Ὁ Γάμος ὡς Μυστήριον τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

---

Εἶναι κοινὴ διαπίστωσις ὅτι σήμερον ὁ γάμος περνᾶ κρίσιν. Αὐτὸ μαρτυρεῖ τὸ πλῆθος τῶν διαζυγίων. Αὐτὸ μαρτυροῦν τὰ τόσα ζεύγη ποὺ χωρὶς νὰ φθάσουν εἰς τὸ διαζύγιον ζοῦν κατὰ συνθήκην καὶ κατ᾿ ἀνοχὴν συζυγικὴν ζωὴν καὶ δὲν εὑρίσκουν καμμίαν εὐτυχίαν καὶ καμμίαν χαρὰν εἰς τὸν δεσμόν των.
Ἓν σοβαρὸν αἴτιον τῆς κρίσεως αὐτῆς εἶναι ὅτι οἱ ἐρχόμενοι εἰς γάμου κοινωνίαν Χριστιανοὶ δὲν ζοῦν τὸν γάμον των, ὡς Μυστήριον.
Πολλοὶ Χριστιανοὶ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸ κοσμικὸν καὶ ἄθεον κλίμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι σήμερα διάχυτον (ἐφημερίδες, τραγούδια, περιοδικά, θεάματα, διαφημίσεις) ἀντιλαμβάνονται τὸν γάμον ὡς ἓν φυσικόν, βιολογικὸν ἢ κοινωνικοοικονομικὸν μόνον γεγονός. Ὁ πανσεξουαλισμὸς ἔχει ἐπηρεάσει βαθύτατα τὴν σκέψιν τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποθέτῃ τὴν εὐτυχίαν του ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὸ σέξ. Ἔτσι ὁ γάμος θεωρεῖται ὡς ἐν νόμιμον καὶ ἐγκεκριμένον ἀπὸ τὴν κοινωνίαν ἐρωτικὸν παιχνίδι, χωρὶς καμμίαν συνείδησιν εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς. Ὅταν παρέλθῃ ἡ ἐρωτικὴ εὐχαρίστησις τότε καὶ ὁ γάμος δὲν ἔχει νόημα. Οἱ σύζυγοι χωρίζουν διὰ νὰ εὕρουν νέον σύντροφον καὶ νέαν περιπέτειαν.

Πανθρησκειακός, συγκρητικὸς καὶ δογματικὸς μινιμαλισμός: Οἱ σύγχρονοι Εἰκονομάχοι τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Ἐφημερίδα Χριστιανική, 27 Μαρτίου 2003

---

Ἡμέρα χαρᾶς καὶ δοξολογίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ νίκη τῆς ὀρθῆς πίστεως κατὰ τῶν «χριστιανοκατηγόρων» Εἰκονομάχων καὶ ὅλων τῶν αἱρετικῶν. Μεγάλος ἦταν ὁ πόνος τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως ἐπὶ ἑκατὸν περίπου χρόνια. Καὶ γι᾿ αὐτὸ μεγάλη σήμερα ἡ χαρά της:
«Ἡμέρα χαρμόσυνος, καὶ εὐφροσύνης ἀνάπλεως, πεφανέρωται σήμερον· φαιδρότης δογμάτων γάρ, τῶν ἀληθεστάτων, ἀστράπτει καὶ λάμπει, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κεκοσμημένη ἀναστηλώσεσιν, Εἰκόνων τῶν ἁγίων νῦν, ἐκτυπωμάτων καὶ λάμψεσι· καὶ ὁμόνοια γίνεται, τῶν πιστῶν θεοβράβευτος» (Προσόμοιον αἴνων Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας).
Ἀλλὰ καὶ ἡμέρα μνήμης τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ὁμολογητῶν, οἱ ὁποῖοι δὲ συνεβιβάσθησαν μὲ τὴν αἵρεση καὶ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία καὶ τὴ διορισμένη ἀπ᾿ αὐτὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ ἐκράτησαν, ὁμολόγησαν καὶ παρέδωσαν τὴν Ὀρθόδοξο πίστην ὑποστάντες διωγμούς, φυλακίσεις, βασανιστήρια, ἐξορίες, δημόσιες διαπομπεύσεις καὶ ἐξευτελισμοὺς καὶ τελικὰ πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς καὶ μαρτυρικοὺς θανάτους.

Ἡ αἵρεση τῶν ἰεχωβιτῶν τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κεφάλαιο «Τί εἶναι αἵρεσις», τοῦ βιβλίου
«Ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις μας καὶ οἱ πλάνες τῶν Ἰεχωβιτῶν»,
ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2002

---

Εἶναι σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς γνωστὸ πὼς ὁ πανάγαθος Πλάστης καὶ Πατέρας μας μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου οἰκονόμησε τὴν σωτηρία μας, μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ μονογενοῦς Του Υἱοῦ, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
[...] Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ξαναγυρίσει ὁ ἄνθρωπος στὸν Παράδεισο, στὴν κοινωνία τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐὰν δὲν ἀπέβαλε τὸν ἐγωισμὸ καὶ δὲν ἀποκτοῦσε καὶ πάλι μὲ τὴν μετάνοια τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγάπη.
Εἶχε ὅμως τόσο πολὺ ὁ ἄνθρωπος ἀρρωστήσει, ποὺ ἦταν ἀδύνατο μὲ τὶς δικές του δυνάμεις νὰ θεραπευθεῖ. Ἔπρεπε νὰ ἔλθει ἕνας καλὸς γιατρὸς νὰ τὸν σώσει. Τέτοιος γιατρὸς δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Ὑπῆρχε ὅμως στοὺς οὐρανούς. Ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε, πῆρε ἐπάνω τοῦ τὴν ἀρρώστειά μας καὶ μᾶς θεράπευσε. Ἀπὸ τότε, ὅποιος θέλει νὰ σωθεῖ, γνωρίζει τὸν γιατρὸ καὶ τὸ φάρμακο. Εἶναι ἡ μετάνοια, καὶ ἡ ἕνωσις μὲ τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ μεταδίδει ζωὴ καὶ ἀφθαρσία σὲ ὅσους ἑνωθοῦν μαζί Του μὲ τὸ Βάπτισμα, τὴν Μετάνοια, τὴν Ἱερὴ Ἐξομολόγηση, τὴν Θείαν Εὐχαριστία καὶ τὰ ἄλλα ἅγια Μυστήρια.
Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ θεὸς μόνος του, ὅπως πίστευσε ὁ Ἀδάμ. Μόνο ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἡ γέφυρα, ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τὸν Πατέρα. Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας, ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.
Ὅμως τὸ δράμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὅτι, ἐνῶ ἦλθε ὁ Σωτὴρ καὶ μᾶς δίδαξε πὼς νὰ σωθοῦμε κοντά Του, ἐμεῖς μένουμε ἀκόμη μακρυὰ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ προσπαθοῦμε νὰ σωθοῦμε μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις. Ἔτσι τελικὰ μένουμε ἀλύτρωτοι.
Ὁ ἀνθρωποκεντρισμὸς μετὰ τὴ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ πλήττει τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ πολλὰ μέσα: Τὴν εἰδωλολατρία, στὴν ὁποία ἔχουμε μία φανερὴ λατρεία τῶν κτισμάτων ἀντὶ τοῦ Κτίστου, τὴν φιλοσοφία, στὴν ὁποία ἔχουμε μία προσπάθεια νὰ ἀντικατασταθεῖ ὁ θεῖος λόγος ἀπὸ τὸν ἀνθρώπινο λόγο, καὶ τέλος τὶς αἱρέσεις, στὶς ὁποῖες τὸ κέντρο τῆς σωτηρίας, ὕπουλα καὶ συγκεκαλυμμένα μεταφέρεται ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστὸ στὸν ἄνθρωπο. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τῶν παλαιῶν καὶ νέων αἱρέσεων, ἂν ἐξετασθοῦν βαθύτερα.
Τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ παραμερίζει σήμερα ὁ παπισμός, τοποθετώντας ὡς κέντρο καὶ ὁρατὴ κεφαλὴ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ἕναν ἄνθρωπο, τὸν «ἀλάθητο» πάπα.

Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν». Μὲ μιὰ ἐκστρατεία ἀγάπης νὰ ἀπαντήσετε, κ. Μπούς τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Κυριακάτικη Ἐλευθεροτυπία, 07-10-2001

---

ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ποιὰ ἀκριβῶς στάση θὰ τηρήσει ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔναντι τῶν μέτρων κατὰ τῆς τρομοκρατίας, τὰ ὁποῖα θὰ λάβουν οἱ ΗΠΑ καὶ πιθανῶς τὸ ΝΑΤΟ καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις.
Ἐπειδὴ ὡς Ἕλληνες πολίτες δὲν θέλουμε νὰ συμμερισθοῦμε εὐθύνες γιὰ ἀποφάσεις ποὺ πιθανὸν δὲν θὰ εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν συνείδησή μας καὶ τὶς χριστιανικές μας ἀρχές, δηλώνουμε τὰ ἑξῆς:
1. Θεωροῦμε ἀπαράδεκτες, ἀπάνθρωπες καὶ ἐγκληματικὲς τὶς τρομοκρατικὲς ἐνέργειες ποὺ ἔπληξαν ἀθώους, ὅπως αὐτὲς στὶς ΗΠΑ, καὶ τὶς καταδικάζουμε ὡς ἀντιθέτους πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δὲ ἀνακάλυψη καὶ προσαγωγὴ στὴ δικαιοσύνη τῶν ἀποδεδειγμένων ἐνόχων δὲν ἀντίκειται στὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ (βλ. Ῥωμ. ιγ´, 1-8).
2. Θεωροῦμε ὅμως ἐξ ἴσου καταδικαστέες τὶς ἐπιθέσεις ἀπὸ ἰσχυρὰ κράτη καὶ ὑπερδυνάμεις, ὅταν αὐτὲς χάριν τῶν συμφερόντων τοὺς πλήττουν ἀμάχους καὶ ἀθώους.
3. Πολὺ φοβούμεθα ὅτι τὰ κτυπήματα κατὰ τῆς τρομοκρατίας ποὺ θὰ πλήξουν ἀθώους καὶ ἀμάχους, ὡς πιθανοὺς συνεργάτες τῶν τρομοκρατῶν, θὰ ἐπιφέρουν διεύρυνση τῆς τρομοκρατίας.
Ὅπως εἶπε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς στὸν ἀπόστολο Πέτρο, ὅταν ἐπιχείρησε νὰ κόψη τὸ ὠτίον τοῦ δούλου τῶν ἀρχιερέων, «ἀπόστρεψόν σου τὴν μάχαιραν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς· οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀπολοῦνται» (Ματθ. κστ´, 52).
Τὸ μίσος γεννάει μίσος. Ἡ ἀντεκδίκηση ἁλυσίδα ἀντεκδικήσεων. Καὶ ἡ βία φέρει βία. Τὸν κατήφορο τῆς κακίας καὶ τοῦ μίσους μόνο ἡ ἀγάπη μπορεῖ νὰ σταματήση. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συμβουλεύει «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. ιβ´, 21).
Προτείνουμε στὸν κ. Μπούς, ἀντὶ νὰ κινήσει τὴν πανίσχυρη πολεμικὴ μηχανὴ τῶν ΗΠΑ κατὰ τῶν πιθανῶν τρομοκρατῶν, νὰ ὀργανώση παγκόσμια ἐκστρατεία ἀγάπης καὶ βοηθείας πρὸς τοὺς πεινασμένους, ἀδικουμένους καὶ καταπιεζομένους ὅλου τοῦ κόσμου. Ὅλους αὐτοὺς ποὺ γίνονται τρομοκράτες ἀπὸ ἀπελπισία καὶ ἀγανάκτηση.

Μοναχισμὸς καὶ Θέα τοῦ Ἀκτίστου Φωτός τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Εἰσήγησις εἰς τὸ Παμμοναστικὸν Συνέδριον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰ Ἅγια Μετέωρα (12-14 Σεπτεμβρίου 2000),
ὠργανωθὲν εἰς τὰ πλαίσια τῶν ἑορτασμῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διὰ τὰ 2000 χρόνια ἀπὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου.

Εἰσαγωγή Α. Τὸ Ἄκτιστον Φῶς, Φῶς τῆς Θεότητος Β. Οἱ συνέπειες τῆς ἐλλάμψεως τοῦ θείου Φωτός Γ. Ἐμπειρίες θέας Ἀκτίστου Φωτός Δ. Διάκρισις Ἀκτίστου Φωτὸς ἀπὸ ἄλλα φῶτα Ε. Προϋποθέσεις τῆς θέας τοῦ Ἀκτίστου Φωτός Στ. Ἄλλες ἐμπειρίες τῆς Ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ Ζ. Ἐπίλογος Σημειώσεις

---

Εἰσαγωγή

Κατὰ τὸν μέγα Φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας, ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν θεολογίες:
α) Ἡ ἀσφαλὴς καὶ μυστικὴ τῶν θεοπτῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν ἐκ προσωπικῆς ἐμπειρίας καὶ κοινωνίας μὲ τὸν Ζῶντα Θεό.
β) Ἡ φιλόσοφος θεολογία τῶν μὴ ἐχόντων προσωπικὴ ἐμπειρία θεοπτίας, ἀλλὰ ἐν ταπεινώσει δεχομένων τὶς ἐμπειρίες καὶ θεοπτίες τῶν Ἁγίων καὶ θεολογούντων συμφώνως πρὸς αὐτές. Ἡ θεολογία αὐτὴ χρησιμοποιεῖ τὴν ἀποδεικτικὴ μέθοδο, αὐτὴν δηλαδὴ ποὺ ἀποδεικνύει τὶς θεολογικὲς θέσεις μὲ συλλογισμοὺς βάσει τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ τῶν καταγεγραμμένων ἐμπειριῶν τῶν Ἁγίων, καὶ
γ) Ἡ καινὴ θεολογία τῶν θρασέων θεολόγων, οἱ ὁποῖοι ἀπορρίπτουν τὶς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων καὶ θεολογοῦν διαλεκτικῶς κατὰ τὶς δικές τους φιλοσοφικὲς ἀρχές. Ἐκπρόσωπος τῆς διαλεκτικῆς θεολογίας ἦταν στοὺς χρόνους τοῦ Ἁγίου Παλαμᾶ ὁ δυτικὸς μοναχὸς Βαρλαάμ.
Τὴν ἀποδεικτικὴ μέθοδο ἠκολούθησαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖται Πατέρες οἱ συντάξαντες τὸν Ἁγιορειτικὸ Τόμο τὸ ἔτος 1340, οἱ ὁποῖοι καταλήγουν: «Ταῦτα ὑπὸ τῶν Γραφῶν ἐδιδάχθημεν, ταῦτα παρὰ τῶν ἡμετέρων Πατέρων παρελάβομεν· ταῦτα διὰ τῆς μικρᾶς ἔγνωμεν πείρας»¹.
Εἶναι χαρακτηριστικὸς καὶ ὁ τρόπος ποὺ ὑπέγραφε ὁ ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καὶ Ἁγίου Ὄρους, Ἰάκωβος: «Ὁ ταπεινὸς Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καὶ Ἁγίου Ὄρους Ἰάκωβος, ταῖς ἁγιορειτικαῖς καὶ πατρικαῖς ἀνατεθραμμένος παραδόσεσι, καὶ μαρτυρῶν, ὅτι διὰ τῶν ἐνταῦθα ὑπογραφάντων λογάδων, ἅπαν τὸ Ἅγιον Ὄρος συμφωνοῦντες ὑπέγραψαν, καὶ αὐτὸς συμφωνῶν καὶ ἐπισφραγίζων, ὑπέγραψα. Καὶ τοῦτο μετὰ πάντων προσγράφων· ὅτι τὸν μὴ συμφωνοῦντα τοῖς ἁγίοις καθὼς καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ μικρὸ πρὸ ἡμῶν Πατέρες ἡμῶν, ἡμεῖς τὴν αὐτοῦ κοινωνίαν οὗ παραδεξόμεθα»².
Στὴν ταπεινή μου εἰσήγησι θὰ ἀκολουθήσω τὴν ἀποδεικτικὴ μέθοδο.

περὶ Ἐκκλησίας καὶ ταυτοτήτων τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Ἐφημερίδα Τὰ Νέα, 26 Ἰουλίου 2000

---

Ἐπιτρέψατέ μου, ὡς ἐλάχιστον μέλος τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ πόνο γιὰ τὴν ἀδικία καὶ τὸν κατατρεγμὸ ποὺ γίνεται εἰς βάρος της, νὰ θέσω διὰ τῆς ἐγκρίτου Ἐφημερίδος σας στὶς συνειδήσεις τῶν καλοπροαιρέτων ἀδελφῶν μας ποὺ κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ ἄγνοια, παραπληροφόρησι, ἢ καὶ διότι νομίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία στρέφεται κατὰ τοῦ κόμματός των, ὡρισμένα ἐρωτήματα:
1. Γιατί παραγνωρίζουν ὅτι ἡ μὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες ἐξαγγέλθηκε ὡς ἕνα μέτρο, τὸ ὁποῖο θὰ ἀκολουθήσουν καὶ ἄλλα μέτρα ἀποχριστιανισμοῦ τῆς κοινωνίας μας; Εἶναι γνωστὲς οἱ δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης (Ἐφημ. «Ἔθνος» 8.5.2000), οἱ ὁποῖες ἐπισήμως δὲν ἀνεκλήθησαν.
Συμφωνοῦν ἄραγε μὲ τὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς κοινωνίας μας (ἄθεη παιδεία, ἄθεο στρατό, ἄθεη διοίκησι, ἄθεη δικαιοσύνη, ὑποχρεωτικὸ τὸν ἄθεο γάμο);
2. Γιατί παραγνωρίζουν ὅτι ἡ μὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος ἔγινε κατόπιν πιέσεως τῶν Ἑβραίων τῶν ΗΠΑ (Ἐφημ. «Καθημερινή», 2.7.2000, «Χριστιανική», 25.5.2000);
Διερωτῶμαι, πῶς ἡ συνείδησις τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων θὰ ἀνεχθῆ νὰ μᾶς ἐπιβάλουν οἱ Ἑβραῖοι τὴν μὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος, ὅταν στὸ Ἰσραὴλ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ ἀναγραφή; Συμφέρει αὐτὸ μακροπρόθεσμα στοὺς Ἑβραίους; Οἱ Ἕλληνες Ἑβραῖοι, ὡς νουνεχεῖς, ἂς πληροφορήσουν σχετικῶς τοὺς ὁμοπίστους των στὶς ΗΠΑ.
3. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅσοι κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία, ὅτι τίθεται σοβαρὸ ἠθικὸ πρόβλημα, ὅταν χάριν τοῦ δικαιώματος τῆς μειοψηφίας καταπατῆται τὸ δικαίωμα τῆς πλειοψηφίας;
Οἱ μειονότητες στὴν Ἑλλάδα ἀπολαμβάνουν ὄχι μόνο ἐλευθερία ἀλλὰ καὶ ἀσυδοσία. Ἔχουν σχολεῖα. Ἔχουν νοσοκομεῖα. Ἔχουν ραδιοφωνικοὺς σταθμοὺς πανελληνίου ἐμβελείας. Ἔχουν ναοὺς στὴν πρωτεύουσα σὲ ἐπισημότερες θέσεις ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Ὀρθοδόξων. Τὰ προνόμια τῶν Μουσουλμάνων τῆς Θράκης εἶναι ἐπίσης γνωστά.

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΕ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΛΟΓΟ Ἀπάντηση στὸν κ. Ἀνδρουλάκη τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

---

Ὅταν πληροφορήθηκα τὰ ὅσα γράφει ὁ Μίμης Ἀνδρουλάκης στὸ ἀπαράδεκτο καὶ ἀκατονόμαστο βιβλίο του, ἀγανάκτησα καὶ ἐθύμωσα. Ὅταν ὅμως διάβασα τὶς ἐπίμαχες σελίδες τοῦ βιβλίου, καὶ λυπήθηκα βαθύτατα.
Λυπήθηκα, γιατὶ ἕνας καὶ κατὰ τὰ ἄλλα ἀξιόλογος ἄνθρωπος, μὲ τὸν τρόπο ποὺ γράφει ἀδικεῖ τόσο πολὺ τὸν ἑαυτό του.
Μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ συγγραφέας πίσω ἀπὸ τὶς χυδαῖες ἐκφράσεις δὲν μπορεῖ νὰ κρύψει τὸν ἐσωτερικό του διχασμὸ γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δὲν φαίνεται νὰ εἶναι ἀναπαυμένος στὴν ἀθεΐα καὶ στὴν ἄρνηση. Μᾶλλον φαίνεται ὅτι τὸ πρόβλημα Θεός, Χριστός, θάνατος τὸν ἀπασχολεῖ σοβαρὰ καὶ κάθε τόσο ἐπανέρχεται σ᾿ αὐτά. Ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον δὲν ἀποδέχεται, τοῦ φαίνεται ὅτι τὸν βασανίζει. Μοῦ θυμίζει τὴν κραυγὴ τοῦ δαιμονισμένου τῶν Γαδαρηνῶν: «Τί ἐμοὶ καὶ ἐσοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μὴ μὲ βασανίσης» (Λουκ. η´ 28).