερα και δεν πεθάναμε, είναι ένα θαύμα. Να Τον φοβούμεθα λοιπόν για την άπειρη Δόξα Του!
Να Τον φοβούμεθα για τα όσα μεγάλα φοβερά και τρομερά, έχει κάμει για τη σωτηρία μας ο Θεός. Γιατί δε βλέπομε ότι το μεγαλύτερο και το τρομερότερο είναι ότι έγινε άνθρωπος - και το γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα, - στο πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος! Και ύστερα ήρθε η διδασκαλία, ύστερα ήλθε το Πάθος, η Σταύρωσις, ο Θάνατος, η Ταφή και η ένδοξος Ανάστασις. Να Τον φοβούμεθα λοιπόν για την αγάπη Του, που έφθασε μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.
Να Τον φοβούμεθα για την άπειρη ευσπλαχνίαν, για την πατρότητά Του, για την θεία Του Πρόνοια.
Και αυτός ο θείος φόβος, που είναι ο φόβος των τελείων, γίνεται μέσα στην καρδιά μας, ΦΩΣ !!! Ναι, φώς γίνεται ! Φώς στην ψυχή μας, φώς στο νου μας, φώς στις αισθήσεις μας. Αλλιώς βλέπουν τα μάτια μας, αλλιώς βλέπω το Νίκο, τη Μαρία, την Κατίνα, την Δέσποινα, με συγχωρείτε για τα ονόματα, τον Γιώργο, τον Παύλο, τον Κώστα, αλλιώς. Με το φώς του Θεού πλέον. Και αυτό το φως που πηγάζει απ’ το θείο φόβο, είναι τόσο πολύτιμο, τόσο ουράνιο, τόσο σωτήριο, ώστε ο ίδιος ο Θεός, να μακαρίζει όσους κατέχουν αυτόν τον θείον φόβον λέγοντας «μακάριοι πάντες οι φοβούμενοι τον Κύριον». Για το δρόμο που οδηγεί στην κιβωτό της σωτηρίας, και για τη σωστή τήρηση των Ευαγγελικών εντολών, οδηγός λοιπόν και φως είναι ο θείος φόβος. Και αυτός ο θείος φόβος, δυστυχώς λείπει από τις καρδιές και την ζωή των περισσοτέρων από μας χριστιανών.

Είπαμε ότι προτεραιότητα που πρέπει να δίδομε, στη ζωή μας είναι η επιμέλεια η εσωτερική στην ψυχή μας. Η επιμέλεια αυτή γεννά επαναλαμβάνω την προσευχή, την καθαρή προσευχή, γιατί η προσευχή θα μας ενώσει με τον σωτήρα μας Ιησούν Χριστόν, αφού έχουμε πρόσωπο με πρόσωπο κοινωνία, άρα έχουμε και ένωση, γιατί είναι και μπροστά μας, είναι και μέσα μας. Η προσευχή θα τονώσει την πίστη, θα την κάμει πιο δυνατή, πιο αποτελεσματική, ώστε να μην φοβούμεθα τις κακές ημέρες που έρχονται και που είναι μπροστά μας. Μην παρεξηγείτε τα λόγια μου, άλλα λέμε και άλλα λέτε…
Και τότε θα ακολουθήσει ο φόβος του Θεού. Όχι ο φόβος του θανάτου και της κολάσεως επαναλαμβάνω, αλλά της θείας μεγαλοπρέπειας, που είναι όλη φώς. Ή, ο φόβος, ο θείος φόβος, όλος φώς. Φώς και θείος φωτισμός. Καθαρή προσευχή και δυνατή πίστη, μακαριότητα και Θεία Χάρη, είναι πράγματα που δυστυχώς δεν τα έχουμε. Είναι θεία χαρίσματα που δεν τα κατέχουμε, διότι πολύ εύκολα κατακρίνουμε, και κουτσομπολεύουμε, ακόμα και μέσα στη Θεία Λειτουργία, - με το στόμα βέβαια σπάνια - αλλά με το νου πολύ συχνά. Τι φορά αυτή, α.. έβαλε καινούργια μπλούζα και καινούργιο πουκάμισο. Κοίταξέ την τώρα που πάει και κοινωνάει και με μαντήλα ! Μας έγινε και θεούσα! Α, η Βαρσανουφία τώρα τελευταία, τη βλέπομε πολύ να μιλάει με το Βαρσανούφιο. Λες κάτι να γίνεται; Ου… και τους παντρέψαμε κιόλας, κάνανε και παιδιά! Και άκουσα κι απ το στόμα σας, να λέει, «α την κατεργάρα τα κατάφερε!» Και χιλιάδες άλλες τέτοιες ανοησίες!
Για προσέξτε όταν βγαίνετε, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος και ο μεγαλύτερος διάβολος, είναι την ώρα που θα βγείτε απ’ την εκκλησία. Αυτόν τον διάβολο να φοβούμεθα. Διότι οι περισσότεροι πριν φτάσομε στα σπίτια μας, ήδη έχομε κάνει καυγά μεσ’ το αυτοκίνητο, ή στο δρόμο. Πού το υπόλοιπον της ημέρας, και ιδίως αν έχομε κοινωνήσει. Αυτά που σας λέω είναι σωστά. Αλλά, με κουτσομπολιά και κατάκριση, προκοπή πνευματική δεν πρόκειται να δούμε. Ούτε και της ψυχής μας τα μάτια θα δουν ποτέ το φως του Θεού. Του θείου αυτού φόβου, για τον οποίον ομιλήσαμε πρίν. Γι αυτό και παραμένουμε τυφλοί, συγχισμένοι, διαρκώς ταραγμένοι, γκρινιάρηδες, κακομοίρηδες, όλο διαμαρτυρόμεθα, όλο οι άλλοι μας φταίνε, εμείς ποτέ. Σαν και μένα έχει και άλλον άνθρωπο; Τι λέμε τώρα!
Χωρίς θείον φόβο δεν καλλιεργείται η αγάπη, όπως την περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, στον περίφημον εκείνον ύμνον, αν είχαμε τώρα μια Καινή Διαθήκη και ανοίγαμε εκεί το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο, « Η αγάπη ου φυσιούται ου περπερεύεται», και τα λοιπά, «εάν τας γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπη δε μη έχω γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον» και τόσα άλλα. Να τον διαβάζετε καμιά φορά αυτόν τον ύμνον, για να καταλαβαίνετε, όχι τίποτε άλλο, και ’γω και σεις, αν έχομε αγάπη. Εγώ όταν τον διαβάζω λέω αγάπη μηδέν, φρούτ και τραβάω ένα μηδενικό. «Ου περπερεύεται», λέει, «ου φυσιούται, ου καταισχύνεται, τα πάντα υπομένει η αγάπη».
Α, κυρά Μαρία σηκωμένο; Όχι…Δεν πα να … Άρα δεν έχω αγάπη μέσα μου.
Λοιπόν, και αυτή με τη σειρά της, μας φέρνει την ενεργουμένη πίστη. Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης, να, τα τρία πράγματα τα οποία ζητάει η εκκλησία μας, όταν βγαίνει το Ποτήριον της Ζωής με το στόμα του Λειτουργού ιερέως. Για προσέξτε λοιπόν τι μεγάλο μάθημα μας έδωσε, ο εκ δεξιών ληστής πάνω στο Σταυρό, όταν επετίμησε τον άλλο ληστή που ήταν αριστερά, γιατί χλεύαζε και κορόϊδευε το Χριστό. Πιθανόν και αυτός στην αρχή… Τι του είπε… Τα θυμάστε; Πιστευω οι περισσότεροι ναι. «Ου δε συ φοβεί τον Θεόν, ότι εν τω αυτώ κρίματι ει;» Δε φοβάσαι συ το Θεό; Που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, στην ίδια κατάσταση, υποφέρεις όπως υποφέρει και Αυτός! «Ημείς μεν δικαίως άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν. Ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξεν». Πεθαίνει αυτός ο άκακος ο αθώος, ο αναμάρτητος; Πεθαίνεις και συ! Υποφέρει και βασανίζεται αυτός; Υποφέρεις και τυραννιέσαι και συ. Δικαίως εσύ! Γιατί συ είσαι ο αμαρτωλός! Γιατί λοιπόν να κατακρίνεις και να χλευάζεις; Γιατί; Απ’ αυτή την παλιοκατάκριση θέλω να σώσω και σας και τον εαυτόν μου.
Άλλωστε η αληθινή αγάπη έξω βάλλει τον φόβον της κολάσεως, και τον φόβον της τιμωρίας και του θανάτου, μας βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής της αγάπης Ιωάννης. Εγώ λέω ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, διότι αγαπώ. Άλλωστε, «ο φόβος κόλασιν έχει», συμπληρώνει ο ίδιος, εκεί στις επιστολές του τις λεγόμενες καθολικές. Όταν λοιπόν έχεις μέσα σου θείον φόβον, φωτισμόν Θεού, πίστιν, προσευχή και αγάπη, ουδέποτε θα κουτσομπολέψεις και θα κατακρίνεις τον πλησίον σου.

Κάποτε ο γέροντάς μου, ο πατήρ Εφραίμ, είδε το εξής φοβερόν όραμα. Βρέθηκα, μας διηγείται, όπως μας το διηγείται, -μας το έχει διηγηθεί πέντε δέκα φορές μέχρι τώρα,- σε ένα απέραντο τόπο, όπου υπήρχαν χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι, πάσης ηλικίας και φύλου. Και μπροστά σ’ αυτό το πλήθος, στεκόμουν και γώ. Απέναντι από μένα βρισκόταν ένας γίγαντας, ένας δαιμόνιος άνθρωπος, ένας φοβερός κατήγορος, έτοιμος να κατηγορήσει, και να τους καταδικάσει όλους, με επιχειρήματα σατανικά. Επιχειρήματα που του έδιδε αυτό το πλήθος. Το αξιοπερίεργον λοιπόν ήτο, ότι όλο αυτό το πλήθος, ήταν βουβό, είχαν μεν όλοι στόματα, όπως και μάτια και τα λοιπά και πρόσωπο, αλλά το στόμα τους ήταν κλειστό. Ήταν όλοι τους μουγγοί. Διότι όλοι τους ήσαν αναπολόγητοι σ’ αυτή την κρίση που γινόταν, σ’ αυτό το δικαστήριο. Και τώρα τι θα γίνει; Τι πρέπει να κάνω εγώ; Και αμέσως του λέγω θαρρετά. Ο γέροντας, λέει θαρρετά, στον δαιμόνιο αυτόν άνθρωπο. Δεν μπορείς να τους καταδικάζεις όλους αυτούς τους ανθρώπους εσύ, επειδή συ έτσι το θέλεις! Εκεί τότε εκείνο το φοβερό δαιμόνιο, άρχισε να κατηγορεί τον καθέναν χωριστά, για τα αμαρτήματά του. Και πρώτον, διότι δεν είχε κανείς μετάνοια. Το επαναλαμβάνω σε όλους. Δεν είχε κανείς μετάνοια! Δεύτερον, τρίτον, τέταρτον, πέμπτο, έκτο, έβδομο, όγδοο, ένατο, δέκατο, θα απαριθμήσω μερικά απ’ αυτά. Ο ένας ήταν κλέπτης. Ο άλλος, μέρα νύχτα έλεγε ψέματα. Ο άλλος ήταν υπερήφανος. Και για να μη λέω ο άλλος, ο άλλος, λέω, εγωιστής, κενόδοξος, πόρνος, μοιχός, παιδεραστής, ομοφυλόφιλος, φονιάς, πατροκτόνος, μητροκτόνος, εκτρώσεις, αρσενοκοιτία, μέθυσοι χαρτοπαίκτες, λίδοροι, μαλακοί, δειλοί, φιλάργυροι, οργίλοι, θυμώδεις, κατακριτές, κουτσομπόληδες, αργολόγοι, αιμομίχτες, φθονεροί, ζηλιάρηδες, άδικοι, άρπαγες, δόλιοι, πονηροί, χωρίς προσευχή, χωρίς εκκλησιασμό, χωρίς εξομολόγηση και μετάνοια, χωρίς Θεία Κοινωνία, ανελεήμονες, άσπλαχνοι, άστοργοι, ασεβείς προς τους γονείς και μεγαλυτέρους, κακούργοι, αναρχικοί, ανήθικοι, αργόσχολοι, σκληροτράχηλοι, αγνώμονες, αχάριστοι, θέλετε να πω και άλλα; Και γώ, λέει ο γέροντας, τους υπερασπιζόμουν όλους αυτούς. Να τι κάνει το κομποσχοινάκι σας! Α, πούντα; Να τι κάνει η προσευχή. Να τι κάνει η αγιασμένη ζωή, να τι κάνει η παρρησία προς το Θεό! Υπερασπίζεσαι τον άνθρωπο που είναι αμετανόητος. Και τους παίρνεις φώς! Και θείον φόβον! Για να έρθει στη μετάνοια ! Και όμως αυτός τους καταδίκαζε, με βάση την Αγία Γραφή διότι όλες αυτές οι αμαρτίες που ανέφερα, είναι όντως γραμμένες, σε ολόκληρη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και στο Ευαγγέλιο. Και συνεχίζει ο γέροντας: Κι όμως εγώ τους υπερασπιζόμουν όλους αυτούς, επικαλούμενος την ευσπλαχνία του Θεού, την άκρα μακροθυμία Του και το έλεός Του. Όχι, φώναζε αυτός, θα καταδικαστούν όλοι τους, στους αιώνας των αιώνων, διότι δεν είχαν μετάνοια ειλικρινή, θείον φόβον, αγάπη, μυστήρια, προσευχή, ελεημοσύνη, θεία μυστήρια, και δε συγχωρούσε ο ένας τον άλλον. Και άμα ξέρετε, θυμώσουμε λιγάκι, κατεβάζουμε μια μούρη μέχρι κει κάτω, έτσι, μέχρι κει κάτω πάει η μούρη μας. Ιδίως μεταξύ των συζύγων. Μη παρεξηγείται κανένας. Και μεταξύ φίλων, και μεταξύ συνεργατών, και μεταξύ γειτόνων, και μεταξύ παπάδων, και μεταξύ δεσποτάδων, και μεταξύ μοναχών, και μεταξύ όλων ημών. Έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους μουγκούς και βουβούς, και τους λυπόμουνα κατάβαθα. Δεμένες οι γλώσσες τους. Κλειστά τα στόματά τους. Και όμως εγώ δεν σταματούσα να αντιμάχομαι, -προσέξτε τώρα με τι αντιμάχομαι,- όχι εγώ, ο γέροντας. Με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, μετάνοιες, κομποσχοίνι, ελεημοσύνη, εγκράτεια, δάκρυα παρακλητικά προς τον φιλάνθρωπον Κύριον, και Σωτήρα ημών Ιησούν Χριστόν και την Παναγία Μητέρα Του. Και ενώ συνεχώς μαχόμουν μαζί του, λέγοντας αυτός τα δικά του, και ’γω αντιλέγοντας, υπερασπιζόμενος όλους αυτούς, ακριβώς τότε, από τις πολλές φορές, που έλεγε κείνος και έλεγε και ο γέροντας, ήλθε εις εαυτόν. Και ερχόμενος εις εαυτόν, είπα. «Και τώρα τι γίνεται; Παναγία μου φώναξα μέσα στο κελί μου, Χριστέ μου, σε τι μέρες ζούμε; Χάνονται εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ψυχές. Χριστέ μου, πού πάμε; Πού πάμε; Πού πάμε;

Η ώρα του θανάτου έρχεται, οι άνθρωποι και μείς μαζί τους περπατάμε αδιάφοροι. Μας κατέλαβε όλους μια απέραντη πνευματική νάρκη και ραθυμία. Ούτε πίστις, ούτε Θεός, ούτε αγάπη, ούτε έλεος προς τον πλησίον, ούτε συμμετοχή στα άγια μυστήρια, ούτε προσευχή, ούτε μετάνοια, ούτε δάκρυα. Πώς θα σώσουμε; Πώς;

Θα σας πω όμως μια ιστορία για μια μαμή, πώς σώθηκε επί των παιδικών μου ημερών. Τρείς γυναίκες το 1938, ξεκίνησαν για εξομολόγηση, στον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη, που ασκήτευε στη Σίψα της Δράμας. Έξω απ’ τη Δράμα δέκα χιλιόμετρα. Ο Άγιος που είχε μεταξύ των πολλών χαρισμάτων, το προορατικόν, το προφητικόν και τα λοιπά, αυτός ο Άγιος λοιπόν, - μικρό είναι το εκκλησάκι του, όσοι έχετε πάει στη Σίψα, το έχετε δει το εκκλησάκι πόσο μικρό είναι και πόσο το κελάκι του, ύστερα κατόπιν οι μοναχές το μεγάλωσαν λιγάκι, αλλά το πρώτο και το παλιό ήτανε πολύ μικρό,- βγήκε μπροστά στην πόρτα, και όταν οι γυναίκες έφτασαν περίπου στα είκοσι μέτρα τις σταμάτησε. Εεπ, σταθείτε εκεί, (εδώ δηλαδή στην πόρτα). Για σταθείτε. Στάθηκαν οι καημένες, δεν τολμούσαν να πλησιάσουν. Από μακριά τις έλεγε τις αμαρτίες τους. Και αποκάλυπτε ακόμα και τι είχαν κρυμμένα μέσα στις τσέπες τους. Δεν έβλεπε μόνο τις καρδιές. Έβλεπε και τις άκρες εδώ των ρούχων τους στη γωνία εδώ, σ’ αυτή τη γωνία, τι κρύβανε. Πούχαν πάρει απ’ τους χοτζάδες τις Κομοτηνής. Απευθύνεται λοιπόν σε αυτήν που ήταν αριστερά και της λέει, «Εσύ κυρά Μαριώ, είσαι αθεόφοβη, δεν έχεις καθόλου φόβον Θεού, γιατί; γιατί τα χέρια σου είναι ματωμένα. Είσαι μαμή αλλά και φόνισσα. Καθαρά πράματα, ξεκάθαρα. Σκοτώνεις τα μωρά στις κοιλιές των εγκύων γυναικών, των μανάδων που δεν είναι μάνες, και συ είσαι μια διαβολογυναίκα, και ήρθες εδώ με την παρέα τρέμοντας απ’ το φόβο σου, να σου διαβάσω μια ευχή, για να σου φύγουν οι εφιάλτες. Γι’ αυτό ήλθες! Δεν ήρθες γιατί έκανες φόνους, αλλά γιατί είχες εφιάλτες. Και δεν μπορούσες να κοιμηθείς! Βλέπεις μωρά στον ύπνο σου διαρκώς, να θέλουν να σου βγάλουν τα μάτια. Και σου λένε, γιατί κακούργα μας σκότωσες; Γιατί; Και πετάγεσαι πάνω τρομαγμένη, και πηγαίνεις ύστερα στο γιατρό, για να του ζητήσεις τα τότε εκείνης της εποχής ψυχοφάρμακα. Για να σου διαβάσω λοιπόν εγώ ευχή, πρέπει να εξομολογηθείς πρώτα, και ύστερα από σήμερα, πρώτον, δεν θα ξεγεννήσεις με σκοπό τον φόνον του εμβρύου. Δεν θα το δεχτείς ποτέ! Αλλιώς στον πρώτο φόνο που θα κάνεις θα πεθάνεις αμέσως, την ίδια ώρα. Που να τολμήσει ξανά να κάνει τέτοιο πράγμα!- Δεύτερον, Δεν θα ξαναδώσεις δηλητηριώδη φυτά, αυτό που λέει και ο όρκος του Ιπποκράτη, δεν ξέρω αν έχουμε κανένα γιατρό εδώ, θα του δώσω φθόριον, λέει, για να κάνει η γυναίκα αποβολή. Τρίτον, θα ξεγεννάς κανονικά, και τα λεφτά που θα σου δίνουν θα τα δίνεις όλα μέχρι δεκάρας, στο γηροκομείο της Δράμας. Τέταρτον, θα εξομολογηθείς ύστερα από τρείς μήνες εδώ, αφού προηγουμένως προετοιμαστείς σωστά. Πέμπτον, δεν θα κοινωνήσεις παρά μόνον μία φορά στη ζωή σου, και αυτή θα είναι η τελευταία εβδομάδα της ζωής σου πάνω στη γη. Τρομαγμένη αυτή, είχε πέσει, κόντεψε να λιποθυμήσει, είχε πέσει και κάτω, λέει «και πώς θα ξέρω η άμοιρη, τούπαν και οι άλλες, πώς θα ξέρει λέει, ποια είναι η τελευταία εβδομάδα της ζωής; Δεν θα αρρωστήσεις ποτέ, απάντησε ο άγιος, παρά μόνον μία φορά, και θα σε πάνε στο νοσοκομείο της Δράμας. Αυτή η εβδομάδα που θα μείνεις θα είναι και η τελευταία της ζωής σου, τότε θα ζητήσεις τη Θεία Κοινωνία, για να την πάρεις ως εφόδιο για την άλλη ζωή, και ο Θεός να σε συγχωρέσει. Αυτός είναι ο κανόνας σου και αλίμονό σου αν δεν τον τηρήσεις. Έτσι και έγιναν σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων, όπως εμένα μου τις διηγήθηκαν τώρα.
Θυμάστε, που το περιγράφει το βιβλίο, όσοι έχετε διαβάσει την ζωήν και τον βίον του Αγίου Γεωργίου του Καρσλίδη, του νέου αυτού ομολογητού, που ’πε σε μια δασκάλα πού ’κανε μία έκτρωση, μία, πρέπει να αρχίσω να την βάζω και γώ αυτή την τιμωρία, αυτό τον κανόνα μάλλον, ξέρετε τι την έκανε, το ξέρετε ε; της είπε επί τρία καλοκαίρια, θα ντύνεσαι σα τσιγκάνα, με βρώμικα ρούχα και μπογιές πασαλειμμένη στο πρόσωπο και στα χέρια, θα ζητιανεύεις αυτά τα τρία καλοκαίρια, δασκάλα του ’38, σκεφτείτε τι τιμή είχε τότε μια δασκάλα, ε! Λοιπόν, και τα λεφτά που θα μαζεύεις από ζητιανιά, τα ψωμιά και ό,τι άλλο σου δίνουν, θα τα πηγαίνεις στο γεροκομείον της Δράμας. Και αφού περάσουν τα τρία χρόνια, τότε θα έλθεις, τότε θα σου διαβάσω ευχή, και τότε θα κοινωνήσεις. Όποιος έβριζε τα θεία; Μμμμ, να κάτι που πρέπει να εφαρμόσουμε όλοι οι πνευματικοί στις ημέρες μας και δεν το κάνομε, και θα μας πιάσει ο Θεός απ’ τη γλώσσα και απ’ το λαιμό, και δεν ξέρω από πού αλλού, να τους βάζουμε αυτό που τους έκανε αυτός, να γλύφουν, όλη την Εκκλησία από την είσοδο, μέχρι μπροστά εδώ το Άγιο Βήμα, έτσι με τη γλώσσα τους κάτω, τώρα έχει και χαλιά και είναι και εύκολο, όχι, όχι, όταν θα είναι τα πλακάκια.

Να λοιπόν πως έρχεται η σωτηρία! Η σωτηρία έρχεται με τη μετάνοια! Να λοιπόν η διόρθωσις, η αλλαγή της ζωής, ο Θείος Φόβος, το πετραχήλι του Πνευματικού, η μετάνοια και το πετραχήλι θα φέρουν τον θείο φωτισμό, θα εκκλησιάζεται κατόπιν ο άνθρωπος, θα κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων, σύμφωνα με όσα εντέλεται η Εκκλησία, θα υπακούει κατά πάντα στο θέλημα του Αγίου Θεού! Θα ταπεινώνεται και θάχει την ελπίδα πάντοτε στον Πανάγιο Θεό ότι δεν θα τον εγκαταλείψει όσο αμαρτωλός και αν είναι!
Αν εσώθη ο ληστής πάνω στο Σταυρό, υπάρχει ελπίδα για όλους μας. Την είδατε την μοιχαλίδα; Επ’ αυτοφόρω πιάστηκε να μοιχεύει! Την φέραν μπροστά στο Χριστό και σύμφωνα με το Νόμο έπρεπε να λιθοβοληθεί. Ο αναμάρτητος πρώτος βαλλέτω τον λίθον. Και κανένας δεν σήκωσε την πέτρα. Που είναι λέει αυτοί που σε κατακρίνουν; Δεν είναι κανένας εδώ Κύριε! Λοιπόν, ούτε εγώ σε κατακρίνω. Ποιος από εμάς είδε έναν που αμάρτησε κατ αυτόν τον τρόπον, και δεν τον κατέκρινε;
Τον Θεόν θα μιμούμεθα! Μιμηταί Θεού γίνεσθαι, λέει ο Απόστολος Παύλος. Άγιοι γίνεσθε ότι Άγιος ειμί Κύριος ο Θεός. Αγίασον ημών τας ψυχάς και τα σώματα, ευχόμεθα εδώ, στο θυσιαστήριο εμείς οι λειτουργοί. Και στο «εν παντί καιρώ» λέμε «τας ψυχάς ημών αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον» τι ωραία που είναι! Να πως η σωτηρία, να πως η παρρησία. Να η ελπίδα πως γιγαντώνεται μέσα στον άνθρωπον, και ο άνθρωπος σώζεται! Γι’ αυτό λοιπόν, όλοι μας όσοι είμαστε εδώ αυτή τη στιγμή, να είμεθα υπερβέβαιοι ότι ο Θεός θα μας δώσει χρόνον μετανοίας, αρκεί να μην Τον ξεχνάμε. Διότι αυτός είναι ο μόνος φιλάνθρωπος. Αυτός είναι που δεν θέλει τον θάνατον του αμαρτωλού. Όσο ζει, διότι θέλει να επιστρέψει κοντά Του.
Πιστεύω πως όλοι μας οδεύουμε σ’ αυτόν τον δρόμον, τον καινούργιον αυτόν χρόνον που ήλθε. Και αυτός ο δρόμος είναι δρόμος της σωτηρίας, με όσα συμεπάγεται αυτή η πορεία και αναφέραμε πολύ ταπεινά εδώ.

Αδελφοί μου, Αυτώ η δόξα, και το κράτος και η τιμή, και η δύναμις και η προσκύνησις, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, τώρα και πάντοτε και εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων,

Αμήν.