Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς: Ένας ανήσυχος κυνηγός της Αλήθειας (1 Ιουνίου)Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε στον κόσμο σαν μία πνευματική επανάσταση. Στην επαναστατική διδασκαλία του Χριστιανισμού αντέδρασε το κατεστημένο της τότε εποχής. Το κατεστημένο, όχι μόνον υπό την έννοια της αντιδραστικής τάξεως των αρχόντων, αλλά και υπό την έννοια ορισμένων ταπεινωτικών για τον άνθρωπο ηθικών αρχών, τις οποίες εδέχετο και εφήρμοζε ο λαός. Όταν υποταγεί κανείς εις τα πάθη και τις κακίες του, συνηθίζει σ’ αυτή την κατάσταση, όποιος επιχειρήσει να τον βγάλει απ’ αυτήν, γίνεται εχθρός του.
Με πρωτοφανή εχθρότητα λοιπόν αντιμετωπίστηκε ο Χριστιανισμός στα πρώτα του βήματα από το πάσης φύσεως κατεστημένο. Επαγγελματίες που δεν τους συνέφερε η λιτή και απλή χριστιανική ζωή, φιλόσοφοι που έχαναν τους μαθητάς των και ο όχλος που δεν εύρισκε στον Χριστιανισμό τον κόλακα αλλά τον τιμητή των κακιών του, ξεσήκωσαν πρωτοφανή εκστρατεία κατασυκοφαντήσεως και αποδυναμώσεως του Χριστιανισμού.
Η αλήθεια, μία αλήθεια που αιώνες περίμενε η ανθρωπότητα, καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, όπως συμβαίνει συνήθως σε κάθε εποχή. Και σε κάθε εποχή, ο γνήσιος άνθρωπος, ο ασυμβίβαστος, ο ανήσυχος, ο δυναμικός άνθρωπος, καλείται να διαλέξει ανάμεσα στο ψεύδος και την αλήθεια, έστω κι αν αυτό σημαίνει γκρέμισμα και αφανισμό της προηγούμενης πνευματικής του υποδομής και υλική κακοπάθεια.
Το δρόμο και τα βήματα που οδήγησαν στην αλήθεια μία εκλεκτή προσωπικότητα του δεύτερου αιώνος μετά Χριστόν, της ταραγμένης αυτής εποχής, κατά την οποία ο Χριστιανισμός γνήσιος, ενθουσιώδης και αγωνιστικός, ξεχυνόταν μέσα στη λυσσασμένη αντίδραση των πολλών, για να κατακτήσει τον κόσμο, θα παρακολουθήσουμε εδώ σύντομα.
Ανήσυχος στη νεότητά του μας παρουσιάζει ο Ιουστίνος, ο υιός του Πρίσκου και εγγονός του Βακχείου, Οι γονείς του, εξελληνισμένοι Ρωμαίοι, ζούσαν στη Φλαβία Νεάπολη, η οποία κτίσθηκε πάνω στα ερείπια της αρχαίας σαμαρειτικής πόλεως Συχέμ, εκεί όπου ο Χριστός υποσχέθηκε να δώσει στη Σαμαρείτιδα το ζωντανό νερό της διδασκαλίας του, που σβήνει για πάντα την πνευματική δίψα. Σ’ αυτό το νερό έσβησε και ο νεαρός Ιουστίνος τη δίψα του, αφού δοκίμασε πολλές άλλες πηγές. Η Φλαβία Νεάπολη με τη συνένωση του αρχαίου σαμαρειτικού της παρελθόντος και του ελληνορωμαϊκού παρόντος ήταν ένα αξιόλογο κοσμοπολίτικο κέντρο. Κυκλοφορούσαν στην ατμόσφαιρα της όλα τα θρησκευτικά και φιλοσοφικά ρεύματα και ήταν έτσι ένα ιδανικό περιβάλλον για μεταφυσικές αναζητήσεις.
Μεγαλωμένος στο ειδωλολατρικό περιβάλλον της οικογένειας του, ειδωλολάτρης εκ καταγωγής, ψάχνει κατ’ αρχήν μέσα στο χώρο του εθνικού κόσμου να βρει λύση στα μεταφυσικά του προβλήματα, να συναντήσει την αλήθεια. Την περιπλάνηση του από τη μία φιλοσοφική σχολή στην άλλη, μας την περιγράφει παραστατικά ο ίδιος στην αρχή ενός διαλογικού του έργου, στο «Διάλογο προς Τρύφωνα», όπου διασώζετο τη συζήτηση που έκανε με ένα Εβραίο αρχιραβίνο. Παίρνοντας αφορμή από ερώτηση του Εβραίου για το ποια είναι η φιλοσοφία του, εκθέτει με ζωντάνια της αναζητήσεις του. Πίστευε από την αρχή ότι η φιλοσοφία είναι το πιο μεγάλο και πιο τίμιο ανάμεσα σ’ όλα τα αποκτήματα του ανθρώπου. Σκοπός της είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο κοντά στο Θεό. Πραγματικοί δε όσιοι είναι αυτοί που έχουν στρέψει το νου τους σ’ αυτή την προσπάθεια. Από πόθο λοιπόν να γίνει και αυτός αληθινός φιλόσοφος έγινε μαθητής ενός στωικού φιλοσόφου. Παρέμεινε αρκετό καιρό κοντά του, αλλά μάταια περίμενε να ακούσει κάτι ουσιαστικό περί του Θεού ο δάσκαλος του, εκτός του ότι δεν εγνώριζε τα σχετικά προβλήματα, έλεγε επί πλέον ότι δεν είναι αναγκαία αυτή η γνώση. Εγκαταλείπει πικραμένος τον στωικό φιλόσοφο, για να έλθει στη σχολή ενός φημισμένου περιπατητικού φιλοσόφου. Η απογοήτευση του εδώ είναι μεγαλύτερη∙ γιατί από την πρώτη κιόλας ημέρα ο μεγάλος διδάσκαλος του εζήτησε να ορίσουν τα δίδακτρα, ώστε να μη αποβαίνει ανωφελής η φοίτηση. Στη χρηματική αμοιβή έβλεπε ο φιλόσοφος την ωφέλεια της φιλοσοφίας. Αυτό έδειχνε ότι δεν ήταν καν φιλόσοφος. Τον εγκαταλείπει λοιπόν και αυτόν με μεγαλωμένη τη λαχτάρα να βρει ένα σωστό φιλόσοφο. «Της δε ψυχής έτι μου σπαργώσης ακούσαι το ίδιον και το εξαίρετον της φιλοσοφίας, προσήλθον ευδοκιμούντι μάλιστα Πυθαγορείο, ανδρί πολύ επί τη σοφία φρονούντι» 1. Στον Πυθαγόρειο πίστεψε ότι θα σταματούσε το σπαρτάρισμα της ψυχής του και εύρισκε την αλήθεια. Άλλες όμως δυσκολίες τον περιμένουν εδώ∙ ο πυθαγόρειος σαν αναγκαία προϋπόθεση για τη γνώση της φιλοσοφίας του συνέστησε να μάθει μουσική, αστρονομία και γεωμετρία. Η αγωνία του Ιουστίνου να πλησιάσει την αλήθεια. Όσο το δυνατόν γρηγορότερα, τον οδήγησε να απορρίψει τη σύσταση του πυθαγορείου διδασκάλου, γιατί η μάθηση αυτών των πραγμάτων θα απαιτούσε πολύ χρόνο. Μέσα στην αμηχανία του για το τι έπρεπε στη συνέχεια να κάμει, σκέφθηκε να επισκεφθεί τους Πλατωνικούς , που κι αυτοί είχαν μεγάλη φήμη. Σ’ ένα πλατωνικό λοιπόν φιλόσοφο που μόλις είχε φθάσει στην πόλη τους προσεκολλήθη Ιουστίνου στο τέλος των αναζητήσεων του. Με πολύ ενθουσιασμό άκουγε τις πλατωνικές απόψεις για τον νοητό κόσμο, για τη θεωρία των ιδεών, και πίστευε πως σε λίγο θα έφθανε στο στόχο της πλατωνικής φιλοσοφίας, στη θέα δηλαδή του Θεού. Ας ακούσουμε πόσο δυνατά μας το λέγει ο ίδιος∙ «Και με ήρει σφόδρα η των ασωμάτων νόησις, και η θεωρία των ιδεών ανεπτέρου μου την φρόνησιν, ολίγου τε εντός χρόνου ώμην σοφός γενονέναι και υπό βλακείας ήλπιζον αυτίκα κατ’ όψεσθαι τον θεόν∙ τούτο γαρ τέλος της Πλάτωνος φιλοσοφίας» 2 .
Ο Πλατωνισμός ικανοποίησε κατ’ αρχήν τον Ιουστίνο. Οι αμφιβολίες όμως άρχισαν σιγά-σιγά να τον δέρνουν και πάλι∙ το κενό που ένιωθε μέσα του από την αρχή δεν είχε γεμίσει ολόκληρο. Κάτι τελειότερο πρέπει να υπάρχει∙ ποιος όμως θα τον χειραγωγούσε προς τα εκεί; Έπειτα δεν υπήρχε άλλο σοβαρό φιλοσοφικό ή θρησκευτικό σύστημα, για να ζητήση τη βοήθειά του. Το Χριστιανισμό τον αντιμετώπιζαν με ειρωνεία και σαρκασμό οι φιλόσοφοι σαν θρησκεία των βαρβάρων και γραμμάτων, αλλά και στο λαό, λόγω της ηθικής του αυστηρότητος, δεν ήταν συμπαθής.
Η διαίσθηση όμως του Ιουστίνου τον έστρεφε διαρκώς προς τα εκεί. Ορισμένα στοιχεία της ζωής των Χριστιανών του είχαν κάμει ιδιαίτερη εντύπωση. Μήπως όλα όσα διέδιδαν για το Χριστιανισμό ήσαν πλεκτάνη και συκοφαντία και ψεύδη, που είχαν σκοπό να αποδυναμώσουν την έλξη του και να τον κάνουν ακίνδυνο για το κατεστημένο; Κυρίως δυο πλευρές της ζωής των Χριστιανών έβαλαν σε σκέψεις τον πλατωνικό μας φιλόσοφο. Η καθαρότης, αυστηρότης της ηθικής των ζωής και η αφοβία και το θάρρος με τα οποία αντιμετώπιζαν το θάνατο. Συγκρίνει τα στοιχεία αυτά με τα αντίστοιχα της ζωής των Εθνικών και διαπιστώνει την υπεροχή τους. Καμία φιλοσοφία δεν είχε τη δύναμη να βελτιώσει τόσο πολύ την πνευματική κατάσταση της ανθρωπότητας. Η σαρκολατρία και η πορνεία εσφράγιζαν και εμόλυναν την ατμόσφαιρα της ηθικής ζωής των Εθνικών∙ ο άνδρας οδηγούσε ο ίδιος τη γυναίκα του στη διαφθορά, δεν δίσταζε δε και να διαφθείρει ο ίδιος την κόρη του. Οι υψηλότερες ιδέες περνούσαν απαρατήρητες. Κανένας δεν πείσθηκε από το Σωκράτη να πεθάνει υπέρ της διδασκαλίας του, ακόμη και από τους φιλοσόφους. Στο Χριστιανισμό αντιθέτως όλοι ασκούν τέτοια ηθική, ώστε και η επιθυμία μόνον και το πονηρό βλέμμα θεωρούνται αμαρτία. Χιλιάδες είναι εκείνοι που πέθαναν για την πίστη τους στο Χριστό, απλοϊκοί άνθρωποι και αγράμματοι 3.
Οι σκέψεις αυτές συνέφεραν τον Ιουστίνο από τις πλατωνικές ονειροπολήσεις του. Είδε στο Χριστιανισμό τη φιλοσοφία που έχει τη δύναμη να αλλάξει πνευματικά τον άνθρωπο τόσο, ώστε με αφοβία να αντιμετωπίζει τον θάνατο. Και στο στάδιο αυτό κάποια ημέρα που βγήκε περίπατο για περισυλλογή και αυτοσυγκέντρωση, ένας Χριστιανός πρεσβύτης του εγκρέμισε όλα τα πλατωνικά κατάλοιπα και του άνοιξε το δρόμο για το φως και την αλήθεια. «Από τότε, λέγει, άναψε θεϊκή φωτιά μέσα μου, και με εκυρίευσε ιδρώτας για τους άνδρας που είναι φίλοι και κήρυκες του Χριστού. Βρήκα επί τέλους την αληθινή φιλοσοφία και έγινα πραγματικός φιλόσοφος» 4
Χριστιανός πλέον ο Ιουστίνος δεν εγκαταλείπει το φιλοσοφικό τρίβωνα∙ τον φορεί τώρα με περισσότερη σιγουριά, γιατί βρήκε την αλήθεια. Ιδρύει χριστιανική φιλοσοφική σχολή στη Ρώμη και είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία του, ώστε αδειάζουν οι σχολές των εθνικών φιλοσόφων. Ο κυνικός φιλόσοφος Κρήσκης, τον οποίον αποστόμωσε σε δημόσια φιλοσοφική συζήτηση, τον καταγγέλλει ως Χριστιανό. Και ενώπιον του έπαρχου της Ρώμης Ρουστικού δίδεται στον Ιουστίνο η ευκαιρία να κάνει και αυτός αυτό που εθαυμαζε στους Χριστιανούς∙ να σταθεί άφοβα μπροστά στην απειλή του θανάτου.
– Ποια είναι η φιλοσοφία σου; Τον ρωτά ο έπαρχος.
– Προσπάθησαν πολλές φιλοσοφίες να μάθω, αναπαύθηκα όμως στη Χριστιανική φιλοσοφία, έστω κι αν αυτή δεν αρέσει στους ψευδοδόξους, είναι η απάντηση του μάρτυρος.5
Αυτή τελικώς τον οδήγησε στο θάνατο το 165 μ.Χ μαζύ με έξη από τους μαθητάς της Σχολής του. Το μαρτύριο του εσφράγισε τη φιλοσοφία του∙ και τα δύο μαζύ έγιναν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ανήσυχου κυνηγού της αλήθειας. Σ’ όλους είναι γνωστός ως Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς.
Στις αναζητήσεις των πνευματικών ανθρώπων της εποχής μας, των νέων κυρίως, που ανάμεσα στις πολλές φιλοσοφίες του καιρού μας ψάχνουν για την αλήθεια, ο Ιουστίνος είναι πρότυπο πνευματικού οδηγού. Ταιριάζει πολύ στον τύπο του σύγχρονου πνευματικού ανθρώπου∙ ανήσυχος, ερευνητικός, χωρίς φανατισμούς και προκαταλήψεις, ελέγχει, συζητά, δοκιμάζει. Δεν κατεδίκασε εξ’ ολοκλήρου τις φιλοσοφίες που γνώρισε, πριν γίνει Χριστιανός τις τοποθέτησε απλώς στις πραγματικές τους διαστάσεις. Είναι ανθρώπινα, ατελή κατασκευάσματα, περιέχουν σπέρματα μόνο της αλήθειας. Ο Χριστιανισμός είναι η ολοκλήρωση της αλήθειας, η φανέρωση του ίδιου του Λόγου στο πρόσωπο του Χριστού. Πέρα λοιπόν από οποιαδήποτε ανθρώπινη φιλοσοφία οδηγεί τους κυνηγούς της αλήθειας ο Ιουστίνος. Τους οδηγεί ακόμη και πέρα από τον Χριστιανισμό, όπως κατάντησε μέσα στον κόσμο, με τους τόσους ιστορικούς του συμβιβασμούς, προς τον γνήσιο Χριστιανισμό, στο Χριστιανισμό που ενθουσίασε και είλκυσε και τον ίδιο. Σ’ ένα Χριστιανισμό που κάνει τη θεωρία πράξη, που την αγάπη, την ισότητα, την εγκράτεια, την αγνότητα, της αδελφοσύνη, δεν τα περιορίζει στη διδασκαλία, αλλά τα επεκτείνει και στη ζωή. Στον εφαρμοσμένο Χριστιανισμό βρήκε ο Ιουστίνος την αληθινή φιλοσοφία και την αφοβία μπροστά στο θάνατο. Ότι εθαύμαζε στη ζωή των Χριστιανών, το εφήρμοσε και ο ίδιος, δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος «φιλοσόφου βίου».
Εκ του περιοδικού Θεοδρομία τεύχος 1 Ιανουάριος -Μάρτιος 2008
1)Διάλογος προς Τρύφωνα, 2, ΕΠΕ ‘Απολογηταί 1,264-268.
2)Αυτόθι.
3)Απολογία Α’ 15, ΕΠΕ, Απολογηταί 1,96 Απολογία Β’, 10, Αυτόθι, 220 και Απολογία Β’, 12, Αυτόθι 222.
4)Διάλογος προς Τρύφωνα, 8, Αυτόθι 284: «Εμού δε παραχρήμα πυρ εν τη ψυχή ανήφθη και έρως έχει με των προφητών και των ανδρών εκείνων οι εισί Χριστού φίλοι∙ διαλογιζόμενος τε προς εμαυτόν τους λόγους αυτού ταύτην μόνην εύρισκον φιλοσοφίαν ασφαλή τε και σύμφορον».
5)Μαρτύριον των αγίων Ιουστίνου, Χαρίτωνος, Χαρίτους, Ευελπίστου, Ιέρακος, Παίονος και Λιβεριανού 2 εν Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, Τα Μαρτύρια των αρχαίων Χριστιανών ΕΠΕ, σελ. 90.Ρούστικος έπαρχος είπε: Ποίους λόγους μεταχειρίζη; Ιουστίνος είπε∙Πάντας λόγους επειράθην μαθείν, συνεθέμην δε τοις αληθέσι λόγοις, τοις των Χριστιανών, καν μη αρέσκωσι τοις ψειδολόγοις.
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/50AC4178.el.aspx

π. Θεόδωρος Ζήσης: Θα σιωπήσει η Ιεραρχία για το ξεπούλημα της Μακεδονίας;

Από: katihisis.blogspot.com

---

---

Φορτωμένο μέ σοβαρά προβλήματα, ἐθνικά καί ἐκκλησιαστικά, μπῆκε τό ἔτος 2019 καί μάλιστα ἀπό τά πρῶτα του βήματα. Οἱ ἐξελίξεις εἶναι ταχύτατες πρός ἀρνητική καί ἐπιβλαβῆ κατεύθυνση, διότι οἱ σχεδιάζοντες νά ἀποδυναμώσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, ὡς ἰσχυρό της βραχίονα, θέλουν νά προλάβουν τίς ὀργανωμένες ἀντιδράσεις.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης – Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
Ἤδη πανηγυρίζουν, διότι νομίζουν, αὐταπατώμενοι, ὅτι μέ τήν ἀπόδοση ψευτοαυτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, συνεργοῦντος, δυστυχῶς καί ἐπιβλαβῶς, τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἐπιτυγχάνουν δύο στόχους: Σέ πολιτικό ἐπίπεδο νά δείξουν ὅτι ἡ Ρωσία τοῦ Πούτιν εἶναι ἀδύνατη, ἀφοῦ δέν μπορεῖ νά ἐπηρεάσει τίς ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις στόν χῶρο ἐπιρροῆς της, ἐνῶ ἀντίθετα ἡ Ἀμερική ἀπό μακριά μέ συμμάχους τήν Εὐρώπη, τό ΝΑΤΟ καί ἕνα λατινόφρονα, φραγκεμένο, δυτικόπληκτο οἰκουμενικό πατριάρχη ἐκλατινίζει καί δυτικοποιεῖ τόν ἀνατολικό ὀρθόδοξο χῶρο. Ὁ δεύτερος στόχος εἶναι νά ἐνσπείρουν διαιρέσεις καί σχίσματα μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, ὥστε νά ἀποδυναμωθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία καί νά μή ἀποτελεῖ καταφύγιο ἐλπίδος καί σωτηρίας γιά τούς ἀπογοητευμένους λαούς τῆς Δύσεως ἀπό τήν ἠθική κατάπτωση καί ἐκκοσμίκευση τοῦ αὐταρχικοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ κατακερματισμένου Προτεσταντισμοῦ. Ποιός θά περίμενε ἀπό ἕνα «ὀρθόδοξο» πατριάρχη νά συνεργεῖ στήν ἐξασθένηση τῆς Ὀρθοδοξίας καί πρό παντός στήν παρεμπόδιση τῶν ἀνθρώπων νά ὁδηγηθοῦν δι᾽ αὐτῆς στήν θεογνωσία καί στήν σωτηρία;
Ἑτοιμάζονται τώρα οἱ τῆς Νέας Τάξεως καί γιά δεύτερο πανηγύρι. Μετά τήν ψευτοαυτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καί τήν, ὅπως νομίζουν, σμίκρυνση τῆς ρωσικῆς ἐπιρροῆς, ἔρχεται μέ τήν ψευτομακεδονία τῶν Σκοπίων ἡ σμίκρυνση καί ἡ κολόβωση, ὁ σφετερισμός τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, πού εἶναι ἀδιαίρετα συνυφασμένος ὄχι μόνον μέ τό ἔργο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ἀλλά καί τήν ἐν συνεχείᾳ διαμόρφωση τοῦ περίλαμπρου ἑλληνορθόδοξου πολιτισμοῦ τοῦ Βυζαντίου.
Ὁ ἐθνομηδενισμός καί ἡ ἀθεΐα τῶν κυβερνώντων, πού ἀποστρέφονται ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία, καί ἔχουν κόψει σύριζα τίς ρίζες τους, τούς ἔχει καταστήσει κατάλληλους συμμάχους καί ἐργαλεῖα γιά τήν ἀποδόμηση τῶν ὑψηλῶν κατορθωμάτων παγκόσμιας ἐμβέλειας καί ἀναγνώρισης, ἀλλά πρό παντός ἀσύγκριτης καί μοναδικῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς βελτίωσης τῶν ἀνθρώπων. Ὀλίγα χρόνια διακυβέρνησης μέ νομοθέτηση καταστροφικῶν νόμων προκάλεσαν μεγαλύτερη φθορά καί διάβρωση σέ σχέση μέ σύνολη τήν ἱστορία τοῦ Νεώτερου Ἑλληνισμοῦ.
Ἡ παραχώρηση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, τῆς μακεδονικῆς ταυτότητας καί γλώσσας σέ ἕνα λαό, πού ἔχει ἄλλη ἐθνότητα, ταυτότητα καί γλώσσα, γιά τά ὁποῖα ἔπρεπε νά καυχᾶται καί νά ἀγωνίζεται, καί ὄχι νά ἐπιδιώκει νομιμοποίηση τῶν κλοπιμαίων, ἐντάσσεται στόν ἴδιο σχεδιασμό ἀνθελληνικῶν καί ἀντορθοδόξων κέντρων. Ἄν θέλουν οἱ γείτονες νά εἶναι Μακεδόνες, ἄς υἱοθετήσουν ὡς ἐπίσημη γλώσσα τοῦ κρατιδίου τους τήν ἑλληνική, τήν γλώσσα πού ὁμιλοῦσαν οἱ Μακεδόνες, καί τότε νά τούς βοηθήσουμε νά εἰσέλθουν στό ΝΑΤΟ, ὡς τριακοστό μέλος, καί στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ὡς τρίτο ἑλληνικό κράτος μαζί μέ τήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρο. Τό νά ἐπιδιώκουν ὅμως, ἐνῶ εἶναι Σλάβοι, νά ὀνομασθοῦν Μακεδόνες καί νά υἱοθετοῦν ἀπό τήν ἱστορία τήν ἐμφάνιση, τόν ὁπλισμό, τήν ἐνδυμασία, τά σύμβολα τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων, εἶναι σάν νά θέλουν νά ζοῦν σέ ἕνα διαρκές καρναβάλι, ὄχι μέ τό ἀληθινό σλαβικό τους πρόσωπο, ἀλλά μέ τό ψεύτικο προσωπεῖο τοῦ Μακεδόνα Ἕλληνα. Δέν εἶναι, ἀλλά παριστάνουν τούς Μακεδόνες.
Ἡ Μακεδονία εἶναι ἀτίμητο, πολύτιμο μέγεθος, ἱστορικό, διαρκές καί σύγχρονο τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Δέν θά ἐπιτρέψουμε στούς ἀνιστόρητους ἐθνομηδενιστές πού μᾶς κυβερνοῦν νά τήν ξεπουλήσουν μέ τήν διαβόητη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν». Καί ἄν ἡ Ἑλληνική Βουλή ἀποδειχθεῖ ἀνάξια τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, καί τῶν ἡρωϊκῶν αἱματηρῶν ἀγώνων γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς Μακεδονίας, ὅπως αὐτές τίς ἡμέρες ἐκτιμᾶται καί διαδίδεται, πώς ἔχει ἐξασφαλισθῆ ἡ ἀπαραίτητη πλειοψηφία γιά τήν ἐπικύρωση τῆς συμφωνίας, ὁ ἑλληνικός λαός στήν πλειοψηφία του ἀγανακτεῖ, γιατί δέν τοῦ ζητοῦν τήν γνώμη, καί ἐλπίζει σέ ἕνα ἄλλο συλλογικό σῶμα, σέ ἕνα ἄλλο κοινοβούλιο ἐκκλησιαστικό, στήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ὅταν οἱ πολιτικοί ἀποτυγχάνουν, καί ὅταν τά ἱερά καί ὅσια τοῦ Γένους καταπατῶνται ἀπό ξενικές καί ἐντόπιες δυνάμεις κατοχῆς, ἡ Ἐκκλησία μεταβάλλεται σέ ἐθναρχία, γιά νά τά διασώσει. Ἤδη οἱ εἴκοσι δύο (22) ἀρχιερεῖς τῶν μητροπόλεων τῆς Μακεδονίας μέ ἕνα ἐξαιρετικό κείμενο χτύπησαν τό καμπανάκι τῆς ἐθνικῆς ἀφύπνισης. Ἀπομένει ὁ ἦχος νά γίνει ἰσχυρότερος, νά γίνει κωδωνοκρουσία. Δέν εἶναι δύσκολο νά προστεθοῦν ἐλάχιστοι ἀκόμη ἀρχιερεῖς, ὥστε μέ αἴτημα τους νά συγκαλέσει ἀναγκαστικά ὁ ἀρχιεπίσκοπος τήν Ἱεραρχία, γιά νά ἀπορρίψουν τήν κατάπτυστη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν». Ἡ μέχρι τώρα στάση του δέν ἐγγυᾶται ὅτι θά τό πράξει μόνος του. Προβληματίζονται καί διερωτῶνται πολλοί, μήπως πορεύεται ὁ Ἱερώνυμος οὐσιαστικά στά χνάρια τοῦ Βαρθολομαίου, παρά τίς φαινομενικές διενέξεις τους σέ ἐπουσιώδη καί δευτερεύοντα, μήπως δηλαδή χρησιμοποιεῖται καί αὐτός ἀπό τούς Δυτικούς, χωρίς νά ἀνθίσταται, ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ρωσία καί Ἑλλάδα ἀποτελοῦν τούς δύο ἰσχυρούς ἄξονες τοῦ ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ. Οἱ Ρῶσοι μέ τόν ἐκχριστιανισμό τους σέ πολλά ἐξελληνίσθηκαν, χωρίς βέβαια νά χάσουν τήν ἰδιαιτερότητά τους καί νά ἀφομοιωθοῦν. Ἦσαν πάντως καί ἐξακολουθοῦν νά εἶναι μέλη τῆς«Βυζαντινῆς Κοινοπολιτείας» κατά τόν μεγάλο Ρῶσο ἱστορικό καί γραμματολόγο Dimitri Obolensky, ὅπως ἀναπτύσσει στό σχετικό δίτομο ἔργο του. Ἡ ρωσική Ὀρθοδοξία, ὁ ρωσικός πολιτισμός σέ ὅλες τους τίς ἐκδηλώσεις ἔχουν ὑποστῆ μέσῳ τῆς Ὀρθοδοξίας ἕνα εἶδος μυστικοῦ ἐξελληνισμοῦ κατά τόν σπουδαῖο ἐπίσης Ρῶσο κληρικό καί θεολόγο ἀείμνηστο καθηγητή π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Γι᾽ αὐτό καί οἱ δύο χῶρες εἶναι μονίμως στό στόχαστρο τῶν Δυτικῶν Φράγκων, ἰδιαίτερα μάλιστα τώρα ἡ Ρωσία, λόγῳ τῆς πολιτικῆς καί στρατιωτικῆς της δύναμης. Τό Οὐκρανικό καί τό Μακεδονικό συνδέονται μεταξύ τους, γιατί οἱ Δυτικοί θέλουν νά ἐπεκτείνουν τά σύνορα τῆς ἐπιρροῆς τους στόν Ὀρθόδοξο χῶρο. Ἄν οἱ πολιτικοί μας, ἀνιστόρητοι καί ἄγευστοι παιδείας ἑλληνικῆς καί χριστιανικῆς, φανοῦν κατώτεροι τῶν περιστάσεων, θά πράξουν τό ἴδιο καί οἱ ἱεράρχες μας; Θά ἀρνηθοῦν νά σηκώσουν τό βάρος τῶν καιρῶν, τό βάρος τῆς ἡμέρας; Ὁ Ἰανουάριος τελειώνει, καί ὁ Φεβρουάριος ἔρχεται. «Δέν εἶν᾽ ὁ περσινός καιρός ὁ φετινός χειμώνας».

Η αρχιερατική ασυδοσία ξεπερνά τα όρια ανοχής του Θεού Το «κύρος και η εξουσία» υπεράνω της μετάνοιας και της συγνώμης

Πριν από πολλά χρόνια ένας Ορθόδοξος Επίσκοπος υπέπεσε άθελα του σε μία πράξη άδικη, η οποία έβλαψε το ποίμνιό του. Αν και διόρθωσε το κακό, που όπως έλεγε έκανε, εν τούτοις δεν ησύχαζε η συνείδησή του. Θεωρούσε πως πρόδωσε την εμπιστοσύνη των πιστών της εκκλησιαστικής επαρχίας του. Έτσι, κάποια ημέρα τους κάλεσε όλους στον Μητροπολιτικό ναό, κληρικούς και λαϊκούς και τους ανακοίνωσε πως αποφάσισε να επιστρέψει στη Μονή της μετανοίας του, διότι από την αδικία εκείνη που είχε διαπράξει πιστεύει πως δεν είναι άξιος να είναι ποιμενάρχης τους.
Οι πιστοί ξαφνιάστηκαν. Άρχισαν να φωνάζουν όλοι πως δεν θα επιτρέψουν να γίνει αυτό και τον ικέτευαν να παραμείνει στη θέση του. Εκείνος όμως επέμενε. Για να τους πείσει τους εξηγούσε πως ο στόχος του Χριστιανού είναι η σωτηρία της ψυχής. Και παρακαλούσε με δάκρυα στα μάτια να τον αποδεσμεύσουν για να βρουν κάποιο καλύτερο. Εκείνοι όμως που γνώριζαν καλά τον ποιμενάρχη τους και τα καλά που τους είχε κάνει επέμεναν...
Ο Επίσκοπος τότε γονάτισε μπροστά από την Αγία Τράπεζα και έπειτα από λίγα λεπτά προσευχής σηκώθηκε, βγήκε στην Ωραία Πύλη και τους είπε. «Θα δεχθώ να παραμείνω ποιμενάρχης σας αν και εφόσον αποδεχθείτε ένα όρο». Ο πιστός λαός φώναξε χωρίς να ακούσει τον όρο πως αποδέχεται. Έμεινε όμως άφωνος όταν άκουσε από τον Επίσκοπο να λέει πως για να παραμείνει ποιμενάρχης του τόπου τους θα έπρεπε να ξαπλώσει στην είσοδο του ναού και όλοι οι πιστοί βγαίνοντας να πατούν πάνω του και να τον φτύνουν! Οι πιστοί αν και διαμαρτυρήθηκαν πως είναι σκληρός ο όρος που έβαλε κάμφθηκαν ενώπιον της πίεσης του ποιμενάρχη και έκαμαν όπως τους πρόσταξε. Λαμβάνοντας ωστόσο, τον εξευτελισμό από το λαό του ο Επίσκοπος γνώρισε λύτρωση ιαματική. Μέσω της «ξεφτίλας» επανάφερε και πάλι το αρχιερατικό κύρος στο αρμόζον πνευματικό ύψος. Ο καλός αυτός ποιμενάρχης «λοιδορήθηκε», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος για να ευλογηθεί... Πλήρωσε βαρύ τίμημα για να κλείσει την κερκόπορτα που άνοιξε με την άδικη πράξη του.
Τους μετέπειτα όμως αιώνες ο μιαρός Σατάν προσέδωσε στο αρχιερατικό κύρος μία δαιμονική εξουσία και το κατέστησε ανώτερό της εντολής του Θεού που κατηγορηματικά αναφέρει ότι όποιος θέλει και επιθυμεί να είναι πρώτος, τότε ο μόνος δρόμος να το πετύχει είναι να καταστεί δούλος όλων. Έτσι φθάσαμε στη θεολογία περί του αλάθητού του Πάπα, η οποία απορρίπτεται από την Ορθόδοξη Ανατολή. Ωστόσο, εκείνο που παρατηρείται σήμερα είναι πως τη θεομίσητη αυτή αντίληψη περί αλάθητού της αιρετικής Δύσης αν και θεωρητικά την καταδικάζουμε εν τούτοις στην πράξη την μεταφέραμε και στην Ανατολή.
Γιατί πως αλλιώς δύναται να ερμηνευθεί η απαράδεκτη προτεραιότητα που προσδίδεται σήμερα στο αρχιερατικό κύρος έναντι της αγιότητας και της ταπεινοφροσύνης. Όπως ο κοινούς νους αντιλαμβάνεται σήμερα το λεγόμενο αρχιερατικό κύρος προηγείται της μετάνοιας και της ορθοπραξίας και οδηγεί σε ένα ιδιότυπο καθεστώς κοσμικής προστασίας. Η λαϊκή ρήση αυτή την ιδιάζουσα μορφή του αρχιερατικού αλάθητου την κωδικοποιεί με «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει»!
Με τη φράση αυτή σηματοδοτεί την κάλυψη που παρέχεται σε παραβάτες ανώτατους κληρικούς και το καθεστώς ατιμωρησίας τους, όταν ως άνθρωποι πέφτουν σε αμαρτήματα. Η σύζευξη μάλιστα της Εκκλησίας με την Πολιτεία αλλά και η μασωνία ενίσχυσαν κατά πολύ την αντορθόδοξη αυτή διάσταση και προσέδωσαν στον Επίσκοπο την δυνατότητα οικειοποιήσεως του παπικού δεσποτισμού. Η λειτουργία όμως του Επισκόπου ως δεσπότη, συμβάλει κατά πολύ στην ενίσχυση της σκληροκαρδίας και στην απομάκρυνσή του από τον ευαγγελικό λόγο. Συνήθως η σκληροκαρδία αυτή «δικαιολογείται» από την ανάγκη της διοίκησης, η οποία ουσιαστικά καθιστά τον δεσπότη κοσμικό άρχοντα και όχι λειτουργό του Υψίστου!
Οι δικτατορικές λοιπόν αντιλήψεις, δηλαδή ο δεσποτισμός προκαλούν άδικες διώξεις προς κληρικούς που με την όλη στάση τους αμφισβητούν η απειλούν το «αλάθητο αρχιερατικό κύρος». Ακόμη οδηγούν στη δημιουργία αυλικών και αυλοκολάκων, ενισχύουν την τάση προδοσίας, γνωστής κατά τον απλό λαό ως «ρουφιανιά». Ορθώνουν ακόμη ανυπέρβλητα εμπόδια στην αξιοκρατία. Ενισχύουν την απιστία, πολεμούν την αγιότητα, ανοίγουν ολοένα και περισσότερες πύλες στο Βελζεβούλ...
Τέτοιες πύλες λοιπόν έχουν ανοίξει αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα στην Ορθόδοξη Ελλάδα. Ιεράρχες –δεσπότες προκειμένου να καλύψουν ιδιοτελείς σκοπούς, στόχους και προσωπικά συμφέροντα καταγγέλλουν πως είναι θύματα εκβιασμού ενώ οι δυστυχείς στην πραγματικότητα αυτογελοιοποιούνται! Προβαίνουν σε πράξεις μειωτικές προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Διατυπώνουν θέσεις και απόψεις που οδηγούν σε εκκοσμικευμένες αντιλήψεις διαστρεβλώνοντας το ευαγγέλιο. Κλονίζουν την Ορθόδοξη πίστη με τις ανίερες συμπεριφορές τους και τις ανήθικες πράξεις τους. Χρησιμοποιούν τακτικές υποκόσμου, απειλώντας ανωνύμως, αφορίζοντας και εξυβρίζοντας ακόμη και το ποίμνιό τους. Είναι στυγνοί θιασώτες της ρήσης που θέλει τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Δεν διστάζουν να κλέψουν, να πορνεύσουν, να ψευδομαρτυρήσουν, να φθονήσουν...
Καλύπτονται πίσω από τη δύναμη και ισχύ της φαρισαϊκής νοοτροπίας τους και τον πλούτο που απέκτησαν σε βάρος της χήρας και των ορφανών. «Κορδώνονται» σαν τα παγώνια όποτε απαιτούν οι περιστάσεις ταυτιζόμενοι και προσκολλώμενοι σε κοσμικές εξουσίες και άρχοντες. Κυνηγούν πρωτοκαθεδρίες για να βεβαιώσουν την ψευτο-εξουσία τους. Λικνίζονται ως τα καλάμια στον άνεμο χωρίς να διαθέτουν τις απαραίτητες ρίζες. Παρουσιάζονται ειρηνικοί ως περιστέρες ενώ στην πραγματικότητα λειτουργούν ως αρπακτικά γεράκια. Πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και πανηγύρια αντί να κλαίνε νυχθημερόν για την κατάντια της κοινωνίας μας. Συκοφαντούν, κουτσομπολεύουν, φθονούν και συνεχώς συμβιβάζονται για να διατηρήσουν θρόνους που βεβήλωσαν με τη βιοτή τους. Υποκρίνονται πως αγαπούν τον Χριστό ενώ οι ίδιοι τον σταυρώνουν σε καθημερινή βάση. Διδάσκουν δήθεν την αγάπη ενώ είναι κύμβαλα άδεια και τενεκέδες ξεγάνωτοι που ενδύονται με το ένδυμα μίας ψευτο-αυθεντίας.
Μία ένοχη σιωπή, ένα πέπλο δαιμονικού μυστηρίου, μία θεομίσητη εκκοσμικευμένη προστασία κυρίως εκ μέρους του Ανώτατου διοικητικού οργάνου τους, την Ιερά Σύνοδο τους καθιστά ανεξέλεγκτα όργανα του μυστηρίου της ανομίας.
«Τυφλοί, κωφοί, μωροί και ασύδοτοι ρασοφόροι ως πότε θα με σταυρώνετε; Ως πότε θα λεηλατείτε τα δώρα του Πατρός μου προς τον άνθρωπο; Ως πότε, θα φράζετε την οδό σωτηρίας με την όλη βιοτή σας; Συνέλθετε γιατί ο πέλεκυς έρχεται βαρύς και η ρομφαία σας σημαδεύει. Κοιτάξτε να συμμορφωθείτε και να μην προκαλείτε. Κάντε ιεραποστολές και σκύψτε να αγκαλιάσετε την φτωχολογιά» φωνάζει εκ του ουρανού ο Κύριος. Ο έχων ώτα ακουέτω.

Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ ΙΟΥΛΙΟΥ 2008

Όχι, διαχωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας Το Έθνος αυτό ζει και πορεύεται λόγω της ταύτισής του με την Ορθοδοξία (27/11/2008 16:10)

Στο πολίτευμα της Δημοκρατίας ο λαός εκλέγει τους άρχοντες, προέδρους, πρωθυπουργούς και πολιτικούς- προκειμένου να φροντίσουν να διασφαλίσουν μία άνετη βιωτή, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και τα πιστεύματά του. Και εκείνοι έχοντας το λαϊκό αυτό πρόσταγμα αγωνίζονται να τακτοποιήσουν κάθε λογής εκκρεμότητα. Να καλυτερεύσουν τους μισθούς, να εξυγιάνουν το σύστημα υγείας, να ιδρύσουν σχολεία για τα παιδιά, πανεπιστήμια για τους νέους, να διορθώσουν το οδικό δίκτυο για να διευκολύνουν τις μεταφορές και το εμπόριο, να θωρακίσουν τη χώρα, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει σε κινδύνους, να ενισχύσουν τη δικαιοσύνη, να άρουν τις αδικίες, να στηρίξουν τον βιοπαλαιστή, τον αγρότη... κ.α.
Και όλα τούτα να τα εντάξουν στο πλαίσιο της δικαιοσύνης που εκπορεύεται από την πίστη του Έλληνα σε αξίες και ιδανικά που κληροδότησε με αγώνες και θυσίες των προγόνων του. Αγώνες υπέρ του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Βέβαια η πίστη στον Χριστό αποτελεί προϋπόθεση για να αποτινάξει κάποιος κάθε μορφή δουλείας και ελεύθερος πλέον να ατενίζει και να πετά σε ουράνιες αιώνιες πολιτείες.
Η ανωτέρω ρήση αποτελούσε εφαλτήριο αλλά και το μόνο συστατικό που εξασφάλισε μία πορεία προόδου του κρατιδίου τούτου. Οι πρόγονοί μας ταύτιζαν μάλιστα την οιανδήποτε πρόοδο σε απόλυτο βαθμό με την πνευματική προκοπή, απόρροια της ευεργετικής για τον Ορθόδοξο Έλληνα σχέσης του με τον τριαδικό και μόνο αληθινό Θεό, Δημιουργό του Σύμπαντος κόσμου. Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο που είχε ως δεδομένη την θέση αυτή πορεύτηκε το ελληνικό Έθνος μέχρι και σήμερα.
Με δεδομένη όμως, τώρα τη δυσωδία που αναδύεται από τη συγκλονιστική και βρωμερή περιπέτεια με το Βατοπαίδι ορισμένοι εκ των πολιτικών αρχόντων μας σκέπτονται να μεταβάλλουν, να αλλοιώσουν και να καταστρέψουν το θεμέλιο αυτό λίθο του Έθνους μας. Εκμεταλλευόμενοι δηλαδή μεμονωμένα γεγονότα που είχαν ως πρωταγωνιστές αδίστακτους, ασύδοτους και επιρρεπείς στο εύκολο χρήμα ρασοφόρους και αφελείς πολιτικούς και ανασύροντας από το παρελθόν γνωστές συνταγές του μεσαίωνα των μαγισσών και της ιδιοτέλειας βάλλουν κατά ενός ευεργετικού για το Έθνος μας οικοδομήματος, μίας σχέσεως δηλαδή συναλληλίας και συμπόρευσης των δυό ανωτάτων θεσμών Εκκλησίας και Πολιτείας...
Ασφαλώς και μέσα στο διάβα της ευλογημένης αυτής πορείας θα υπάρξουν και προβλήματα. Ασφαλώς και θα καταγραφούν ιδιοτελείς πράξεις εκατέρωθεν και από την πλευρά της Πολιτείας και από την πλευρά της Εκκλησίας. Είναι λογικό, αφού οι άνθρωποι που κατά καιρούς εκπροσωπούν τους θεσμούς τούτους είναι επιρρεπείς και σε λάθη. Ας μην λησμονούμε όμως ότι η αρχή συναλληλίας για να λειτουργήσει ευεργετικά και να φέρει την ευλογία του Θεού προϋποθέτει ενδύματα ανιδιοτέλειας, ταπείνωσης, αγάπης και θυσίας. Όταν αυτές οι αρετές κοσμούν τους εκπροσώπους των δυό αυτών θεσμών ρασοφόρους και πολιτικούς τότε τα βήματα προόδου είναι ουσιαστικά και οι ευλογίες για το λαό πλούσιες.
Όταν αντιθέτως οι εκπροσωπούντες τους δυό θεσμούς κινούνται στις σχέσεις τους με ιδιοτελείς και μικροπρεπείς εφήμερες βλέψεις, όπως στην πρόσφατη περίπτωση του Βατοπαιδίου τότε ο λαός διχάζεται, απογοητεύεται, συγκλονίζεται, επαναστατεί. Τότε οι σχέσεις συναλληλίας καθίστανται σχέσεις ευτελών συμφερόντων που λειτουργούν μακράν των πιστευμάτων περί των αξιών, του ήθους και των ιδανικών όπως αυτά καταγράφονται και εκπορεύονται εκ των ευαγγελικών μας περικοπών.
Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει ένα καλός ποιμενάρχης, πραγματικός δούλος Κυρίου, να βγει με παρρησία και αφού περιγράψει αναλυτικά το πρόβλημα να ποδηγετήσει, να συμβουλεύσει και να ηγηθεί των προσπαθειών θεραπείας του, οι οποίες θα έχουν επίκεντρο τη μετάνοια. Ας μην λησμονούμε ότι στην Ορθοδοξία δεν ισχύει το ρηθέν ότι ο σκοπός εξαγιάζει τα μέσα γιατί κάτι τέτοιο οδηγεί στο λάθος και στην αμαρτία. Σκοπός και μέσα οφείλουν να ενδύονται με καθαρά ενδύματα αγιότητας και να πορεύονται πάντα σε σχέση συναλληλίας για να έχουν την ευλογία του Θεού.
Μέσα στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται εξάλλου και η πρόσφατη παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου στο δημόσιο αίτημα που εξέφρασε μία πολιτική παράταξη για διαχωρισμό. «Δεν μπορεί κανείς να αποφασίσει γι’ αυτό το θέμα, από ενδιαφέρον δήθεν για το λαό χωρίς το λαό. Αν έρθει η ώρα, μετά από κατάλληλη ενημέρωση θα το αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα. Είμαστε σίγουροι ότι ο καθένας θα πάρει το μάθημα που του χρειάζεται».
Θα συμφωνήσουμε πως δεν δύναται κάποιος εκμεταλλευόμενος περιστασιακές βολικές συνθήκες που προκλήθηκαν από ατασθαλίες ρασοφόρων εραστών του εύκολου χρήματος και αφελών πολιτικών να ζητά μεταβολή του ευλογημένου καθεστώτος σχέσεων των δυό θεσμών. Η λήψη αποφάσεων η και η κατάθεση προτάσεων «εν θερμώ» πέραν των οιανδήποτε σκοπιμοτήτων που υποκρύπτουν, στην ουσία δηλώνουν αδυναμία, φόβο, εφήμερο συμφέρον... ιδιοτέλεια.
Ορθώς ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος χωρίς να προκαλέσει εκφράστηκε εμμέσως υπέρ της συνέχισης του καθεστώτος συναλληλίας, επισημαίνοντας και σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την ανάγκη κατάλληλης ενημέρωσης του ελληνικού λαού. Και η ανάγκη αυτή οφείλει να καταστεί προτεραιότητα για την Εκκλησία κυρίως, η οποία στην υγιή της μορφή γνωρίζει καλά πως επιβάλλεται να επιμείνει στο ευλογημένο αυτό οικοδόμημα όχι για να εξασφαλίσει «κεκτημένα» και κρατικές διευκολύνσεις και ανούσιες πρωτοκαθεδρίες. Αλλά κυρίως για να δίδει το στίγμα στον λαό και στην Πολιτεία πως η λέξη πρόοδος για την ανθρωπότητα είναι ταυτισμένη απόλυτα και συνυφασμένη με την εν Χριστώ βιοτή, όπως αυτή εκφράζεται και διατυπώνεται από το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή.
Στην προσπάθεια της αυτή η Εκκλησία θα πρέπει να οπλισθεί καλά για να αντιμετωπίσει τους νέους μασωνικούς εξευρωπαϊσμένους μηχανισμούς που κακώς ορισμένοι επιχειρούν να βαπτίσουν ως θεσμούς. Εννοώ τις περιβόητες Αρχές η Εξουσίες που μύχιο στόχο έχουν να γκρεμίσουν το θεμέλιο λίθο τούτου του κρατιδίου στο όνομα του άνομου ευρωπαϊκού αλλά στην ουσία απαρχαιωμένου ψευτο-εκσυγχρονισμού. Αρχές που αποδεικνύεται από τις αποφάσεις τους και τις πρωτοβουλίες τους πως χορεύουν σε ρυθμούς που ορίζουν οι μασωνικές στοές, εγχώριες και ξένες και βάλλουν πότε κατά του μαθήματος των θρησκευτικών, πότε κατά της ιστορίας κ.α. Αρχές που επιχειρούν να επιβάλλουν νέα ήθη και έθιμα στο όνομα της φιλοσοφίας της ισοπέδωσης και της διαστροφής που καλλιεργούνται στο σκότος και στις υπόγειες διαδρομές της ανομίας...
Η Εκκλησία λοιπόν οφείλει να παροπλίσει στελέχη της που συνειδητά πορεύονται με εφήμερες άστοχες προοπτικές που εκπορεύονται εκ της χαλαρής και αδύναμης πίστης και της ιδιοτέλειας τους. Και επιπλέον να ανακαλύψει «νήπια και μωρά», «τελώνες και πόρνους» συντετριμμένους και ταπεινωμένους, ένθερμους ως οι Απόστολοι στην Ορθόδοξη πίστη για να ηγηθούν με γνώμονα την θυσία και το έλεος μίας νέας εκστρατείας. Να αναλάβουν τα ηνία και να πορευτούν στην οδό που χάραξαν για το Έθνος ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Ιωάννης Καποδίστριας κ. α.
Η Ελλάδα είναι και θα είναι το κέντρο του ουρανού, το κέντρο της οικουμένης. Ως εκ τούτου πρέπει να είναι υπόδειγμα και να λειτουργεί, όπως ο τριαδικός και μόνο αληθινός Θεός ορίζει. Να είναι αμόλυντη στις πράξεις της, ανιδιοτελής στη σχέση της με τους γείτονές της. Οφείλει να είναι ο πυρήνας της εκπορευόμενης προς όλον τον πλανήτη αγάπης. Επιβάλλεται να λάμπει ως νοητός ήλιος διαχέοντας το φως της Ορθοδοξίας σ’ όλη την οικουμένη.
Μην κάνουν λοιπόν το σφάλμα η Πολιτεία να χωρίσει από την Εκκλησία. Εκκλησία και Πολιτεία μαζί. Τότε έρχεται η ευλογία.

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2008

Μετρᾶ ἀντίστροφα ὁ χρόνος γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο! Ὅλοι πλέον τοῦ δείχνουν τὴν πόρτα τῆς ἐξόδου... Οἱ πρόσφατες ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας ἀπογοήτευσαν αὐτοὺς πού ἐπέμεναν νὰ «ἐπενδύουν» στὴν πολιτική του (08/05/2019 18:01)

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο ξεκίνησε μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο τρόπο ἀπὸ τὸν Μάρτιο καὶ συγκεκριμένα ἀμέσως μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν ἐργασιῶν τῆς ἔκτακτης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Κι αὐτὸ γιατί ὅλοι αὐτοί, δηλαδὴ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πολιτικὰ πρόσωπα, ποὺ συνέχιζαν νὰ «ἐπενδύουν» πάνω του, πιστεύοντας ὅτι ἂν καὶ ὁριστικὰ ἔχασε τὸ κύρος του, ὡς Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὸν ἑλληνικὸ λαό, θὰ τὸ διατηροῦσε τουλάχιστον στοὺς κόλπους τῆς Ἱεραρχίας διαπίστωσαν πῶς ἔκαναν λάθος ἐκτίμηση καὶ παταγωδῶς διαψεύστηκαν.
Ἡ ἄθεη κυβέρνηση Τσίπρα λ.χ. εὐελπιστοῦσε πὼς τελικὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος πάντοτε μὲ τὴν παρασκηνιακὴ στήριξη καὶ τὶς ἐνισχυτικὲς δηλώσεις του ἀποτελοῦσε τὸ κρυφὸ στήριγμά του, θὰ κατάφερνε νὰ περάσει, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία τὴν περιβόητη συμφωνία τῆς 6^ης Νοεμβρίου, ὅπως τούς εἶχε ὑποσχεθεῖ. Δηλαδή, θὰ πετοῦσε ἀπὸ τὸ Δημόσιο τούς ἱερεῖς, ἀνοίγοντας διάπλατα τὸν δρόμο γιὰ 10.000 προεκλογικὲς προσλήψεις στὸ Δημόσιο... Πιθανὸν ὁ ἄθεος πρωθυπουργὸς νὰ εἶχε λάβει τὶς ἀνάλογες διαβεβαιώσεις, οἱ ὁποῖες συνέβαλαν, οὕτως ὥστε ὁ ὑπουργὸς Παιδείας Κ. Γαβρόγλου νὰ μιλᾶ μὲ σιγουριὰ γιὰ 15.000 προσλήψεις στὴν Ἐκπαίδευση καὶ οἱ ἐφημερίδες νὰ γράφουν ὅτι ἤδη ἡ ἐγκύκλιος ἦταν ἕτοιμη νὰ ἀνακοινωθεῖ στὰ μέσα τοῦ Μαρτίου!!! Αὐτὸ ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἔντονη πικρία τοῦ ἐν λόγω ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία ἐκφράστηκε μὲ ποικίλους τρόπους τὸ τελευταῖο διάστημα. Μίλησε μεταξὺ ἄλλων γιὰ «δυσάρεστη ἐξέλιξη» καὶ διαμήνυσε ὅτι ὁ διάλογος Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας δὲν μπορεῖ νὰ συνεχιστεῖ μὲ τὶς «κόκκινες γραμμὲς» ποὺ ἔθεσε ἡ Ἱεραρχία. «Ἂς λέει ὅτι θέλει ὁ Ὑπουργὸς κι ἐμεῖς λέμε τὰ δικά μας. Ἔχει ὁ Θεός», ἀπάντησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴν Σύνοδο ἐπέρριψε εὐθύνες, στὴν Ἱεραρχία γιὰ τὶς κόκκινες γραμμὲς ποὺ ἔχει θέσει καὶ ἔκανε λόγο γιὰ «ἀσφυκτικοὺς περιορισμοὺς στὸ διάλογο». Ἡ πολιτικὴ ἐξουσία τοῦ τόπου κατόπιν αὐτῶν γνωρίζει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ βασίζεται σὲ ἕναν παντελῶς «ἀδύναμο» Ἀρχιεπίσκοπο καὶ ἤδη, ὅπως ὑποστηρίζουν ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι, ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἐξετάζουν καὶ νὰ ἐρευνοῦν τὴ διάδοχη κατάσταση.
Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν ἱερέων ἀντιμετωπίζει τὴ συμφωνία Τσίπρα-Ἱερωνύμου μὲ τὰ ἴδια ἀκριβῶς κριτήρια ποὺ ἀντιμετωπίζει καὶ τὴν προδοτικὴ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ οἱ Ἱεράρχες πλέον κατανοοῦν ὅτι οἱ συνέπειες καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τοῦ Ἱερωνύμου ἔχουν μεγάλο ἀντίκτυπο καὶ στοὺς ἴδιους. Ἡ ἀπώλεια ἐμπιστοσύνης λοιπὸν κλήρου καὶ λαοῦ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου οὐσιαστικά τούς ἀνοίγει τὴν πόρτα τῆς ἐξόδου. Ὡς ἐκ τούτου τὰ σενάρια περὶ ἐπικείμενης ἀλλαγῆς του μέσα στὸ τρέχον ἔτος δίνουν καὶ παίρνουν σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ἐνῶ οἱ ἐπίδοξοι διεκδικητὲς τοῦ θρόνου τῆς Ἁγίας Φιλοθέης ἤδη ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἑτοιμάζονται γιά τήν τελική διεκδίκηση.
Αὐτὸ φαίνεται νὰ ἔχει ἀρχίσει νὰ συνειδητοποιεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος ὡς εἶναι φυσικὸ θὰ ἐπιθυμοῦσε γιὰ πολλοὺς λόγους νὰ ἐλέγξει, ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο τὴ διάδοχη κατάσταση.
Ὡστόσο, οἱ ἀποφάσεις καὶ τὰ ἀποτελέσματα στὶς ἐκλογὲς νέων Ἱεραρχῶν κατὰ τὴν πρόσφατη ἔκτακτη σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας δείχνουν πόσο δύσκολο εἶναι στὴν πράξη ἡ ἐπιθυμία του αὐτή. Πέραν τῆς ὁριστικῆς ἀπόρριψης τῆς συμφωνίας του μὲ τὸν Τσίπρα, τὴν ὁποία ἐπιχείρησε νὰ ἐνισχύσει μέσα ἀπὸ τὴν εἰσηγητική του ὁμιλία κατανόησε ἀπὸ τὴν «ἀμφισβητούμενη» ἀπὸ πολλοὺς ἐκλογὴ νέου Μητροπολίτη Γλυφάδας, ὅτι δύσκολα τὰ καταφέρνει πλέον στὸ τομέα ἐπηρεασμοῦ τῆς Ἱεραρχίας. Ἐξ ἀνάγκης λοιπὸν καὶ προκειμένου νὰ σταθεῖ ὅσο περισσότερο δύναται στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο ἀναζητᾶ σέ μία ἀπέλπιδα προσπάθεια νέα στηρίγματα καὶ συμμάχους καὶ ρίχνει ἄμεσα ἢ ἔμμεσα γέφυρες εἴτε πρὸς τὴν πλευρὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἴτε πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης!
Συγκεκριμένα ἡ Ἱεραρχία οὐσιαστικὰ «ἄδειασε» τὸν Ἀρχιεπίσκοπο σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν περιβόητη –ἀπαράδεκτη συμφωνία του μὲ τὸν πρωθυπουργό, ὄχι μόνο στὸ θέμα τῆς μισθοδοσίας τοῦ ἱεροῦ κλήρου ἀλλὰ καὶ στὸ ζήτημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Ἀποφάσισε λοιπὸν νὰ ἐντάξει στὸ διάλογο μὲ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας σὲ βάση τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ εἶχε τεθεῖ στὸ προσχέδιο τῆς συμφωνίας τῆς 6ης Νοεμβρίου, μεταξύ του πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου.
 Ὑπενθυμίζουμε ὅτι στὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση τῆς Ἱεραρχίας στὴν ὁποία καθορίζει τὰ θέματα διαλόγου μὲ τὴν κυβέρνηση ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων «τὴν ἀποζημίωση γιὰ τὴν ἀπαλλοτριωθεῖσα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἕως τὸ 1939, τὴ διαχείριση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας μετὰ τὶς συμβάσεις τῆς 18.9.1952»! Κυβερνητικοὶ παράγοντες τονίζουν ὅτι ἡ θέση αὐτὴ ἀλλάζει τὴ βάση τοῦ ἀρχικοῦ πλαισίου συμφωνίας, ἡ ὁποία ἀναφορικὰ μὲ τὴν συμφωνία τοῦ 1939 προέβλεπε τὰ ἑξῆς: «Ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει ὅτι μετὰ τὴ συμφωνία αὐτὴ παραιτεῖται ἔναντι κάθε ἄλλης ἀξίωσης γιὰ τὴν ἐν λόγω ἐκκλησιαστικὴ περιουσία». Ὡστόσο, πλέον μιλᾶ γιὰ ἀποζημίωση γιὰ τὴν ἀπαλλοτριωθεῖσα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἕως τὸ 1939. Ἡ Ἱεραρχία «προσδιορίζει ἔτι περαιτέρω τὰ θέματα, στὰ ὁποῖα θὰ συνεχισθεῖ ὁ διάλογος μὲ τὴν Πολιτεία, ἤτοι τὶς ὀργανικὲς θέσεις τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ὑπαλλήλων, τὴν ἀποζημίωση γιὰ τὴν ἀπαλλοτριωθεῖσα ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἕως τὸ 1939, τὴ διαχείριση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας μετὰ τὶς Συμβάσεις τῆς 18.9.1952», ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ τὸ σχετικὸ ἀνακοινωθέν.
Ἐπιπλέον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἐπεσήμανε τὴν πλήρη ἀντίθεσή της στὴν ἐπιχειρούμενη ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα πώς ἡ ἑπόμενη «Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ δὲν θὰ καταργήσει ἢ ἀλλοιώσει τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος, ποὺ ἀναφέρονται στὴν πολιτισμικὴ καὶ κοινωνικὴ ἰδιοπροσωπεία τοῦ Ἔθνους μας καὶ τὴν προστασία τῆς οἰκογένειας, ποὺ εἶναι τὸ κύτταρο τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ». Γιά νά ἐπιτευχθεῖ ὅμως κάτι τέτοιο χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία νά διαθέτει ἰσχυρό καί θαρραλέο Προκαθήμενο, προσόντα πού στήν πράξη ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι δέν διαθέτει ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος.
Σὲ ὅτι ἀφορᾶ τέλος τὴν πλήρωση τῶν τριῶν κενῶν Μητροπόλεων Σισανίου, Γλυφάδας καὶ Περιστερίου τὸ ἐνδιαφέρον εἶχε ἐπικεντρωθεῖ στὴ δεύτερη. Κι αὐτὸ διότι γιά τὴν πλήρωση τῆς Μητρόπολης Σισανίου καὶ Σιατίστης ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γνώριζε ἐκ τῶν προτέρων πώς δὲν θὰ εἶχε κανένα νόημα νὰ προτείνει κάτι διαφορετικό, ἀπὸ τὸν προτεινόμενο ἀπὸ τὸν Καστορίας Σεραφεὶμ πρωτοσύγκελο του ἀρχιμανδρίτη Ἀθανάσιο Γιαννουσᾶ. Κάτι τέτοιο ἄλλωστε θὰ ἀποδυνάμωνε ἀκόμη περαιτέρω τὴν πρότασή του νὰ προωθήσει γιὰ πολλοὺς-πολλοὺς λόγους στὴ Γλυφάδα τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἀντώνιο, τὸν ὁποῖο εἶχε πολλάκις ἐμμέσως «προαναγγείλει» ὡς διάδοχο τοῦ θανόντος Μητροπολίτη Παύλου. Ἡ πλήρωση ἄλλωστε τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου ἦταν μία τυπικὴ διαδικασία λόγου τῆς μετακίνησης σ’ αὐτὴν τοῦ Ἐπισκόπου Μεθάνων Κλήμεντος, Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
Ἡ πρώτη ψηφοφορία, ποὺ δὲν ἐπιφύλασσε ἐκπλήξεις ἀφοροῦσε λοιπὸν τὴ Μητρόπολη Σισανίου καὶ Σιατίστης, στὴν ὁποία  νέος Μητροπολίτης μὲ 71 ψήφους ἐξελέγη ὀ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Καστορίας, π.  Αθανάσιος Γιαννουσᾶς.

Τὸ Τρίπροσωπο ἀποτέλεσαν οἱ:

-π. Ἀθανάσιος Γιαννουσᾶς, Πρωτοσύγκελος Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Καστορίας μὲ 73  ψήφους
-π. Ἐφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος, Πρωτοσύγκελος  Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σισανίου καὶ Σιατίστης μὲ 32 ψήφους καὶ
- π. Χριστόφορος Ἀγγελόπουλος, Πρωτοσύγκελος  Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερβίων καὶ  Κοζάνης μὲ 14 ψήφους.
Ἀκολούθησε ἡ πλήρωση τῆς Μητροπόλεως Γλυφάδας, ἡ ὁποία ὅπως ἐξελίχθηκε ἔφερε στὴ μνήμη πολλῶν τὸν τρόπο ποὺ ἐπικράτησε στὴν Μητρόπολη Νέας Ἰωνίας ὁ Μητροπολίτης Κωνσταντῖνος, ἡ ἐκλογὴ τοῦ ὁποίου ἀποτελοῦσε, ὅπως εἶχε γραφεῖ τότε διακαῆ πόθο τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καὶ τῆς συζύγου του Δήμητρας Λιάνη. 
Συγκεκριμένα ἐνῶ ἡ ἀρχικὴ καταμέτρηση τῶν ψήφων εἶχε δώσει πρωτιὰ στὸν Ἀρχιμ. Ἀλέξιο Ψωΐνο, μὲ 38 ψήφους ἔναντι 37 τοῦ Ἐπισκόπου Σαλώνων,  ἡ δεύτερη καταμέτρηση ἔδωσε ἰσοψηφία 38-38, γιὰ τὴ θέση τοῦ νέου Μητροπολίτη στὴ Γλυφάδα. Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων ἐξελέγη ἐπειδὴ εἶχε τὰ πρεσβεία τῆς ἱεροσύνης. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι κλῆρος καὶ λαός καὶ οἱ τοπικοὶ δήμαρχοι τῆς περιοχῆς εἶχαν ἐκφράσει μὲ ἐπιστολὲς τους τὴν στήριξη στὴν ἐκλογὴ τοῦ πρωτοσύγκελου ἀρχιμ. Ἀλέξιου Ψωΐνου. Καὶ γι’ αὐτὸ πανηγύρισαν ἀρχικὰ μὲ κωδωνοκρουσίες τῶν ναῶν στὸ ἄκουσμα τοῦ ἀποτελέσματος τῆς πρώτης καταμέτρησης. Ἡ χαρὰ τους ὅμως κράτησε μόλις γιὰ 20 λεπτά, ἀφοῦ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος κατάφερε μὲ τὴ δεύτερη καταμέτρηση νὰ περάσει τελικὰ τὴ δική του πρόταση ἔστω καὶ μὲ δυσκολία μίας μὴ καταμετρημένης σωστὰ ψήφου! Κάποιοι ἐκ τῶν τοπικῶν ἀρχόντων προσέφυγαν στὸ  Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας  γιὰ νὰ προσβάλλουν τὴν ἐκλογή, ἀλλὰ εἶναι παντελῶς ἀπίθανο νὰ πετύχουν κάτι οὐσιαστικὸ ἐκτὸς φυσικὰ ἑνὸς ...θαύματος! 
Γιὰ τὴν ἱστορία τὸ τριπρόσωπο γιὰ τὴν Μητρόπολη Γλυφάδας εἶχε ὡς ἑξῆς:
-Ἀρχιμ. Ἀλέξιος Ψωΐνος, Πρωτοσύγκελος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γλυφάδας μὲ 52 ψήφους

-Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἀντώνιος μὲ 50 ψήφους

-Ἀμφιλόχιος Ρουσάκης μὲ 21 ψήφους

Χωρὶς ἐκπλήξεις ὅπως ἀναφέραμε διεξήχθη ἡ ψηφοφορία για τὴν πλήρωση τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Περιστερίου, στὴν ὁποία νέος Μητροπολίτης ἐξελέγη ὀ  Επίσκοπος Μεθώνης Κλήμης (κατὰ κόσμον Δημήτριος) Κοτσομύτης, μὲ 63 ψήφους.

Τὸ τριπρόσωπο εἶχε ὡς ἑξῆς:

-Ἐπίσκοπος Μεθώνης Κλήμης μὲ 68 ψήφους

-Ἀρχιμανδρίτης Πλάτων Κρικῆς μὲ 9 ψήφους

-Ἀρχιμανδρίτης Γεράσιμος Καραμολέγκος μὲ 8 ψήφους

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2019

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Φοβερά η καταδίκη του Θεού (Oμιλία εις την Μεγάλη Παρασκευή)

(Oμιλία εις την Μεγάλη Παρασκευή)

Ποτέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν εἶχε λιγώτερο Θεό μέσα του ὁ ἄνθρωπος ἀπό σήμερα. Ποτέ λιγώτερος Θεός ἀπό σήμερα. Σήμερα ὁ διάβολος “σαρκώθηκε” μέσα στόν ἄνθρωπο, γιά νά ἀποσαρκώσῃ τόν Θεάνθρωπο. Σήμερα ὅλο τό κακό μπῆκε στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά ἀποδιώξῃ τόν Θεό ἀπό τό σῶμα. Σήμερα ὅλος ὁ Ἅδης μεταφέρθηκε στήν γῆ. Ποιός νά θυμᾶται ὅτι ἡ γῆ κάποτε ἦταν παράδεισος; Ἡ σημερινή πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπό τήν πρώτη πτῶσι [τοῦ Ἀδάμ].
Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀποστάτησε ἀπό τόν Θεό, ἀλλά σήμερα ἐσταύρωσε τόν Θεό, σκότωσε τόν Θεό. Ἄνθρωπε, πῶς ἀλλοιῶς νά σέ ὀνομάσω παρά διάβολο; Μά καί αὐτό εἶναι ὕβρις γιά τόν διάβολο. Ὁ διάβολος ποτέ δέν ὑπῆρξε τόσο κακός, τόσο ἔντεχνα κακός ὅπως ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Κύριος κατέβηκε καί στόν Ἅδη, μά ἐκεῖ δέν τόν ἐσταύρωσαν. Ἐμεῖς ὅμως τόν ἐσταυρώσαμε! Δέν εἶναι λοιπόν οἱ ἄνθρωποι χειρότεροι ἀπό τόν διάβολο; Δέν εἶναι ἡ γῆ χειρότερος Ἅδης ἀπό τόν Ἅδη; Ἀπό τόν Ἅδη δέν ἔδιωξαν τόν Χριστό, ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι σήμερα τόν ἔδιωξαν ἀπό τήν γῆ, τόν ἔδιωξαν ἀπό τό σῶμα τους, ἀπό τήν ψυχή, ἀπό τήν πόλη τους…
Στά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου, ἀδελφοί, κουλουριάσθηκε σάν φίδι ἕνα πονηρό ἐρώτημα καί χαιρέκακα μέ ἐρωτᾶ: Ὑπῆρξε ἄραγε ποτέ καλός ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ μπόρεσε νά σταυρώσῃ τόν Χριστό;
Ἐσύ [ὁ οὐμανιστής] πιστεύεις στόν ἄνθρωπο. Καυχιέσαι γι’ αὐτόν. Τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Ὤ…! κοίταξε τόν ἄνθρωπο, κοίταξέ τον τήν Μεγάλη Παρασκευή, κοίταξέ τον πῶς σκοτώνει τόν Θεάνθρωπο καί πές μου, ἀκόμη τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Δέν αἰσθάνεσαι ντροπή πού εἶσαι ἄνθρωπος; Δέν βλέπεις ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι χειρότερος ἀπό τόν διάβολο;
Ξεχᾶστε ὅλες τίς ἡμέρες πρίν καί μετά τήν Μεγάλη Παρασκευή, δεῖτε τόν ἄνθρωπο στό πλαίσιο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Δέν σᾶς φαίνεται ὁ ἄνθρωπος ἡ συμπύκνωσις ὅλων τῶν κακῶν, ὅλων τῶν πειρασμῶν, ὄλων τῶν ἀθλιοτήτων; Δέν δείχνει σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ γῆ ἀποτρελάθηκε; Δέν ἀπέδειξε σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι, σκοτώνοντας τόν Θεάνθρωπο εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ παραφροσύνη τῆς γῆς;
Καί ἡ Μέλλουσα Κρίσις δέν θά εἶναι, ἀδελφοί, φοβερώτερη ἀπό τήν Μεγάλη Παρασκευή· δέν θά εἶναι. Ἀναμφίβολα θά εἶναι λιγώτερο φοβερή, διότι τότε ὁ Θεός θά κρίνῃ τόν ἄνθρωπο, ἐνῶ σήμερα ὁ ἄνθρωπος κρίνει τόν Θεό. Σήμερα εἶναι ἡ Φοβερά Καταδίκη τοῦ Θεοῦ· Τόν καταδικάζει ὁ ἄνθρωπος. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὁρίζει ὅτι ὁ Θεός ἀξίζει τριάκοντα ἀργύρια. Ὁ Χριστός τριάκοντα ἀργύρια! Καί εἶναι τάχα ἡ τελευταία φορά; Μήπως ὁ Ἰούδας εἶναι ὁ τελευταῖος ἀπό ἐμᾶς πού ἀποτίμησε τόν Χριστό τριάκοντα ἀργύρια;
Σήμερα ὁ ἄνθρωπος κατεδίκασε τόν Θεό σέ θάνατο. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀνταρσία στόν οὐρανό καί στήν γῆ. Αὐτή εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία στόν οὐρανό καί στήν γῆ.  Οὔτε οἱ πεπτωκότες ἄγγελοι δέν τό ἔκαναν αὐτό. Σήμερα ὡλοκληρώθηκε ἡ Φοβερά Δίκη κατά τοῦ Θεοῦ. Ποτέ δέν ὑπῆρξε πιό ἀθῶος κατάδικος. Ποτέ ὁ κόσμος δέν εἶδε πιό παράλογο δικαστή.
Περιγελᾶται σήμερα ὁ Θεός χειρότερα ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Ὁ «παγγέλαστος Ἅδης» μπῆκε σήμερα στόν ἄνθρωπο καί περιγέλασε τόν Θεό καί κάθε τι τό θεϊκό. Περιγελᾶται σήμερα Ἐκεῖνος πού δέν ἐγέλασε ποτέ. Λένε πώς ὁ Κύριος ποτέ δέν ἐγέλασε, ἐνῶ συχνά τόν ἔβλεπαν νά κλαίει. Ὀνειδίζεται σήμερα Ἐκεῖνος πού ἦρθε νά μᾶς δοξάσῃ. Βασανίζεται σήμερα Ἐκεῖνος πού ἦρθε νά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τά βάσανα. Παραδίδεται σήμερα σέ θάνατο Ἐκεῖνος πού ἔφερε τήν Αἰώνιο Ζωή. Ἄνθρωπε! ὑπάρχει τέλος στόν παραλογισμό σου; τέρμα στήν πτώση σου;
Σέ Ἐκεῖνον πού μᾶς ἐδώρισε τήν αἰώνια δόξα, ἀντιπροσφέραμε τόν Σταυρό, τό πιό εἰδεχθές ἀντίδωρο. Ἐσύ ὁ λεπρός, γι’ αὐτό τοῦ δωρίζεις τόν Σταυρό, ἐπειδή σέ ἐκαθάρισε ἀπό τήν λέπρα; Ἐσύ ὁ τυφλός, γι’ αὐτό σοῦ ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς, γιά νἄχεις μάτια νά φτιάξῃς τόν Σταυρό καί νά Τόν σταυρώσῃς ἐπάνω σ’ Αὐτόν. Ἐσύ ὁ νεκρός, γι’ αὐτό σέ ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, γιά νά τόν στείλῃς στόν τάφο; Μέ χαρᾶς εὐαγγέλια ἐγλύκανε ὁ Γλυκύτατος Ἰησοῦς τό πικρό μυστήριο τῆς ζωῆς μας, ἀδελφοί, καί ἐμεῖς ἀντί αὐτῶν τοῦ προσφέρουμε τέτοια πίκρα;
«Λαέ μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας;»
Ἡ Μεγάλη Παρασκευή εἶναι ἡ ντροπή μας, ἀδελφοί, τό ὄνειδος καί ἡ ἀποτυχία μας. Κατά κάποιον τρόπο στόν Ἰούδα τόν Ἰσκαριώτη ἔχει μερίδιο ἡ ψυχή ὅλων μας. Ἄν δέν ἦταν ἔτσι, θά ἤμασταν ἀναμάρτητοι. Διά τοῦ Ἰούδα ὅλοι μας πέσαμε, ὅλοι μας προδώσαμε τόν Χριστό, ὅλοι μας καταλιμπάνουμε τόν Χριστό καί παραλαμβάνουμε τόν διάβολο, ἐναγκαλιζόμεθα τόν σατανᾶ. Ναί, τόν σατανᾶ. Γιατί στό ἱερό Εὐαγγέλιο γράφει: «καί μετά τό ψωμίον τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον [τόν Ἰούδα] ὁ σατανᾶς» (Ἰω. ιγ΄ 27). Μετά ἀπό ποιό ψωμί; Μετά ἀπό ἐκεῖνο πού τοῦ ἔδωσε ὁ Χριστός· μετά πού Κοινώνησε· μετά πού πῆρε τόν Χριστό. Ἄχ, ὑπάρχει μεγαλύτερη πτῶσις, μεγαλύτερη φρίκη;
Ὤ φιλαργυρία, ἐσύ πρόδωσες τόν Χριστό! Ἐσύ καί σήμερα τόν προδίδεις. Τόν Ἰούδα, πού ἦταν μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού ἐπί τρία χρόνια ἦταν μαζί Του, πού ἦταν παρών σέ ὅλα τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ, πού στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ καθάριζε λεπρούς, θεράπευε ἀρρώστους, ἀνάσταινε νεκρούς, ἔδιωχνε ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτόν τόν Ἰούδα ἡ φιλαργυρία τόν ἔκανε προδότη καί Χριστοκτόνο. Πῶς λοιπόν νά μή κάνῃ καί μένα καί σένα προδότη καί Χιστοκτόνο, ἐμένα πού δέν εἶδα ἐπί τρία χρόνια τόν Θεό ἐν σαρκί, πού δέν λεπρούς ἐκαθάρισα στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, οὔτε ἀσθενεῖς ἐθεράπευσα οὔτε νεκρούς ἀνέστησα; Ὁ Ἰούδας τόσον καιρό ἦταν μαζί μέ Ἐκεῖνον πού δέν εἶχε ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ, μαζί μέ Ἐκεῖνον πού καί μέ ἔργα καί μέ λόγια ἐδίδαξε πώς δέν πρέπει νά ἔχουμε πάνω μας οὔτε ἄργυρο οὔτε χρυσό. Ἐνῶ ἐγώ; Ἐνῶ ἐσύ; Δέν ξέρεις νά χαίρεσαι μέ τήν φτώχεια, ἀδελφέ, νά εἶσαι χαρούμενος μέ τήν φτώχεια; Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου πώς εἶσαι ὑποψήφιος Ἰούδας. Μή ρωτᾶς: «μή τι ἐγώ Κύριε;», διότι ἀναμφίβολα θά ἀκούσῃς τήν ἀπάντησι: ναί, «σύ εἶπας». Λαχταρᾶς τά πλούτη; Ἄναψε μέσα σου ἐπιθυμία γιά χρήματα; Νά ξέρεις ὅτι μέσα σου κυοφορεῖται ὁ Ἰούδας. Φίλε μου καί ἀδελφέ μου, μή ξεχνᾶς σέ ὅλη σου τήν ζωή: ἡ φιλαργυρία σταύρωσε τόν Χριστό, σκότωσε τόν Θεό· ἡ φιλαργυρία ἔκανε τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ ἐχθρό τοῦ Χριστοῦ, φονιά τοῦ Χριστοῦ. Καί ὄχι μόνο αὐτό: ἡ ἴδια σκότωσε καί τόν Ἰούδα. Ἡ φιλαργυρία ἔχει ἐκεῖνο τό καταραμένο ἰδίωμα, νά κάνει τόν ἄνθρωπο ὄχι μόνο Χριστοκτόνο ἀλλά καί αὐτο-κτόνο. Αὐτή σκοτώνει πρῶτα μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν Θεό καί ὕστερα σκοτώνει τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο.
Ὁ θάνατος εἶναι φοβερό μυστήριο, ἀδελφοί. Πιό φοβερό ὅμως εἶναι νά παραδίδουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό σέ θάνατο καί νά ἐπιθυμοῦν νά τόν ἐξαφανίσουν ἐντελῶς. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν φοβεροί γιά τόν Θεό, γιατί βασανίζουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν Τόν βασάνισε· φτύνουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν τόν ἔφτυσε· σκοτώνουν τόν Θεό ὅπως κανείς ποτέ δέν τόν ἐσκότωσε. «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία»! Κανείς νά μή καυχιέται γιά τόν ἄνθρωπο, κανείς νά μή καυχιέται γιά τήν ἀνθρωπότητα, διότι ἰδού! ἡ ἀνθρωπότης δέν ἀνέχεται τόν Θεό ἀνάμεσά της· τόν παραδίδει σέ θάνατο. Τί νά καυχηθῇς γιά μιά τέτοια ἀνθρωπότητα; Κανείς νά μή καυχιέται γιά τόν οὐμανισμό, γιατί εἶναι μόνο σατανισμός, σατανισμός, σατανισμός…
Σήμερα ὄχι δαίμονες, ὄχι θηρία, ὄχι τσακάλια, ἀλλά ἄνθρωποι ἔπλεξαν ἀκάνθινο στεφάνι καί τό φόρεσαν στήν κεφαλή τοῦ Χριστοῦ. Μέ ἀκάνθινο στεφάνι στολίζουν Ἐκεῖνον πού ἐστόλισε τόν ἄνθρωπο μέ ἀθανασία. Ἀκάνθινο στεφάνι πλέκει ἡ ἀνθρωπότης γύρω ἀπό τήν κεφαλή Ἐκείνου πού περιέβαλλε τήν γῆ μέ στεφάνι ἀπό ἀστέρια! Ἀκάνθινο στεφάνι πλέκουμε γιά τόν Χριστό, καί ἐγώ καί ἐσύ φίλε, ἄν εἶμαι φιλάργυρος, ἄν εἶμαι πόρνος, ἄν εἶμαι μοιχός, ἄν εἶμαι βλάσφημος, ἄν εἶμαι συκοφάντης, ἄν εἶμαι κατάλαλος, ἄν εἶμαι μέθυσος, ἄν εἶμαι ἀνελεήμων, ἄν εἶμαι θυμώδης, ἄν κάνω ἁμαρτωλές σκέψεις, ἄν ἔχω ἀκάθαρτα αἰσθήματα, ἄν δέν ἔχω πίστι, ἄν δέν ἔχω ἀγάπη. Κάθε μου ἁμαρτία, κάθε μας ἁμαρτία, εἶναι ἀγκάθι στό καταραμένο στεφάνι πού ἡ παραλογιασμένη ἀνθρωπότητα πλέκει ἀδιάκοπα γύρω ἀπό τήν κεφαλή τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἄνθρωπος βασανίζει τόν Θεό πιό ἀνοικτίρμονα καί ἀπό τόν διάβολο. Δέν τό πιστεύετε; Ἀκοῦστε τί λέει ἕνας αὐτόπτης: «τότε ἐνέπτυσαν εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ» (Ματθ. κστ΄ 67), στό ἐξαίσιο καί ὡραιότατο Πρόσωπό Του… Κύριε, πῶς τά χείλη τους δέν γέμισαν λέπρα καί πληγές; Ἀσφαλῶς, γιά νά διδαχθοῦμε ἐμεῖς τήν ὑπομονή καί τήν πραότητα. Ἔφτυσαν σ’ ἐκεῖνο τό θαυμαστό, τό γλυκύ Πρόσωπο, τό ὁποῖο ἀξίζει πιό πολύ ἀπ’ ὅλους τούς γαλαξίες, ἀπ’ ὅλες τίς μακαριότητες. Τί λέγω; Μάλιστα! περισσότερο ἀπό ὅλες τίς μακαριότητες, διότι σ’ αὐτό τό πρᾶο Πρόσωπο ὑπάρχει ὅλη ἡ αἰωνία θεότης, ὅλη ἡ αἰωνία χαρά… Ἔφτυσαν σ’ ἐκεῖνο τό φωτεινό Πρόσωπο, μπροστά στό ὁποῖο ἡ θάλασσα γαλήνεψε· σ’ ἐκεῖνο τό Πρόσωπο πού εἰρήνευσε ταραγμένες ψυχές καί χορήγησε σέ ὅλους τήν ἀνάπαυσι.
Καί σεῖς πλέκετε ἐγκώμια στόν ἄνθρωπο; Ὤ, χαμηλῶστε τούς τόνους οὐτιδανοί… σκουλήκια! Κανείς καί τίποτα δέν πρέπει νά ντρέπεται τόσο, ὅσο ὁ ἄνθρωπος, οὔτε οἱ δαίμονες, οὔτε τά θηρία, οὔτε τά κτήνη… Οἱ ἄνθρωποι φτύνουν τόν Θεό! Ὑπάρχει πιό φοβερό ἀπό αὐτό; Οἱ ἄνθρωποι σκοτώνουν τόν Θεό. Ὑπάρχει πιό σατανικό ἀπό αὐτό; Ἀδελφοί, ἄν δέν ὑπάρχει κόλασις, ἔπρεπε νά ἐπινοήσουμε μία γιά τούς ἀνθρώπους, ναί γιά τούς ἀνθρώπους…
Ἐκεῖνον, τόν Δημιουργό καί Σωτῆρα, τόν φτύνουν καί τόν φονεύουν, ἐνῶ Ἐκεῖνος ταπεινά καί σιωπηλά τά ὑπομένει ὅλα. Ποιά δικαιολογία ἔχεις ἐσύ πού σέ κάθε ὕβρι ἀνταποδίδεις ὕβρι, σέ κάθε κακό κακό, στό μίσος μίσος; Ὅταν ἀνταποκρίνεσαι μέ κακία στήν κακία, φτύνεις τόν Δεσπότη Χριστό· ὅταν μισῇς αὐτούς πού σέ μισοῦν, φονεύεις τόν Χριστό καί τόν βασανίζεις· ὅταν ὑβρίζῃς αὐτούς πού σέ ὑβρίζουν, ἐξευτελίζεις τόν Χριστό, ἀφοῦ Ἐκεῖνος δέν ἔκανε τό ἴδιο.
Παρέδωκε ὁ Πιλᾶτος τόν πρᾶο Κύριο, ἵνα σταυρωθῇ (Ἰω. ιθ΄ 16). Οἱ ἄνθρωποι τόν ὁδηγοῦν ἀπό τελώνιο σέ τελώνιο, ἀπό βάσανο σέ βάσανο, ἀπό χλεύη σέ χλεύη. Καί τόν ἐχλευασμένο Θεό τόν σταυρώνουν, τόν καρφώνουν στόν Σταυρό.
Καρφιά ἐμπήγετε στά χέρια τοῦ Χριστοῦ, στά χέρια πού τόσους ἀρρώστους ἐθεράπευσαν, τόσους λεπρούς ἐκαθάρισαν, τόσους νεκρούς ἀνέστησαν; Πῶς νά σιωπήσουν τά χείλη πού μίλησαν ὅπως κανείς ποτέ ἄλλος ἄνθρωπος; Ἰάειρε, ποῦ εἶσαι; Λάζαρε, ποῦ εἶσαι; Χήρα τῆς Ναΐν, ποῦ εἶσαι νά ὑπερασπισθῇς τόν δικό σου καί δικό μου Κύριο; Σταυρώνετε [ἄνθρωποι] Ἐκεῖνον, τήν ἐλπίδα τῶν ἀπηλπισμένων, τήν παρηγορία τῶν ἀπαρακλήτων, τόν ὀφθαλμό τῶν τυφλῶν, τό οὖς τῶν κωφῶν, τήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν; Καρφιά ἐμπήγετε σέ ἐκεῖνα τά ἅγια πόδια, πού ἔφεραν τήν εἰρήνη, πού ἔφεραν τό εὐαγγέλιο, πού περιεπάτησαν στήν θάλασσα σάν νἆταν ξηρά, πού ἔτρεξαν σέ ὅλους τούς ἀρρώστους, στόν νεκρό Λάζαρο, στόν δαιμονισμένο τῶν Γαδαρηνῶν;
Σταυρωμένος Θεός. Ἱκανοποιηθήκατε θεομάχοι; χαρήκατε θεοκτόνοι; Τί νομίζετε πώς εἶναι ὁ Χριστός πάνω στόν Σταυρό; Ἀπατεώνας; ἀδύναμος; σκανδαλοποιός; «Ὁ καταλύων τόν ναόν καί ἐν τρισίν ἡμέραις οἰκοδομῶν, σῶσον σεαυτόν, εἰ υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, καί κατάβηθι ἀπό τοῦ σταυροῦ» (Ματθ. κζ΄ 40).
Τί ὅμως σκέπτεται ὁ Κύριος ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τούς ἀνθρώπους πού εἶναι κάτω ἀπό τόν Σταυρό; Ἐκεῖνο πού μόνο ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί τῆς πραότητος μπορεῖ νά σκέπτεται: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι!» (Μάρκ. κγ΄ 34).

Αναδημοσίευση από katanixis.gr

Γέροντας Φώτιος ο Κερασιώτης (2ο μέρος)Ευάγγελος Θεοδώρου, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αθηνών – Πρ. Πρύτανης

Τα ξημερώματα της Μ. Τρίτης (30ής Απριλίου 2013 και ώραν 03. 45), μόλις ο πατήρ Φώτιος παρέδωσε την ψυχή του στον Νυμφίο της Χριστό, αμέσως με αστραπιαία ταχύτητα σε πολλές γωνιές της Ελλάδας, και ιδίως στις περιοχές της Φθιώτιδας και του Αγίου Όρους, πήραν φωτιές τα τηλέφωνα πολλών πνευματικών του τέκνων μεταδίδοντας η δεχόμενα την είδηση για το θάνατό του και για το ότι η κηδεία του θα γινόταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας στην Κερασιά του Αγίου Όρους.

 Στην κλινική «Υγεία», με μεγάλη ταχύτητα έγιναν οι αναγκαίες γραφειοκρατικές διαδικασίες για την έξοδο εξ αυτής του νεκρού και περί την 5η πρωϊνή ώρα ξεκίνησε η νεκροφόρος μεταφέροντας σε απλό φέρετρο τη σεπτή σορό του. Η όχι πολύ συνηθισμένη εξόδια – αληθινά λιτανευτική – πομπή κατευθυνόταν προς το κελλί του Αγίου Δημητρίου στην Κερασιά, όπου, σύμφωνα με την ζωηρή επιθυμία του – θα γινόταν η τελεσιουργία της νεκρώσιμης ακολουθίας και του ενταφιασμού του. Τη νεκροφόρα συνόδευαν πολλά αυτοκίνητα Ι.Χ., που μετέφεραν πάνω από 30 άτομα. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν ο αδελφός του πατρός Φωτίου κ. Σωτήρης Σκάνδαλος, όπως και ανήψια του γέροντα. Στη συνοδεία αυτή ήταν και το αυτοκίνητο Ι.Χ. που μετέφερε την οσιολογωτάτη Ηγουμένη της Ι. Μονής Δαμάσtας Ιωάννα, την οδηγούσα σύζυγο του αειμνήστου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Καλλιόπη Σκουτέρη, την αδελφή του ιδίου καθηγητού, Συμβολαιογράφο, κ. Άννα Σκουτέρη – Αργυριάδη, και τη νοσοκόμα, κ. Κλάρα, που νοσήλευε τον γέροντα.

 Η γερόντισσα Ιωάννα και η κ. Άννα ήταν κατάκοπες και σχεδόν εξαντλημένες, διότι αγρυπνώντας τα τελευταία εικοσιτετράωρα στην Κλινική, φρόντιζαν ποικιλοτρόπως τον ετοιμοθάνατο π. Φώτιο. Μαζί με τους άνδρες ήταν και ο σύζυγος της κυρίας Άννας, ο Οικονομολόγος κ. Χαράλαμπος Αργυριάδης. Όλοι και όλες τους ένοιωθαν σαν τις μυροφόρες γυναίκες και τους μυροφόρους άνδρες  της Καινής Διαθήκης, που με συγκίνηση και ευλάβεια είχαν συνοδεύσει τον Κύριο στον τάφο Του.

 Όταν η νεκροφόρα και οι δεκάδες των συνοδών άφησαν πίσω τους τις Θερμοπύλες, έκαμαν μια ανηφορική λοξοδρόμηση προς το βουνό Καλλίδρομος και διασχίζοντας τα μυρωμένα δάση της βουνοπλαγιάς στάθμευσαν σε υψόμετρο 750 μέτρων στην Ι. Μονή Δαμάστας. Εκεί, ένεκα της είδησης ότι επίκειται η ήλθε το τέλος του γέροντα π. Φωτίου, ήδη από τη νύχτα είχαν έλθει και ακόμη έρχονταν από τις γύρω περιοχές της Φθιώτιδας, μερικές δεκάδες πνευματικών τέκνων του π. Φωτίου για να προσκυνήσουν το αναμενόμενο σεπτό σκήνωμα και να λάβουν την ευλογία του. Στην Ι. Μονή είχε επίσης αφιχθεί και ανέμενε ο Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, ο οποίος πάντοτε με εκτίμηση και σεβασμό στήριζε τον γέροντα στο πολύτιμο πνευματικό έργο του.

 Περί την 7η πρωϊνή ώρα έφθασε εκεί η ευλαβής πομπή και τότε αμέσως, χωρίς καθυστέρηση, ο Σεβ. Άγιος Φθιώτιδος τέλεσε Τρισάγιο και με συγκίνηση σε σύντομη ομιλία του εξήρε την προσωπικότητα του εκλιπόντος.

 Μερικοί από τους συνοδεύοντες άνδρες δεν ήλθαν στην Ι. Μονή, αλλά συνέχισαν για να φθάσουν έγκαιρα στο Άγιο Όρος και για να φροντίσουν μαζί με αγιορείτες την παραλαβή της σεπτής σορού και την επίπονη μεταφορά της στην ορεινή Κερασιά.

 Μετά την τέλεση του Τρισαγίου στην Ι. Μονή Δαμάστας, η νεκροφόρα και είκοσι περίπου από τους συνοδούς, με προσωπικές τους θυσίες, ξεκίνησαν για την Ουρανούπολη. Από εκεί με τρία ταχύπλοα μικρά πλοία έφθασαν στον αρσανά της Κερασιάς «Κλέφτικο», όπου τους υποδέχθηκαν μερικοί αναμένοντες αγιορείτες. Τότε, το απλούστατο φέρετρο του γέροντα δέθηκε καλά και προσεκτικά πάνω σ’ ένα μουλάρι και άρχισε η πορεία προς την Κερασιά. Μερικοί χρησιμοποίησαν άλλα μουλάρια και άλλοι την πεζοπορία. Σιγοψάλλοντας εξόδιους ύμνους ακολούθησαν ένα κακοτράχαλο ανηφορικό μονοπάτι, μέσα στο οποίο δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί τροχοφόρο όχημα.

Όλοι τους ήταν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι δεν ήταν βαθειά λυπημένοι η πολύ κουρασμένοι. Μέσα στην ψυχή τους ένοιωθαν τη δεσπόζουσα μέσα στα ορθόδοξα πνευματικά πλαίσια πατερική «Χαρμολύπη». Ήταν λυπημένοι, διότι χωρίζονταν από τον πνευματικό τους πατέρα, αλλά συγχρόνως μυστικά ένοιωθαν γλυκειά παρηγοριά και πνευματική αγαλλίαση έχοντας τη συνείδηση ότι ο γέροντάς τους εισήλθε σε τόπο χλοερό και αναψύξεως, από όπου πάντοτε θα τους ευλογεί και θα ενδιαφέρεται γι’ αυτούς με τις μεσιτείες προς τον Οικτίρμονα Θεό. Σε όλους επίσης έκαμε εντύπωση ότι το μουλάρι που μετέφερε το φέρετρο του π. Φωτίου, ενώ φαινόταν κουρασμένο και ήταν ένα από τα τελευταία στην πομπή, έφθασε πρώτο στην Κερασιά. Θα νόμιζε κανείς ότι το κέντριζε ο πατήρ Φώτιος, για να φθάσει όσο το δυνατό ενωρίτερα στον τόπο της αναπαύσεώς του.

 Τα της κηδείας είχαν προετοιμάσει με στοργή δύο από τα εξαίρετα πνευματικά παιδιά αρχικά του γέροντα Πορφυρίου και στην συνέχεια του γέροντα Φωτίου. Ήταν ο ιερομόναχος π. Ιωαννίκιος (από τα Καυσοκαλύβια) και ο μοναχός π. Νικήτας (από το κελλί της Κερασιάς).

 Η νεκρώσιμιμη ακολουθία, που άρχισε περί την 5η απογευματινή ώρα, έγινε στο ναΐσκο του κελλιού του Αγίου Δημητρίου από οκτώ ιερομονάχους, που είχαν επικεφαλής τον Πανοσιολογιώτατο Ηγούμενο της Ι. Μονής Μεγίστης Λαύρας π. Πρόδρομο. Ήταν πολύ κατανυκτική και έφθασε στο τέλος περί την 6½ μ.μ., λίγο πριν από το ηλιοβασίλεμα. Ο ενταφιασμός έγινε στον αυλόγυρο του κελλιού. Η σορός, χωρίς φέρετρο, τοποθήθηκε μέσα σ’ ένα τάφο, που επί δεκαετίες, σκεπασμένος με αγριόχορτο, έμενε αχρησιμοποίητος.

 Στην κηδεία παρέστησαν περίπου 70 άτομα, ανάμεσα στα οποία ήταν αρκετοί ιερομόναχοι, μοναχοί και ασκητές, που είχαν έλθει από σκήτες, κελλιά, καλύβες και ησυχαστήρια από τα Καυσοκαλύβια, την Αγία Άννα, τα Κατουνάκια, τα Καρούλια. Όλοι και ιδίως οι ελθόντες από την Αθήνα και τη Φθιώτιδα, παρά την αϋπνία της προηγούμενης νύχτας και παρά τη μεγάλη κόπωση της ημέρας, ένοιωθαν ευχάριστα και ξαλαφρωμένα, διότι ο Θεός βοήθησε να προλάβουν και να γίνουν όλα μέσα στην ίδια ημέρα. Η καλή τους διάθεση ενισχύθηκε από το βίωμα ότι είχαν την ευλογία του μακαριστού γέροντα π. Φωτίου, αλλά και από την ωραία και ζωογόνο ατμόσφαιρα του ανοιξιάτικου δειλινού στην Κερασιά.

Τα αοράτως περιϊστάμενα πνεύματα του γέροντα Χατζηγιώργη, των υποτακτικών του και όλων των αγίων ασκητών που ασκήτευσαν στην περιοχή ανάμεσα στα Καυσοκαλύβια και στην Κερασιά·  η δροσερή αύρα που ερχόταν από το κάπως μακρινό Αιγαίο πέλαγος˙ το θρόϊσμα των φύλλων των δένδρων˙ τα έλατα, οι καστανιές, οι βελανιδιές, οξυές και τα πουρνάρια˙ τα λεπτά αρώματα των θάμνων και των αγριολούλουδων˙ τα φτερουγίσματα, κελαδήματα και τιτιβίσματα των αηδονιών, των σπουργιτιών και των άλλων πουλιών˙ το σιγαλό μουρμούρισμα των πηγών, που φέρνουν νερό από τον Άθωνα˙ όλα μέσα στο φυσικό περιβάλλον σε μια αξιοθαύμαστη αλληλεξάρτηση και ενότητα εκείνη την ώρα δοξολογούσαν και χαιρέτιζαν τον Δημιουργό και την επιστροφή του γέροντα π. Φωτίου στον τόπο των πόθων και οραματισμών του.