Η αληθινή και καθαρή προσευχή του Ιησού είναι πάνω από όλα τα αγωνίσματα

 Η αληθινή και καθαρή προσευχή του Ιησού είναι πάνω από όλα τα αγωνίσματα. Κατά τους αγίους πατέρες είναι η μητέρα και πηγή κάθε αρετής.
 Αλλά ένα τέτοιο αγαθό δεν μπορεί κανείς να αποκτήσει χωρίς μεγάλους κόπους. Την σημερινή εποχή όμως εκείνοι που πραγματικά ασκούν την προσευχή του Ιησού έχουν λιγοστέψει,αν και οι εχθροί μας οι δαίμονες δεν μισούν τίποτε τόσο πολύ,όσο τους ανθρώπους που είναι δοσμένοι στην άσκηση της νοεράς προσευχής

Γέρων Αγάπιος Βαλααμίτης ο τυφλός

proskynitis.blogspot

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής στις 8/27/2018

Λόγοι περί προσευχῆς. Πατερικές διδαχές

Λόγοι  περί  προσευχῆς

Ὁ γέροντας Πορφύριος μιλώντας γιὰ τὴν προσευχὴ ἔλεγε: «Ὁ ἄνθρωπος ζητάει στὸν οὐρανὸ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία. Ζητάει τὸ αἰώνιο μακριὰ ἀπὸ ὅλους κι ἀπὸ ὅλα, ζητάει νὰ βρεῖ τὴ χαρὰ στὸν Θεό.
Ὁ Θεὸς εἶναι μυστήριο.
Εἶναι σιωπή, εἶναι ἄπειρο, εἶναι τὸ πᾶν. Τὴν τάση τῆς ψυχῆς γιὰ τὸν οὐρανὸ τὴν ἔχει ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι ζητᾶνε κάτι τὸ οὐράνιο.
Σὲ Αὐτὸν στρέφονται ὅλα τὰ ὄντα, ἔστω καὶ ἀσυνειδήτως.
Σὲ Αὐτὸν νὰ στρέφετε διαρκῶς τὸ νοῦ σας. Τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας μὲ τὸν Κύριο, τὸν Νυμφίο Χριστό. Γίνετε ἄξιοι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Γιὰ νὰ μὴ ζεῖτε τὸ σκοτάδι, γυρίστε τὸ διακόπτη τῆς προσευχῆς, ὥστε νὰ ἔλθει τὸ θεῖο φῶς στὴν ψυχή σας. Στὸ βάθος τοῦ εἶναι σας θὰ φανεῖ ὁ Χριστός. Ἐκεῖ, στὸ βάθος, εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, “ Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστίν”».1


Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ἔγραφε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Ὅταν προσεύχεσαι μὴ παραλείπεις νὰ περνᾶς ἀπὸ τὸ νοῦ σου τὴ σημασία κάθε λέξεως, νὰ τὴν τοποθετῆς στὴν καρδιά σου. Μὴ λὲς λοιπὸν μηχανικὰ καὶ ψυχρὰ τὴν προσευχή σου. Ὑπόταξε τὴν καρδιά σου στὴν προσευχὴ καὶ προσέφερε στὸν Θεὸ αὐτὴ τὴν ὑποταγμένη καρδιὰ σὰν θυσία εὐπρόσδεκτο. “Δὸς μοι, υἱέ, σὴν καρδίαν».
Τότε ἡ προσευχὴ θὰ σὲ ἑνώση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Βασιλεία του καὶ θὰ ἀπολαύσης τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅλα τὰ ἅγια αἰσθήματα: δικαιοσύνη, εἰρήνη, χαρά, ἀγάπη, πραότητα, καρτερία, κατάνυξι.
Θέλεις ἡ προσευχή σου νὰ ἔχη ἀναπαυτικὰ ἀποτελέσματα καὶ στὸ ταλαιπωρημένο σῶμα σου; Προσευχήσου θερμὰ καὶ θὰ ἔχης κατόπιν ὕπνο εἰρηνικό, ἀσκανδάλιστο, ποὺ θὰ ἀνανεώση τὶς δυνάμεις τοῦ σώματος.
Νὰ ἀποφεύγης τὸν ἀπεριόριστο ὕπνο. Νὰ προσεύχεσαι μὲ ζέσι κάθε πρωί. Ἔτσι θὰ ἐπιτύχης ἠρεμία, ἐνεργητικότητα καὶ καλὴ ἀνταπόκρισι στὶς ἀνάγκες τῆς ἐργασίας σου καθ᾽ ὅλη τὴν ἡμέρα».2

 Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπιαντσανίνωφ σημείωνε γιὰ τὴν προσευχὴ: «Γνώρισμα τοῦ φτωχοῦ ζητιάνου εἶναι νὰ ζητιανεύει καὶ γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔγινε φτωχὸς μὲ τὴν πτώση, εἶναι νὰ προσεύχεται. Προσευχὴ εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου στὸν Θεό. Προσευχὴ εἶναι ὁ θρῆνος τοῦ πεσμένου καὶ μετανοημένου ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.
Προσευχὴ εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῶν ἐγκάρδιων ἐπιθυμιῶν, τῶν ἱκεσιῶν καὶ τῶν ἀναστεναγμῶν τοῦ πεσμένου καὶ θανατωμένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου μπροστὰ στὸν Θεό.
Ἡ πρώτη ἐκδήλωση, ἡ πρώτη κίνηση μετανοίας εἶναι ὁ θρῆνος τῆς καρδιᾶς. Αὐτὴ ἡ προσευχητικὴ φωνὴ τῆς καρδιᾶς προηγεῖται τῆς προσευχῆς τοῦ νοῦ. Ἀλλὰ πολὺ σύντομα καὶ ὁ νοῦς, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς, ἀρχίζει νὰ γεννᾶ προσευχητικοὺς λογισμούς.
Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ μοναδικὴ πηγὴ ὅλων τῶν ἀληθινῶν ἀγαθῶν. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ μητέρα καὶ ἡ κεφαλὴ ὅλων τῶν ἀρετῶν ὡς μέσο καὶ κατάσταση ἐπικοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό».3

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τὸ “ Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως” μᾶς λέει: «Φωτιὰ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἰδιαιτέρως ὅταν ἀναπέμπεται ἀπὸ νηφάλια καὶ φλογισμένη ψυχή. Ἀλλὰ ἡ φωτιὰ αὐτή, γιὰ νὰ ἀγγίξη τὶς οὐράνιες ἁψίδες, χρειάζεται λάδι καὶ λάδι τῆς φωτιᾶς αὐτῆς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ἐλεημοσύνη.
Χύνε λοιπὸν τὸ λάδι ἄφθονο, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι χαρὰ γιὰ τὸ κατόρθωμά σου καὶ νὰ κάνης τὶς προσευχές σου μὲ περισσότερο θάρρος καὶ μεγαλύτερη προθυμία. Διότι, ὅπως δὲν μποροῦν νὰ προσευχηθοῦν μὲ θάρρος ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔκαναν κανένα καλό, ἔτσι αὐτοὶ ποὺ κατόρθωσαν κάτι καὶ ἔρχονται ὕστερα ἀπὸ τὴν δίκαιη αὐτὴ πρᾶξι νὰ προσευχηθοῦν, κάνουν τὴν προσευχή τους μὲ μεγαλύτερη προθυμία, γεμᾶτοι χαρὰ ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τοῦ κατορθώματος.
Γιὰ νὰ γίνη λοιπὸν καὶ σὲ αὐτὸ πιὸ δυνατὴ ἡ προσευχή μας, ἐπαγρυπνῶντας ὁ νοῦς μας στὶς προσευχὲς ἀπὸ τὴν ἀνάμνησι τῶν κατορθωμάτων, ἂς θυμώμαστε συνέχεια ἐκείνη τὴν εἰκόνα, ὅτι δηλαδὴ οἱ φτωχοὶ στέκονται μπροστὰ στὶς πόρτες τῶν ναῶν ἀναπληρώνοντας ἐκείνη τὴν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς, τὴν ὁποία ἀναπληρώνει ἡ βρύσι στὸ σῶμα». 4


1. Γέροντος Πορφυρίου, Βίος καὶ Λόγοι, σελ. 239
2. Ἁγίου Ἰωάννου Κρονστάνδης, Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου, σελ. 48
3. Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαν- τσανίνωφ, Ἀσκητικὲς Ἐμπειρίες Α´, σελ. 166
4. Ἰ. Χρυσοστόμου Ε.Π.Ε. τόμ. 27 σελ. 386

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1973, 26 Απριλίου 2013

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «Εμάς, μας στηρίζει η προσευχή, η ταπείνωση και η Θεία Κοινωνία»

Τα λόγια του Άγιου Ιάκωβου Τσαλίκη, για την προσευχή, την ταπείνωση αλλά και τους πειρασμούς στη ζωή του ανθρώπου θα πρέπει να διαβαστούν από όλους…

Με συγχωρείτε, τέκνα μου, δεν φταίει ο Σατανάς, εμείς φταίμε όλοι μας. Ο Σατανάς, η δουλειά του είναι αυτή, να πειράζη τους ανθρώπους.
Έλεγε προχθές ο Απόστολος «η αμαρτία εκ του διαβόλου εστί». Λοιπόν, όταν εμείς αφήνωμε τον Θεό και λέμε «η προσευχή δεν είναι τίποτε, η νηστεία δεν είναι τίποτε» –με συγχωρείτε, ζητώ συγγνώμη, εμείς δεν ανακατευόμαστε, είμαστε αφιερωμένοι στον Θεό–, λένε «τα παιδιά μας, 15 χρονών παιδιά, να τα παντρέψωμε», και δεν ξέρουν τι εστί γάμος και τι εστί μυστήριο, μετά από λίγο καταφεύγουν στους μάγους, στα σατανικά πράγματα, γι’ αυτό δαιμονίζονται οι άνθρωποι, διαλύονται (οι οικογένειες) και εισέρχεται μέσα τους ο Σατανάς. Ως καπνός εισέρχεται, όπως έμαθα από μια δαιμονισμένη κοπέλλα. Ρώτησα «πώς εισέρχεσαι τώρα στον άνθρωπο;» λέει, «ως καπνός εισέρχομαι και ως καπνός εξέρχομαι», και έλεγε πολλά ο Σατανάς.
Και έλεγα εγώ: «Να εξορκισθής, να πας στα βουνά, εκεί που δεν κατοικεί άνθρωπος, μόνο ο Θεός επισκοπεί». «Βρε, Ιάκωβε», έλεγε, «τι να πάω να κάνω στα βουνά; Στα βουνά θα είμαι μόνος μου. Θα φύγω από την κοπέλλα, αλλά να πάω σε (άλλον) άνθρωπο να μπω μέσα», με συγχωρείτε, «αφού οι άνθρωποι με δέχονται και με φωνάζουν, πηγαίνω (σ’ αυτούς)»…
Εμάς μας στηρίζει η προσευχή και η νηστεία, η ταπείνωση και η θεία Κοινωνία. Και ο διάβολος λέει: «Δεν φοβάμαι τίποτε, (παρά) αυτό που τρώνε οι παπάδες την Κυριακή στην Εκκλησία». Δεν το λέω εγώ. Εγώ είμαι αγράμματος, με συγχωρείτε. Τα λένε άνθρωποι μορφωμένοι, αλλά τα λέει και ο ίδιος ο Θεός, αλλά τα λένε, με συγχωρείτε, και οι δαιμονισμένοι. «Δεν φοβάμαι τίποτε, Ιάκωβε. Αυτό που τρώτε στην Εκκλησία», την θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Γι’ αυτό λέγει: «Ο τρώγων μου την Σάρκα και πίνων μου το Αίμα, έχει ζωήν αιώνιον». Ο δαίμονας με το στόμα μιας δαιμονισμένης, μου είπε: «Δεν φταίμε εμείς. Αυτοί φταίνε, διότι όταν πάνε και κάνουν μάγια στους τάφους την νύχτα στις δώδεκα, όταν δεν πιστεύουνε, βλασφημούν τα Θεία, όταν κάνουν πράξεις που δεν λέγονται, λοιπόν, εμείς τι φταίμε; Μας καλούν και πηγαίνουμε». Τον εξόρκιζα να φύγη.

– Όχι, τραγόπαπα, όχι, κοκκαλιάρη, παλιόγερε, να ψοφήσης, να μην υπάρχης εδώ μέσα. Μαζεύεις τον κόσμο… Και θέλω να διαλύσω αυτό το Μοναστήρι, αλλά δεν μπορώ διότι έχει αυτόν τον μεγάλο (τον άγιο Δαυΐδ).
Προχθές πέρασε μία δαιμονισμένη, κρυβόταν εκεί στην κολόνα και σήκωνε το χέρι της και με μούντζωνε «να, να». Έβγαζε και το κεφάλι της από πίσω από την κολόνα και «φτου, φτου» με έφτυνε. Εγώ την έβλεπα. Και έλεγε, «Ιάκωβε να ψοφήσης, να σκοτωθής, σε έδωσα καρκίνο έγινες καλά, έχεις καρδιά». Λοιπόν, μετά έβγαζε και την γλώσσα· αφού την έβγαλε κάνα δυό φορές, την πιάνω και εγώ την γλώσσα. Λέει το δαιμόνιο:
– Είδες; μας κοροϊδεύει ο Ιάκωβος.
– Τόσο γελοίοι που είστε, του λέω, σας κοροϊδεύουμε. Εσείς κάνετε τα δικά σας, παλεύετε μαζί μας, εμείς όμως παλεύουμε με την προσευχή.
Έκανα το σημείον του σταυρού. Αχ! έκανε αυτή, χτυπιόταν, γύρισε το κεφάλι σαν την σβούρα, σηκώθηκαν τα μαλλιά της. Ξαναβγάζει την γλώσσα.
– Κάνε λίγο έτσι, της λέω, κάνε λίγο έτσι.
– Μας κοροϊδεύει ο Ιάκωβος, λέει, παίγνια γίναμε με τους παπάδες, λέει, αυτοί οι παπάδες αυτοί οι παπάδες! Είπε και μια άλλη λέξη. Το πρώτο που έκαμα, λέει, με συγχωρείτε, εκούρεψα τους παπάδες.
– Καλά, δεν είναι όλοι κουρεμένοι οι παπάδες, λέω, μπορεί να είναι άλλοι νέοι, διάκονοι.
– Αχ! βρε Ιάκωβε, πώς τα τακτοποιείς, ωραία τα τακτοποιείς, δεν θες να κατακρίνης.
– Αχ! ρε Ιάκωβε, σε πολεμάω πολύ να σε ρίξω, (αλλά) δεν μπορώ. Σε πολεμώ όμως να σε ρίξω για να σε κολάσω. Τρέχεις όμως στην Μαρία (στην Παναγία), και σε αυτόν τον γέρο (τον όσιο Δαυΐδ). Ύστερα συνέχισε:
– Ρε, κοκκαλιάρη Ιάκωβε, να ψοφήσης, να μην υπάρχης, ξέρεις πώς εισέρχομαι;
Εισέρχομαι σαν καπνός και μπαίνω στον άνθρωπο, δεν με καταλαβαίνει και σαν καπνός εξέρχομαι, αλλά όταν προφτάσουν και κάνουν τον σταυρό τους, τους λέω, εγώ φεύγω, διώκομαι, δεν αντέχω.
– Γι’ αυτό και εμείς, λέω, όταν χασμουριώμαστε, κάνουμε τον σταυρό μας.
– Ναι, λέει, όπως οι χασμογριές, όταν κάνουν τα μαγικά και τα διαβολικά ξόρκια τους και χασμουριούνται.
«Υπάρχουν πάρα πολλές αρρώστιες στον κόσμο και με δαιμόνια και με σατανικά πράγματα, με μαγείες… αφήνουν οι άνθρωποι τον Θεό και πάνε στους μάγους, στους σατανάδες. Πριν ένα μήνα, μια κοπέλλα που ήρθε εδώ, μου λέει: «Πάτερ, ξέρετε, επειδή δεν παντρευόμουν, ήμουνα 20 χρονών, μία σεμνή κοπέλλα και ο αδελφός πάλι ήτανε 20 χρονών, μας πήρανε οι γονείς μου και μας πήγανε στους μάγους». Πήγανε στον μάγο και δώσανε από 100.000 δραχμές.
– Τι σου έκανε, παιδί μου, ο μάγος; Γιατί αφήσατε τον Θεό και πήγατε στον μάγο;
– Πάτερ, με πήρε ο μάγος και μου λέει, σε θέλω μόνος μου στο δωμάτιο, να σε διαβάσω εκεί.
Λοιπόν, αφού κλείδωσε ο μάγος την πόρτα, της λέει, «άνοιξε το στόμα σου» και άνοιξε το στόμα της η κοπέλλα και κόλλησε το στόμα του στο στόμα της κοπέλλας και της ψιθύριζε λόγια και έβαζε μέσα στο στόμα της κοπέλλας, έβαζε τον διάβολο, τους σατανάδες και –σας ζητώ συγγνώμη–, και πρήστηκε η κοιλιά του κοριτσιού και έγινε σαν βοδινή κοιλιά και το κορίτσι να ανοίγη το στόμα να χασμουριέται, σατανικά πράγματα, και της ζήτησε να κάνη πράγματα που δεν λέγεται. Λοιπόν, μετά, τι κάνει; Αφού έδωσαν τις 100.000, η κοπέλλα αντί για καλό, (χειροτέρεψε). Λοιπόν, πάει και το παλληκάρι τώρα, το παλληκάρι το έκανε άχρηστο και ανίκανο και αυτό με τα μάγια. Πόσο λυπηρό (είναι) αυτό; Να αφήνουμε τον Θεό και να πηγαίνουμε στου σατανά τις πόρτες. Στην εκκλησία βρίσκουμε την παρηγοριά, την σωτηρία της ψυχής μας και την ελπίδα. Λοιπόν, λέει τώρα η κοπέλλα:
«Πάτερ, θες να σου κάνω, όσα με έκανε αυτός ο μάγος που με φύσαγε;». Ήμασταν εκεί στο παγκάρι και με είχε πιάσει καρδιοχτύπι, δεν φοβάμαι, αλλά ταλαιπωρούμαι που βλέπω τα πλάσματα του Θεού και παιδεύονται. Ξαφνικά, ανοίγει το στόμα της η κοπέλλα και πρήστηκε, σας ζητώ συγγνώμη και πάλι, η κοιλιά του κοριτσιού σαν βοδινή (έγινε) η κοιλιά της, έκανε «χα, χα, χα» και πρηζόταν η κοιλιά της.
– Τι να κάνουμε, πάτερ; λέει.
– Λοιπόν, με την μάννα σας, παιδί μου, πήγατε στου σατανά την πόρτα, έπρεπε να πάτε στην εκκλησία.
– Τώρα, λέει, πάμε (Εκκλησία).
– Δεν είναι αργά και τώρα που πάτε, αλλά έπρεπε πιο μπροστά. Πρώτα πήγατε στον διάβολο, δεν ρωτήσατε, έκανε ο μάγος τα κατορθώματά του και τους άθλους του και πήρε και 200.000 δραχμές.
Να προσέχουμε πάντοτε, να αποφεύγωμε τις μαγείες, τα σαραντίσματα, τα διαβολικά πράγματα. Μόνον εις την Εκκλησία του Χριστού μας να πηγαίνωμε

Πώς να ξεπερνάς τα προβλήματά σου και να λες «δόξα σοι ο Θεός…»

Ακόμη και όταν δυσκολίες μας έρχονται στη ζωή μας πρέπει να λέμε «δόξα Σοι ο Θεός» και να μη χάνουμε τη δύναμή μας.

Για να καταλάβεις τον άλλον πρέπει να είσαι ή Άγιος ή Παθών 
» ΓΕΡΟΝΤΑ ποιο είναι το καλύτερο φάρμακο για την κατάθλιψη ;
-Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις αλλοιώσεις μας. Δεν είμαστε από ατσάλι.Ακόμη και ο καιρός αλλάζει συνέχεια πόσο μάλλον ο άνθρωπος .
Δεν μπορούμε άλλωστε να είμαστε πάντα χαρούμενοι. Χαζοχαρούμενοι είμαστε;

Η μόνιμη όμως και βαριά κατάθλιψη που δεν έχει ελπίδα είναι θανάσιμο αμάρτημα.Και δεν έρχεται η κατάθλιψη σε μια ημέρα από μόνη της.
Όταν διώχνουμε την ζωή μέρα με την ημέρα από την καρδιά μας τότε μετά από καιρό έρχεται και θρονιάζεται η βαριά κατάθλιψη.
Η μορφή αυτής της λύπης είναι δαιμόνιο.
Σε πλακώνει μέσα την καρδιά και νομίζεις ότι θα σκάσεις. Και ήλιος να υπάρχει εσύ νομίζεις ότι είναι σκοτάδι.
Ό,τι όμως πρόβλημα και αν έχει ο άνθρωπος ακόμη και την κατάθλιψη, είναι μία ευκαιρία και εμπειρία για να προσεύχεται για όλο τον κόσμο.
Ξέρεις πόσοι έχουνε κατάθλιψη; Ίσως και δισεκατομμύρια.
¨Όταν λοιπόν γυρίσεις το κουμπί στην προσευχή τότε έρχεται η Χάρις Του Θεού και σε απαλλάσσει από αυτό το πράγμα.
Αναλογίσου: πόσα δισεκατομύρια άνθρωποι θλίβονται; Τους σκέφτεσαι ,τους πονάς και έτσι κάνεις την εμπειρία αυτή προσευχή και κομποσχοίνι.
Να, πρίν λίγες ημέρες ένας Μοναχός από την Καψαλα έπαθε κολικό νεφρού. Τότε μας είπε πως πολλές φορές άκουγα ασθενείς να διαμαρτύρονται για τους οξείς αυτούς πόνους.¨Όμως εγώ δεν τους καταλάβαινα. Τώρα όμως μπορώ να τους νοιώσω καλύτερα και να προσεύχομαι με πόνο καρδίας για αυτούς.
Για να καταλάβεις λοιπόν τον άλλον πρέπει να είσαι ή Άγιος ή Παθών.
Επίσης τώρα θυμήθηκα τον μακαριστό π.Ισαάκ τον Λιβανέζο.
Όταν βρισκόταν στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο είχε για 3 ημέρες λόξυγκα σε σημείο να μην μπορεί να κοιμηθεί ούτε καν να ηρεμήσει για ένα δευτερόλεπτο. Έφτασε έτσι σε μια δυσανασχέτηση.
Όμως έβαλε καλό λογισμό και είπε:
Ας κάνω ένα κομποσχοίνι και για όλους εκείνους ίσως και πάνω από 10.000.000 που περνάνε την ίδια ταλαιπωρία με εμένα και κοπιάζουν , και για περισσότερες ίσως ημέρες από εμένα!
Δεν πρόφτασε λοιπόν να κάνει ένα 100ρι κομποσχοίνι και αμέσως του σταμάτησε ο λόξυγκας.
Αν κάνουμε λοιπόν σε κάθε πρόβλημά μας έτσι και δεν θα έχουμε προβλήματα.
Επίσης πολύ βοηθά στην κατάθλιψη το ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ.
Πρόπερσι που είχε χειμώνα με πολύ ομίχλη και βροχή πήγε ο λογισμός μου να δυσανασχετήσει.
Μία ημέρα όμως μόλις είπα: « Δόξα Σοι ο Θεός»για τούτον τον καιρό , αμέσως μπήκε μία τέτοια χαρά μέσα μου και τώρα που όποτε βλέπω ομίχλη αισθάνομαι μία χαρά και γαλήνη.
Το κόλπο για να ξεπερνάς τα προβλήματά σου είναι να λές «δόξα σοι ο Θεός.»
Όταν τα βλέπεις όλα όμορφα τότε η ζωή σου είναι όμορφη.
Ας μας γεμίζει όμως χαρά και το γεγονός πως μας παίρνει ο Θεός κάποτε την χαρά που δικαιούμαστε και την δίνει σε έναν που έχει ανάγκη. Και έτσι μία ημέρα που εσύ στεναχωριέσαι χαίρεται ένα πονεμένο παιδάκι. Γιαυτό:
ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΟΤΑΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ !

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Η Ουνιτική δολιότητα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 26^η Σεπτεμβρίου 2019

Η ΟΥΝΙΤΙΚΗ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ

Όπως ήδη έχουμε αναλύσει σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, οι βάρβαροι και αιρετικοί Φράγκοι, χρησιμοποίησαν πέρα από τους κατακτητικούς τους πολέμους και την Εκκλησία ως εργαλείο για να πραγματοποιήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, να υποτάξουν δηλαδή την ρωμαλέα τότε και ένδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας και να σφετεριστούν τον πολιτιστικό της πλούτο. Μεταχειρίστηκαν κάθε τρόπο και μέσο για να θεωρηθούν εκείνοι ως οι «νόμιμοι» διάδοχοι της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, αλλά και της χριστιανικής πίστης, την οποία φρόντισαν να μεταλλάξουν υιοθετώντας αιρετικές και κακόδοξες θεωρίες. Η κατάληψη του παπικού θρόνου ήταν το πρώτο βήμα και η κατάληψη της ανατολής η συνέχεια με τις λυσσαλέες στρατιωτικές τους επιθέσεις και τις φρικτές σταυροφορίες. Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι ήταν αδύνατον να ξεριζώσουν την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες που κατέβαλαν κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Τότε συνέλαβαν ένα νέο σατανικό σχέδιο αλώσεως της Ορθοδοξίας, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά δόλια και ύπουλα μέσα. Επενόησαν την διαβόητη και επάρατη Ουνία, η οποία ιδρύθηκε και θεσπίστηκε συνοδικά στην Δ΄ παπική «Σύνοδο» του Λατερανού, (1215). Η σχετική «βούλα» του «Πάπα» Ιννοκεντίου του Γ΄ στη «Σύνοδο» αυτή προέβλεπε ότι, «εάν σε κάποια περιοχή ζουν διάφορα έθνη με διαφορετικές γλώσσες και εκκλησιαστικούς ρυθμούς, ο Επίσκοπος να εκλέξει άξιους άνδρες, οι οποίοι θα τελούν για κάθε μια εθνότητα τη θεία λατρεία στη γλώσσα και τον ρυθμό της». Στη συνέχεια, επί οκτώ αιώνες μέχρι σήμερα, η Ουνία θα αναπτύξει μια πρωτοφανή εγκληματική δραστηριότητα, την οποία θα παρουσιάζει προς τα έξω ως δήθεν «ιεραποστολική», προς παραπλάνηση βέβαια των αφελών, με δόλιο προσηλυτισμό, με ανείπωτα βασανιστήρια και θανατώσεις εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων, με βανδαλισμούς, αρπαγές ναών κ.λ.π. ιδίως στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Στους νεωτέρους χρόνους, μετά την έναρξη του επισήμου Διαχριστιανικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, (1980), το θέμα της Ουνίας υπήρξε ένα από τα αντικείμενα του Διαλόγου. Κατά την ΣΤ΄ Γενική Συνέλευση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής στο Freising του Μονάχου, (1990), η Ουνία καταδικάστηκε ως μέθοδος ενώσεως Παπισμού και Ορθοδοξίας: «Η Ουνία ως μέθοδος ό,που εφηρμόσθη, απέτυχε να υπηρετήση τον σκοπόν της προσεγγίσεως των Εκκλησιών. Αντιθέτως προεκάλεσε νέας διαιρέσεις. Η ουτωσί δημιουργηθείσα κατάστασις εγένετο αφορμή συγκρούσεων και δεινών, τα οποία εσφράγισαν την συλλογικήν μνήμην και συνείδησιν των δύο Εκκλησιών».¹Δύο χρόνια αργότερα, το 1992, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες με «Μήνυμα» των Προκαθημένων των, καταδίκασαν και πάλι ρητά την Ουνία και τον προσηλυτισμό, και αποφάσισαν, «ότι δεν μπορεί να προχωρήσει ο Θεολογικός Διάλογος με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν δεν επέλθει συμφωνία επί του ζητήματος της Ουνίας».²Ωστόσο η διπλωματία του Βατικανού εθριάμβευσε και πάλι, διότι η Ουνία αθωώθηκε εκ νέου κατά την Ζ΄ Γενική Συνέλευση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής, η οποία συνήλθε τον Ιούλιο του 1993 στο Balamand του Λιβάνου. Στην περαιτέρω πορεία του Διαλόγου οι Ορθόδοξες Εκκλησίες επέμεναν για μιά επανεξέταση του θέματος της Ουνίας. Νέα συζήτησις επί του θέματος αυτού στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α. το 2000, κατέληξε σε ναυάγιο, χάρη στην πεισματώδη επιμονή των Ρωμαιοκαθολικών. Το Βατικανό έκανε το πάν για να περισώσει την Ουνία, η οποία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί ένα άλυτο πρόβλημα, ένα αγκάθι στις διαχριστιανικές σχέσεις.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από δημοσίευμα της πρόσφατης συνάντησης του παν. Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου με τον ουνίτη «αρχιεπίσκοπο» της λεγομένης «Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας της Ουκρανίας» Σβιατοσλάβ, στη Ρώμη στις 16 Σεπτεμβρίου 2019. Όπως αποκάλυψε το ιστολόγιο «Ρομφαία»:«οι δύο πλευρές συζήτησαν την κατάσταση στην Ουκρανία και τις Οικουμενικές σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών. Η συνάντηση ξεκίνησε με ανταλλαγή δώρων όπου ο κ. Σβιατοσλάβ, προσέφερε στον Οικουμενικό Πατριάρχη ένα αντίγραφο του αρχαιότερου σλαβικού χειρόγραφου Ευαγγελίου του 1144. Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσέφερε στον Μακαριώτατο μια έκδοση για την ιστορία του Πατριαρχείου, και ένα ιστορικό μετάλλιο που εκδόθηκε σε ανάμνηση της επισκέψεως του Πάπα Βενέδικτου στο Φανάρι το 2006».

Ο ουνίτης «αρχιεπίσκοπος», μεταξύ άλλων είπε και τα εξής αποκαλυπτικά: «Με την εκχώρηση της Αυτοκεφαλίας ο οικουμενικός διάλογος με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας θα αυξηθεί σε ποιοτικά υψηλότερο επίπεδο. Από αυτή την ιστορική στιγμή η διακήρυξη της Αυτοκεφαλίας ως κύριος συνομιλητής στον οικουμενικό διάλογο για την Ελληνοκαθολική Εκκλησία της Ουκρανίας δεν είναι πλέον η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία». Με την επαινετική αναφορά του στην «εκχώρηση της Αυτοκεφαλίας»,δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του, για το ολέθριο αυτό γεγονός στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Πανηγυρίζει, διότι το Αυτοκέφαλο της Ουκρανίας έρχεται «βούτυρο στο ψωμί του», του «λύνει» κυριολεκτικά «τα χέρια», αφού η κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, περιθωριοποιείται και επομένως τώρα θα μπορεί, (με τις «πλάτες» βέβαια και της τοπικής κυβέρνησης), να «αλωνίζει» πολύ πιο εύκολα και να ασκεί το δόλιο προσηλυτιστικό του έργο. Εξ’ άλλου όπως δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο σχισματικός «Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας» κ. Επιφάνιος σε συνέντευξή του στην Espreso. TV.: «η [σχισματική] «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας – OCU» και η [ουνιτική] «Ουκρανική Ελληνόρυθμη Καθολική Εκκλησία- UGCC», η οποία είναι η ‘πατριωτική Εκκλησία’, βρίσκονται σε στενή συνεργασία, υλοποιούν ορισμένα προγράμματα και συμμετέχουν σε κοινές εκδηλώσεις». Μετά από συνάντηση που είχε με τον κ. Σβιατόσλαβ δήλωσε: «Στην συνάντηση με τον Μακαριότατο Σβιατόσλαβ μιλήσαμε για την περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας μας. Σε αυτήν τη συνεργασία θα μπούμε σε διάλογο και ο διάλογος θα καθορίσει εάν μπορούμε να ενωθούμε. Θεωρητικά αυτό είναι εφικτό στο μέλλον. Εξαρτάται όμως από το πώς θα συνεργαστούμε, πως θα διατηρήσουμε αυτές τις φιλικές σχέσεις και πως θα αγωνιστούμε για αυτήν την ενότητα. Στο μέλλον όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θα πρέπει να ενωθούν σε μια ενιαία Εκκλησία».³Πως να μην χαίρονται οι εχθροί της Ορθοδοξίας που αιώνες τώρα εργάζονται με κάθε τρόπο για τον διαμελισμό της και εν τέλει την πλήρη διάλυση και αφομοίωσή της στον Παπισμό; Πως να μην χαίρονται για το «δώρο» αυτό που τους ήρθε τόσο απροσδόκητα;

Ισχυρίζεται ο Ουνίτης ψευδεπίσκοπος με πολλή υποκρισία ότι δήθεν «ο οικουμενικός διάλογος με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας θα αυξηθεί σε ποιοτικά υψηλότερο επίπεδο». Ο Διαχριστιανικός Οικουμενικός Διάλογος με τον Παπισμό ήταν ήδη «βαλτωμένος» και τώρα, μετά την χορήγηση της Αυτοκεφαλίας, είναι υπερβέβαιο ότι όχι μόνο δεν «θα αυξηθεί σε ποιοτικά υψηλότερο επίπεδο», αλλά θα «βαλτώσει» ακόμη περισσότερο, δεδομένης της διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ρωσικής Εκκλησίας. Θα έπρεπε να επισημανθή ότι το πρόβλημα της Ουνίας δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά μόνον το λαό της Ουκρανίας, αλλά ένα γενικότερο, παγκοσμίων διαστάσεων πρόβλημα, που έχει ιστορία πολλών ετών στον Οικουμενικό Διαχριστιανικό Διάλογο μεταξύ Παπισμού και Ορθοδοξίας. Ένα πρόβλημα το οποίο μέχρι στιγμής παραμένει άλυτο και εξακολουθεί να αποτελεί ένα «μεγάλο αγκάθι» στις σχέσεις μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Στην επίλυση του προβλήματος αυτού η ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, όχι μόνο δεν μπορεί να πεταχθεί στο περιθώριο του Διαλόγου, αλλά αντίθετα μάλιστα έχει ουσιαστική θέση και ρόλο, όχι μόνο σε οικουμενικό επίπεδο, αλλά και σε τοπικό, διότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθόδοξων της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτη κ. Ονούφριο ανήκει στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησίας. Θα έπρεπε να του επισημανθούν τα ανείπωτα εγκλήματα των Ουνιτών και ο αγιασμός των μαρτύρων Αγίου Αθανασίου του Λιθουανού, του Αγίου Μαξίμου του Κρπαθορώσου και των 880.000 Σέρβων Νεομαρτύρων και τόσων άλλων.

Ο θρασύς «αρχιεπίσκοπος» αποπειράθηκε να το «παίξει» και «δάσκαλος της Εκκλησίας»,προκειμένου να μας διαφωτίσει γύρω από το παπικό πρωτείο σε σχέση με την συνοδικότητα. Είπε: «Όσον αφορά τον οικουμενικό διάλογο με την Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες προσφέρουν νέα στοιχεία για την κατανόηση του πρωτείου του Επισκόπου της Ρώμης και της συνοδικότητας. Ταυτόχρονα, οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, προτείνουν στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία νέες μορφές της διακονίας του Πέτρου»! Θέλει να μας προσφέρει «νέα στοιχεία», (ποια είναι άραγε αυτά;), για να κατανοήσουμε, επί τέλους (!!!), το παπικό πρωτείο, λες και οι άγιοι Πατέρες μας οι οποίοι το κατεδίκασαν σε Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους, δεν το κατενόησαν σωστά. Κατά την γνώμη του, εμείς, (και κατ’ επέκταση οι άγιοι Πατέρες μας), είμαστε εκείνοι που πλανηθήκαμε, που βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο και επομένως έχουμε ανάγκη επιστροφής και όχι ό Παπισμός, γι’ αυτό και ομιλεί περί κατανοήσεως και όχι καταργήσεως του παπικού πρωτείου. Απέναντι στις παρά πάνω προκλητικές δηλώσεις του ψευδοεπισκόπου θα έπρεπε να τονιστούν τα εξής: Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από τα περί πρωτείου διαφωτιστικά στοιχεία, που έχει στη διάθεσή του, διότι οι άγιοι Πατέρες μας, που είχαν φθάσει σε κατάσταση θείου φωτισμού και θεώσεως, κατενόησαν πλήρως και σαφώς, περισσότερο από κάθε άλλον, το θέμα του πρωτείου. Επομένως το θέμα αυτό δεν έχει ανάγκη περαιτέρω κατανοήσεως, αλλά καταργήσεως. Επί πλέον η Μικτή Θεολογική Επιτροπή μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών η οποία στην παρούσα φάση του Διαχριστιανικού Διαλόγου συζητάει το θέμα του πρωτείου, δεν έχει καταλήξει σε κοινώς αποδεκτή λύση, πράγμα που δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο έχουν φθάσει οι δύο πλευρές. Ασφαλώς οι παπικοί εκπρόσωποι στην εν λόγω Επιτροπή έχουν υπ’ όψη τους και δεν αγνοούν τα «νέα» διαφωτιστικά «στοιχεία» των ουνιτών της Ουκρανίας.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

1 Θεοδώρου Ζήση πρωτ. καθ. Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, «Ουνία η καταδίκη και η αθώωση», Εκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 2002, σ. 77.

2 Βλ. «Μήνυμα των Προκαθημένων των Αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών», στο Επίσκεψις 477, (1992), σ.7 κ.ε.

Η Σύναξη των Προκαθημένων αποφάσισε για το Ουκρανικό – Ξεχασμένο ντοκουμέντο

Η Σύναξη των Προκαθημένων αποφάσισε για το Ουκρανικό και το ξεχασμένο ντοκουμέντο.

Του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Μετέωρα τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Φαναρίου

Τὸν κόσμο τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπασχολεῖ ζωηρὰ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα, δηλαδὴ ἡ ἀντικανονικὴ ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας σὲ σχισματικὲς ὁμάδες τῆς Οὐκρανίας, μὲ ἀγνόηση τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποσχίσθηκαν καὶ ἐτιμωρήθηκαν μὲ καθαιρέσεις καὶ ἀφορισμούς. Τὶς ἐπιβαλλόμενες ἀπὸ κάποια τοπικὴ ἐκκλησία ποινές, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, τὶς ἀναγνωρίζουν ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς ἐκκλησίες, καὶ καμμία ἐξ αὐτῶν δὲν ἔχει τὸ κανονικὸ δικαίωμα νὰ ἐπέμβει σὲ δικαστικὲς ἁρμοδιότητες ἄλλης αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας. Αὐτὸ θεωρεῖται εἰσπήδηση στὰ ὅρια ξένης δικαιοδοσίας καὶ ἀποτελεῖ βαρὺ κανονικὸ παράπτωμα.
Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀναγνωρίζοντας αὐτὴν τὴν βασικὴ κανονικὴ ἀρχή, ἀνεγνώριζε μέχρι τώρα τὶς ἐπιβληθεῖσες ποινὲς στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ὡς ἁρμοδιότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ ἐδήλωνε ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀναμιχθεῖ στὰ ἐσωτερικά της. Τὸ ἴδιο ἔπρατταν ὅλες οἱ ἄλλες αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες δὲν εἶχαν σχέση κοινωνίας μὲ τοὺς σχισματικούς, ἀλλὰ μὲ τὴν κανονικὴ ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὑπὸ τὸν μητροπολίτη Ὀνούφριο.
Ξαφνικὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐγνωσιμάχησε, ἄλλαξε γνώμη, προέβη σὲ ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση στὸ ἔδαφος ξένης δικαιοδοσίας καί, τὸ χειρότερο, ἀποκατέστησε τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, ἀγνοώντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ ἡ ὁποία ἐπέβαλε τὶς ποινὲς τῶν καθαιρέσεων καὶ τῶν ἀφορισμῶν, χωρὶς μάλιστα δήλωση μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς τῶν σχισματικῶν στὴν κανονικὴ Ἐκκλησία, τὴν ὑπὸ τὸν μητροπολίτη Ὀνούφριο. Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὶς ἀντικανονικές του αὐτὲς ἐνέργειες ἐστράτευσε δικούς του ἱστορικούς, θεολόγους καὶ κανονολόγους, οἱ ὁποῖοι προβάλλουν ἀνιστόρητες καὶ ἀντικανονικὲς θέσεις, οἱ σπουδαιότερες τῶν ὁποίων εἶναι δύο: α) ὅτι ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ β) ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς πατριάρχης ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου, νὰ δικάζει δηλαδὴ κατ᾽ ἔφεσιν δικαστικὲς ἀποφάσεις ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ἄλλος πάπας. Τίποτε ἀπὸ τὰ δύο δὲν ἰσχύει. Ἡ Οὐκρανία, τὸ Κίεβο, ἀπὸ τὸ 1686 μέχρι σήμερα ἀποτελεῖ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τὸ δὲ ἔκκλητο ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς πατριάρχες καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, μέσα στὰ ὅρια τῆς δικαιοδοσίας τους καὶ ὄχι παγκοσμίως. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀναδείξαμε μὲ σειρὰ δημοσιευμάτων μας ποὺ ἐκυκλοφορήθησαν στὸ Διαδίκτυο καὶ τώρα σὲ βιβλίο μὲ τίτλο «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης»[1]. Μεγάλη ἀπήχηση εἶχε καὶ μεταγενέστερο ἄρθρο μας στὸ Διαδίκτυο μὲ τίτλο «Σὲ ἀδιέξοδο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γιὰ τὸ Οὐκρανικό. Σπεύδει σὲ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος». Ἐξαιρετικὰ ἐπίσης εἶναι καὶ τὰ ἄρθρα τοῦ εἰδικοῦ κανονολόγου πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου, ποὺ ἐκυκλοφορήθησαν ἐπίσης σὲ βιβλίο μὲ τίτλο «Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Συμβολὴ στὸν Διάλογο»[2]. Τὰ Πρακτικὰ ἐπίσης τῆς πολὺ ἐπιτυχημένης Ἡμερίδος ποὺ ὀργάνωσαν τρία χριστιανικὰ σωματεῖα[3] τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» μὲ τίτλο «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου», θὰ κυκλοφορηθοῦν ἐντὸς τοῦ Ὀκτωβρίου μαζὶ μὲ ἄλλο σχετικὸ ὑλικὸ σὲ διπλὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία».

2. Γιατὶ τὸ Φανάρι παραβιάζει τὴν κανονικότητα;

Διαχρονικά, διὰ τῶν αἰώνων, ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐστήριζε τὴν κανονικὴ παράδοση καὶ εὐταξία, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίσθηκε χωρὶς σοβαρὲς ἐπιφυλάξεις τὸ πρωτεῖο τιμῆς, ὁ συντονιστικός του ρόλος καὶ ἡ προκαθεδρία στὶς διορθόδοξες συναντήσεις. Κατὰ τὸν παρελθόντα ὅμως αἰώνα καὶ τὸν παρόντα ἡ ἡγεσία του πρωτοστατεῖ στὴν κατασυκοφάντηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὡς παρωχημένων πλέον καὶ ἀνεφάρμοστων, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὶς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, τὴν μετὰ τῶν ὁποίων ἕνωση ἐπιδιώκει, χωρὶς προηγουμένως νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἑνότητα στὴν πίστη καὶ στὰ δόγματα, μὲ τὴν ἀποκήρυξη τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν πλανῶν. Καὶ ἐπειδὴ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ἀποτελοῦν ἀπροσπέλαστο ἐμπόδιο στὴν ἑνότητα μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς σχισματικούς, προσπαθεῖ μὲ τοὺς μεταπατερικοὺς θεολόγους νὰ τοὺς ξεπεράσει, δημιουργώντας νέα ἐκκλησιολογία καὶ ἀναγορεύοντας τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη σὲ πάπα τῆς Ἀνατολῆς, σὲ πρῶτο ὄχι μεταξὺ ἴσων (primus inter pares), ἀλλὰ σὲ πρῶτο ἄνευ ἴσων (primus sine paribus). Ἡ ὑπέρβαση αὐτὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῶν ὁποίων προηγουμένως ἦταν φύλακας, κλονίζει τὸ κῦρος τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἀμφισβήτηση καὶ τῶν «πρεσβείων τιμῆς», διότι αὐτὰ μετατράπηκαν κατὰ τὸ παπικὸ πρότυπο σέ «πρωτεῖο ἐξουσίας».

Ἡ ὕπαρξη ἑνὸς πάπα στὴν Ἀνατολὴ διευκολύνει τὰ σχέδια τῆς Νέας Τάξεως καὶ τῆς Νέας Ἐποχῆς, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοὺς στόχους τῆς παγκοσμιοποίησης. Μὲ τὸν πάπα τῆς Ρώμης τὰ πηγαίνουν καλά, ἀφοῦ ὡς μονάρχης δὲν ἔχει ἀνάγκη συνοδικῶν, συλλογικῶν ἀποφάσεων. Τὸ ἴδιο ἐπιδιώκεται καὶ στὴν Ἀνατολή. Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀγνοεῖ τὴν σύνοδο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, στὴν ὁποία ὑπάγεται ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀγνοεῖ τὴν σύνοδο τῆς κανονικῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ὑπὸ τὸν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀγνοεῖ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ νέο ψευδοαυτοκέφαλο τῶν Οὐκρανῶν σχισματικῶν καὶ κάνει τὸ πᾶν νὰ παρασύρει τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στὸν γκρεμὸ τοῦ σχίσματος, ὅπου ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία.
Γνωρίζουμε ὅλοι τὰ γεωπολιτικὰ σχέδια τῶν Δυτικῶν καὶ τοῦ πάπα γιὰ ἀποδυνάμωση καὶ ἐξασθένηση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἰδιαίτερα τῆς ἰσχυρῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, μὲ τὴν ὁλοφάνερη παρέμβαση Ἀμερικανῶν πολιτικῶν καὶ διπλωματῶν, οἱ ὁποῖοι πιέζουν προκαθημένους καὶ ἐπισκόπους νὰ ἀκολουθήσουν τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, σὲ ἕνα νέο μεγάλο σχίσμα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀπώλεια τῆς προκαθεδρίας τοῦ Ἕλληνα πατριάρχη στὸ συνοδικὸ σύστημα λειτουργίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅλοι οἱ σπουδάσαντες Θεολογία, ἀλλὰ καὶ οἱ μελετῶντες τὶς πηγές, γνωρίζουμε ὅτι τὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνοδικὸ καὶ ὄχι μοναρχικό, ὅπως τὸ διέστρεψε ὁ Παπισμός. Σὲ σταδιακὴ διαστροφή, ὥστε νὰ καταντήσουμε στὸ μοναρχικό, ὁδηγεῖ καὶ ἡ γνώμη ποὺ διατυπώνεται ἐσχάτως ὅτι δὲν εἶναι μόνο συνοδικό, εἶναι καὶ ἱεραρχικό. Δὲν θὰ ἀναιρέσουμε τώρα αὐτὴν τὴν νεωτερίζουσα ἐπισκοποκεντρικὴ καὶ παπίζουσα ἐκκλησιολογία, διότι ἄλλος εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ παρόντος ἄρθρου.

3. Ξεχάσθηκε ἡ ἀπόφαση τῶν Προκαθημένων γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Κυρίως ἐπιθυμοῦμε καὶ μὲ ἕνα ἄλλο ἀποδεικτικὸ στοιχεῖο, ντοκουμέντο, νὰ δείξουμε ὅτι ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης ποὺ καυχᾶται, διότι τὸν τελευταῖο καιρὸ ἵδρυσε καὶ ἐνεργοποίησε τὸν ἄγνωστο στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία θεσμὸ τῆς «Σύναξης τῶν Προκαθημένων», μὲ παπίζουσες ἀντισυνοδικὲς καταβολές, δὲν σέβεται οὔτε αὐτὰ ποὺ ἀποφασίζουν οἱ προκαθήμενοι καὶ ὁ ἴδιος, ὅπως δὲν σεβάσθηκε οὔτε τὶς συνοδικὲς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας γιὰ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, οὔτε συνοδικὲς ἀποφάσεις τοπικῶν ἐκκλησιῶν στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης γιὰ ἀναβολὴ τῆς «συνόδου» ἢ γιὰ βελτίωση τῶν προσυνοδικῶν κειμένων, ὅπως δὲν σεβάσθηκε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, ὁ ὁποῖος προηγουμένως ἀναγνώριζε τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐπὶ τῆς Οὐκρανίας καὶ τὶς ἐπιβληθεῖσες ποινὲς στοὺς σχισματικοὺς καὶ ὑποσχόταν νὰ μὴν ἀναμιχθεῖ.
Συγκεκριμένα: Ξαναδιαβάζοντας αὐτὲς τὶς ἡμέρες τό «Μήνυμα» ποὺ δημοσιοποίησε ἡ «Σύναξις τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», ποὺ συνῆλθε στὸ Φανάρι ἀπὸ 6-9 Μαρτίου τοῦ 2014, καὶ ἀσχολήθηκε μὲ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία, εἴδαμε ὅτι μεταξὺ αὐτῶν ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὸ Οὐκρανικό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔγραψαν οἱ Προκαθήμενοι, προεστῶτος τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, στὴν παράγραφο τρία (3) τοῦ κοινοῦ «Μηνύματος» τὰ ἑξῆς: «Ἐνθέρμως προσευχόμεθα ὑπὲρ τῆς διεξαγωγῆς εἰρηνικῶν διαπραγματεύσεων καὶ τῆς ἐν προσευχῇ καταλλαγῆς πρὸς ἔξοδον ἐκ τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ συνεχιζομένης κρίσεως. Καταδικάζομεν τὰς ἀπειλὰς βιαίας καταλήψεως Ἱερῶν Μονῶν καὶ Ναῶν καὶ προσευχόμεθα διὰ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, τῶν σήμερον εὑρισκομένων ἐκτὸς τῆς κοινωνίας μετὰ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας».
Ἀπὸ τὸ «Μήνυμα» προκύπτουν δύο σοβαρὰ ζητήματα. Ἐν πρώτοις, ὅτι οἱ σχισματικοὶ στὴν Οὐκρανία προέβαιναν ἢ ἀπειλοῦσαν νὰ προβοῦν σὲ βιαιότητες καὶ καταλήψεις Ἱερῶν Μονῶν καὶ Ναῶν τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπίσης, τὸ καὶ σπουδαιότερο, ὡς λύση οἱ προκαθήμενοι ἔβλεπαν τὴν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφὴ τῶν σχισματικῶν στὴν κοινωνία μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία. Μὲ τὴν αὐθαίρετη ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν ἐκ μέρους τῆς Κωνσταντινούπολης τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπιτεύχθηκε. Οἱ σχισματικοὶ ἀποκαταστάθηκαν χωρὶς μετάνοια καὶ ἐπιστροφή, καὶ οἱ βιαιότητες ἐναντίον τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας συνεχίζονται ἐνισχυμένες. Καὶ ἀντὶ τῆς ἑνότητας αὐξήθηκαν καὶ οἱ διαιρέσεις μεταξὺ τῶν σχισματικῶν, ἀφοῦ ὁ πρωτεργάτης τοῦ σχίσματος ἀλλὰ καὶ τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας «πατριάρχης» Κιέβου Φιλάρετος δὲν ἀναγνωρίζει οὔτε ὑπακούει στὸν νέο προκαθήμενο τῆς «αὐτοκέφαλης» ἐκκλησίας «μητροπολίτη» Ἐπιφάνιο.

4. Ἡ ἐνδεδειγμένη λύση. Νὰ ἀναγνωρίσει ἡ Κωνσταντινούπολη τὸ λάθος, καὶ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ σχισματικοί στὴν κανονικὴ Ἐκκλησία

Ἡ ἐπισήμανση τῆς ἀπόφασης αὐτῆς τῶν Προκαθημένων ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἄρνησή τους νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς σχισματικοὺς ὡς τὴν κανονικὴ ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, χωρὶς μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὴν κανονικὴ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποσχίσθηκαν. Δὲν ὑπάρχει ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία; Θὰ τὴν ἀγνοήσουμε καὶ θὰ τὴν ἐξαφανίσουμε; Θὰ ἐπιτρέψουμε στὸν ἴδιο τόπο πολλὲς δικαιοδοσίες, ὅπως ἀντικανονικὰ προτείνεται ἀπὸ κάποιους «εἰδήμονες», οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ προκάλεσαν σύγχυση καὶ χάος μὲ ἄλλες προτάσεις προηγουμένως, ἀθεμελίωτες καὶ παράλογες, τώρα ἀρχίζουν νὰ ἀντιλαμβάνονται τὰ περὶ σχίσματος καὶ νὰ προτείνουν χειρότερες λύσεις;
Θὰ ἦταν πράξη εὐθυκρισίας ἀλλὰ καὶ ταπείνωσης, ἂν ἡ Κωνσταντινούπολη ἀναγνώριζε τὸ λάθος της, βλέποντας καὶ τὴν ἐπιδείνωση τῆς κατάστασης καὶ τὶς περαιτέρω διαιρέσεις, καὶ ἄρχιζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὶς εἰρηνικὲς διαπραγματεύσεις μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὡς ἕνα εἶδος μείζονος συνόδου. Δὲν κάνουν μόνον τὰ πρόσωπα λάθη, κάνουν καὶ οἱ ἐκκλησίες, ὅπως αὐτὸ ἔχει ἀποδειχθῆ στὴν ἱστορία, μὲ τὴν ἀποδοχὴ αἱρέσεων ἢ τὴν πρόκληση σχισμάτων. Σὲ ἀνάλογη περίπτωση ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἀναφερόμενος στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, λέγει ὅτι εἶναι ἡ μόνη ἐκκλησία ποὺ δὲν ἀναγνωρίζει τὰ λάθη της καὶ δὲν θέλει νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὴν πτώση της, ἐνῶ ὑπάρχουν πολλὲς ἐκκλησίες ποὺ ἔπεσαν, ἀλλὰ σηκώθηκαν. Μοιάζει, λέγει, μὲ τὸν ἐλέφαντα, ὁ ὁποῖος λόγῳ τοῦ βάρους του, ἂν πέσει, δὲν μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ, χωρὶς βοήθεια[4]. Τὴν πεσμένη σὲ λάθη, ἐπὶ ἕνα αἰώνα τώρα, Νέα Ρώμη μὲ τοὺς νέους πάπες-πατριάρχες, πρέπει νὰ βοηθήσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὸ λάθος της καὶ νὰ σηκωθεῖ, ὅπως πράττουν ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς ἐκκλησίες καὶ ὄχι νὰ τὴν ἐνθαρρύνει στὴν πτώση της. Θὰ εἶναι ἡ δεύτερη, μετὰ τὴν Ρώμη, ἐκκλησία, ποὺ ἐπιμένει στὴν πτώση της καὶ σὰν τὸν ἐλέφαντα δὲν θέλει νὰ σηκωθεῖ, διότι ἀρνεῖται ἐγωϊστικὰ τὴν βοήθεια τῶν ἄλλων καὶ κάνει τοῦ κεφαλιοῦ της.
[1]. Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».
[2]. Θεσσαλονίκη 2019, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».
[3]. Πρόκειται γιὰ τὰ σωματεῖα α) Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν β) Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Σύλλογος «Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής» καὶ γ) Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Σύλλογος «Ζωοδόχος Πηγή».
[4]. Περὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Λόγος δεύτερος, 2, εἰς Γρηγοριου του Παλαμα, Συγγράμματα, τόμ. 1. ἐπιμελείᾳ Π. Χρηστου, Θεσσαλονίκη 1962, σελ. 78-79: «Τὸ μὲν οὖν τοῦ ὀρθοῦ διαπεσεῖν κοινὸν ἐγένετο ταῖς ἐκκλησίαις ἁπάσαις, ἄλλοτε ἄλλῃ διὰ τοῦ μακροῦ χρόνου λυμηναμένου τοῦ χείρονος. Τὸ δὲ διαπεσοῦσαν μηκέτ᾽ ἐπανελθεῖν μόνης τῆς τῶν Λατίνων ἐγένετο, καίτοι μεγίστης τε καὶ κορυφαίας οὔσης καὶ τῶν πατριαρχικῶν θρόνων ἐξόχου περιωπῆς· καὶ ταὐτὸν ταύτῃ συμβέβηκε, μεγίστῃ τῶν ἐκκλησιῶν οὔσῃ, τῷ μεγίστῳ τῶν ζώων ἐλέφαντι. Ὃν φασι μηδ᾽ ὕπνου καιρὸν ἐπ᾽ ἐδάφους ἀνακλίνεσθαι πρὸς ἄνεσιν, τοῖς δὲ πλαγίοις ἄρθροις μικρὸν ἐποκλάζοντα διαναπαύεσθαι· ἂν δὲ πού τι παθὼν καταπέσῃ, μηκέτ᾽ ἀνίστασθαι δύνασθαι. Ἀλλὰ τοῖς μὲν ἐλέφασι τὸ βάρος τοῦ σώματος αἴτιον καὶ ἡ πολυσαρκία δύσχρηστός τε οὖσα καὶ κάτω πιέζουσα, καθάπερ τις ἐπικειμένη μόλυβδος πολυτάλαντος, τοῖς δὲ Λατίνοις ὁ τύφος οἶμαι τὸ μόνον, μικροῦ δέω λέγειν, πάθος ἀνίατον, ὃ καὶ τῷ μόνῳ πονηρῷ κρίμα κατὰ τὸν ἀπόστολον ἰδιαίτατον· δι᾽ ὃ κἀκεῖνος εἰς αἰῶνας ἀνίατος. Ἂν δὲ τὸ τῶν Λατίνων τοῦτο φῦλον τοῦτον ἀπόθωνται -δύνανται γάρ, καὶ γὰρ ἄνθρωποι- τάχ᾽ ἂν ἡμεῖς οἱ τοῦ ὀρθοῦ πάντες συναχθέντες εἰς ἓν καὶ οἶόν τισι προνομαίαις, ὃ καὶ τοῖς καταπεσοῦσιν ἐλέφασι παρὰ τῶν μὴ κειμένων ἡ φύσις ἐξεῦρε βοήθημα, τοῖς θεοπνεύστοις λογίοις χρησάμενοι διαναστήσομέν τε καὶ στήσομεν ὀρθίους, ἀπαρεγκλίτως ἐχομένους τοῦ κανόνος τῆς εὐσεβείας. Ἐθελοντὰς δὲ κειμένους ὀνήσει τὸ παράπαν οὐδέν, κἂν παρ᾽ αὐτῶν τῶν οὐρανίων νόων σκευάζηταί τε καὶ προσάγηται τὸ τῆς ψευδοδοξίας ἴαμα· τούτων γὰρ λόγος προφητικοῖς ῥήμασιν ἐκπεφασμένος, ὡς ῾῾ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα καὶ οὐκ ἰάθη᾽᾽».

Χριστάδελφοι: Προσοχή στην αιρετική αντιτριαδική ομάδα

Σκοπὸς τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι ἡ ἐνημέρωση τῶν Ὀρθόδοξων Χριστιανῶν ἀναφορικὰ μὲ τοὺς Χριστάδελφους. Ὑπάρχει ἀπόλυτος σεβασμὸς στὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις τοῦ ὁποιουδήποτε πιστοῦ καὶ δὲν ὑπάρχει καμία διάθεση προσβολῆς τους.

Ἡ ἐν λόγω ὁμάδα ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν John Thomas (1805-1871) ὁ ὁποῖος ἀνῆκε στοὺς «Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ», ἀλλὰ ἀργότερα δημιούργησε τὴ δική του ὁμάδα. Ἄλλα ὀνόματα τῆς συγκεκριμένης κίνησης εἶναι τὰ ἑξῆς: «Ἐκκλησία Ἀδελφῶν ἐν Χριστῷ» καὶ «Ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ»1. Ὁ μητρ. Παντελεήμων ἀναφέρει ὅτι ἡ ἐν λόγω ὁμάδα ἀποτελεῖ «ἀνεξάρτητο μικρὸ Προτεσταντικὸ Σῶμα». Παρόλα αὐτά, οἱ Προτεστάντες θεωροῦν ὅτι οἱ διδασκαλίες τῆς ὁμάδας αὐτῆς ἀποκλίνουν ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τοῦ Χριστιανισμού2. Ὁ Neve ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Χριστάδελφοι εἶναι μίξη Σοκινιανῶν καὶ Ἀντβεντιστών3.

Ἀπὸ τὴ διαδικτυακὴ τοὺς ἰστοσελίδα μποροῦμε νὰ πάρουμε πληροφορίες ἀναφορικὰ μὲ τὰ πιστεύω τους. Ἀρχικά, νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ Χριστάδελφοι ἀρνοῦνται
τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ. Σύμφωνα μὲ αὐτούς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεού4. Ἄλλη μία διδασκαλία ποὺ ἀπορρίπτουν εἶναι ἡ ἀθανασία τῆς ψυχής5.
Ἀναφορικὰ μὲ τὸ βάπτισμα, οἱ Χριστάδελφοι τίθενται κατὰ τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, καθὼς πιστεύουν ὅτι αὐτὸ ἀναφέρεται μόνο σὲ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶναι σὲ θέση νὰ ἀποφασίσουν γιὰ τὸ ἂν θὰ δεχτοῦν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ στὴ ζωὴ τους6. Γενικὰ γιὰ τὸ βάπτισμα θεωροῦν ὅτι ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία πράξη ὑπακοῆς, ἐνῶ γιὰ τὸ Δεῖπνο τοῦ Κυρίου ὅτι εἶναι ἀναμνηστικό7. Ἐπίσης, ἀπορρίπτουν καὶ τὸ μυστήριο τῆς ἱεροσύνης καὶ γι’ αὐτό, δὲν ἔχουν ἱερείς8. Ἄρα, ἀπορρίπτουν καὶ τὰ ὑπόλοιπα μυστήρια.

Ὁ διάβολος δὲν ἀποτελεῖ γιὰ τὴν ὁμάδα αὐτὴ ὑπαρκτὴ ὀντότητα, δὲν εἶναι πρόσωπο9, ἀλλὰ συμβολίζει τὴν ἁμαρτωλὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου10. Τέλος, δὲ δέχονται τὴν αἰώνια κόλαση, καθὼς κατὰ τὶς δοξασίες τους ἡ λέξη «κόλαση» σημαίνει μόνο τάφος11.
Ἰδιαίτερα σημαντικὸ εἶναι νὰ ἀναφέρουμε ὅτι οἱ Χριστάδελφοι υἱοθετοῦν χιλιαστικὲς δοξασίες, καθὼς ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Χριστὸς γιὰ χίλια χρόνια θὰ βασιλεύει στὴ γή12.
Οἱ παραπάνω διδασκαλίες τῶν Χριστάδελφων δὲν εἶναι ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐπειδὴ δὲν στηρίζονται στοὺς φορεῖς τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ θείας ἀποκαλύψεως, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση. Ἡ Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ ἀποδεικνύεται ἀπὸ πολλὰ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ Ματθ. 28, 19: «Πηγαίνετε λοιπὸν καὶ κάνετε μαθητές μου ὅλα τὰ ἔθνη, βαφτίζοντάς τους στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ δὲ ἀθανασία τῆς ψυχῆς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ Λουκ. 23, 43: «Ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπάντησε: «Σὲ βεβαιώνω πὼς σήμερα κιόλας θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο».
Τὸ Βάπτισμα εἶναι ἕνα μυστήριο ποὺ σώζει τὸν ἄνθρωπο, ἑπομένως, δὲν πρέπει νὰ κρατᾶμε τὰ παιδιὰ μακριὰ ἀπὸ αὐτό. Ἄλλωστε, στὴν Ἁγία Γραφὴ ὑπάρχουν οἰκογένειες ποὺ ἔχουν βαπτιστεῖ. Προφανῶς καὶ σὲ κάποια οἰκογένεια ὑπῆρχαν καὶ παιδιά.
Κάποια ἐνδεικτικὰ χωρία γιὰ τὸ ὅτι τὸ βάπτισμα εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμὸς δὲν εἶναι ἀντιγραφικὴ διδασκαλία εἶναι τὸ Μάρκ. 16, 16: «Ὅποιος πιστέψει καὶ βαφτιστεῖ θὰ σωθεῖ», τὸ Πράξ. 16, 15: «Ἀφοῦ βαφτίστηκε αὐτὴ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά της» καὶ τὸ Α΄ Κορ. 1, 16: «Ναί, βέβαια, βάφτισα καὶ τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανά».
Τὸ Δεῖπνο τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ τελεῖται ἁπλῶς ὡς ἀνάμνηση. Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ Ἰωάν. 6, 55: «Γιατί ἡ σάρκα μου εἶναι ἀληθινὴ τροφὴ καὶ τὸ αἷμα μου ἀληθινὸ ποτό».
Ἡ ὕπαρξη ἱερέων δὲν ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ Πράξ. 14, 23: «Ἐπίσης χειροτόνησαν πρεσβυτέρους σὲ κάθε ἐκκλησία τους» καὶ τὸ Ἰακ. 5, 14: «Εἶναι κάποιος ἀπὸ σᾶς ἄρρωστος; Νὰ προσκαλέσει τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας».
Ὁ διάβολος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα σύμβολο τῆς ἁμαρτωλῆς φύσης μας, ἀλλὰ ὄντως ὑπαρκτὸ πρόσωπο, ὅπως ἀναφέρεται καὶ στὸ Ἀποκ. 20, 10: «Καὶ ὁ διάβολος ποὺ τοὺς παραπλανοῦσε ρίχτηκε στὴ λίμνη ποὺ ἦταν ἀπὸ φωτιὰ καὶ θειάφι, κι ὅπου βρισκόταν τὸ θηρίο κι ὁ ψευδοπροφήτης. Ἐκεῖ θὰ βασανίζονται μέρα καὶ νύχτα γιὰ πάντα». Καὶ ἡ κόλαση, φυσικά, δὲν εἶναι μόνο ὁ τάφος, ἀλλὰ ἕνας τόπος βασάνων μὲ βάση πλῆθος χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ Μάρκ. 9, 43-44: «Ἂν σὲ σκανδαλίσει κάτι όσο σπουδαῖο σὰν τὸ χέρι σου, κόψε το, εἶναι προτιμότερο νὰ μπεῖς στὴν ἀληθινὴ ζωὴ κουλός, παρὰ νὰ ἔχεις δύο χέρια καὶ νὰ πᾶς στὴ γέενα, στὴ φωτιὰ ποὺ δὲ σβήνει ποτέ. Ἐκεῖ τὸ σκουλήκι ποὺ θὰ τοὺς τρώει δὲν πεθαίνει καὶ ἡ φωτιὰ δὲ σβήνει».
Ἡ χιλιετὴς ἐπίγεια βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δὲν βρίσκεται σὲ ἁρμονία μὲ τὴν Ἁγία Γραφή. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, «ἡ “χιλιετὴς βασιλεία” εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἀνάστασή Του “ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος”» καὶ πέρα ἀπὸ αὐτό, εἶναι πνευματική13, ὅπως ἄλλωστε ἀποδεικνύεται ἀπὸ πολλὰ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ Β΄ Κορ. 5, 1: «Ξέρουμε πώς, ἂν ἡ ἐπίγεια σκηνὴ ποὺ κατοικοῦμε, δηλαδὴ τὸ σῶμα μας, διαλυθεῖ, ἔχουμε στοὺς οὐρανοὺς κατοικία αἰώνια, οἰκοδομημένη ἀπὸ τὸ Θεὸ κι ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια» καὶ τὸ Β΄ Τιμ. 4, 18: «Ὁ Κύριος θὰ μὲ γλιτώσει κι ἀπὸ κάθε ἔργο κακό, καὶ θὰ μὲ σώσει ὁδηγώντας μὲ στὴ βασιλεία τοῦ τὴν οὐράνια».
Ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ παραπάνω, οἱ δοξασίες τῶν Χριστάδελφων εἶναι ἀσυμβίβαστες μὲ τὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου.
_____________________________________________
1. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, πρωτοπρ., ἘγχειρίδιοΑἱρέσεων καί Παραχριστιανικῶν Ὁμάδων, σσ. 87.
2. Παντελεήμονος Κ. Καρανικόλα, μητροπ., Οἱ Αἱρετικοί Προτεστάντες, Ἀθήνα 1991, Ἐκδοτικός Οἶκος Ἀστήρ Ἀλ. & Ἐ. Παπαδημητρίου, σσ. 261.
3. Juergen Ludwig Neve, Churches and Sects of Christendom, Burlington, Iowa 1940, The Lutheran Literary Board, p. 581
4. Is God a Trinity? Christadelphian Bible Mission. Οι πληροφορίες ανακτήθηκαν τελευταία φορά στις 6/3/2019 από: http://www.cbm.org.uk/lft_trinity.htm
5. Life After Death. Christadelphian Bible Mission. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.cbm.org.uk/lft_life.htm#Section6
6. The Christian Life. Christadelphian Bible Mission. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.cbm.org.uk/lft_christian.htm
7. J. L. Neve, Churches and Sects of Christendom, p. 581.
8. Rob Hyndman. Introducing the Christadelphians. Ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί καί Ἀδελφές. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.god-so-loved-the-world.org/greek/.
9. The Devil – Who or What Is It? Christadelphian Bible Mission. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.cbm.org.uk/lft_devil.htm
10. Rob Hyndman. Introducing the Christadelphians. Ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί καί Ἀδελφές. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.god-so-loved-the-world.org/greek/#_Toc153175354.
11. Heaven and Hell. Christadelphian Bible Mission. Οἱ πληροφορίες ἀνακτήθηκαν τελευταῖα φορά στίς 6/3/2019 ἀπό: http://www.cbm.org.uk/lft_heaven.htm#Section2
12. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, πρωτοπρ., Ἐγχειρίδιο Αἱρέσεων καί Παραχριστιανικῶν Ὁμάδων, σσ. 88.
13. Τοῦ ἰδίου, σσ. 95, 97.__
Περιοδικό «διάλογος»
ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2019, ΤΕΥΧΟΣ 96
Από impantokratoros