ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Να προσέχουμε τί ζητάμε από τον Θεό.

«Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὅ ἐάν αἰτή­σωμεν ποιήσῃς ἡμῖν».

Θέλοντας ἡ Ἐκκλησία μας νά μᾶς προ­ε­τοιμάσει γιά τά φρικτά καί σωτη­ριώδη Πά­θη τοῦ Κυρίου τά ὁποῖα πλησιάζουν, ὅρι­σε νά διαβάζεται σήμερα, Ε΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, μία περικοπή ἀπό τό κατά Μάρκον εὐαγγέλιο πού περιγράφει τά γε­γονότα τῶν ἡμερῶν πρίν ἀπό τό Πάθος τοῦ Χριστοῦ.

Μᾶς παρου­σιάζει τόν Χριστό νά ἐξηγεῖ στούς μαθητές ὅλα ὅσα ἐπρό­κει­το νά συμ­βοῦν, ἔτσι ὥστε νά μπορέσουν στό μέτρο τῶν ἀνθρωπίνων δυνά­μεών τους νά κα­τα­νοήσουν τά γεγονότα καί ὅσα ἐπρό­κει­το νά ἀκολου­θή­σουν μέ τήν ἀνάστασή του. Καί ἐνῶ ὁ Χριστός προλέγει ὅσα φρι­κτά καί φοβερά ἐπρόκειτο νά ὑπομείνει γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, δύο ἀπό τούς μαθητές του τόν πλησιάζουν καί τοῦ ζητοῦν νά τούς ὑποσχεθεῖ ὅτι θά ἐκ­πλη­ρώσει τό αἴτημά τους.

Δέν εἶναι κάποιοι τυχαῖοι μαθητές του. Εἶναι δύο ἀπό τούς πιό ἀγαπη­μένους του, εἶναι δύο ἀπό τούς πιό ἔμπιστούς του. Εἶ­ναι ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης. Εἶναι αὐτοί πού μαζί μέ τόν ἀπόστολο Πέτρο εἶχαν τή μεγάλη τιμή νά δοῦν τόν Χριστό ἐπάνω στό ὄρος Θαβώρ νά μεταμορφώνεται ἐνώ­πιον αὐτῶν καί νά συνομιλεῖ μέ τόν Μωυ­σῆ καί τόν Ἠλία. Εἶναι αὐτοί πού τόν ἄ­κουσαν νά τούς ζητᾶ νά μήν ποῦν σέ κα­νένα τίποτε γιά τό φοβερό καί οὐράνιο θέα­μα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ πού ἀντί­­κρυ­σαν. Καί αὐτοί οἱ δύο μαθητές ζητοῦν κάτι πού δέν ταιριάζει καθόλου μέ ὅσα τούς ἔλε­γε ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός. Ζητοῦν κά­τι πού θά ἔλεγε κανείς ὅτι τίποτε δέν δι­δάχθηκαν τρία χρόνια κοντά στόν Χρι­στό· καί ὅμως τό ζητοῦν. Ζητοῦν νά καθί­σουν ὁ ἕνας ἐκ δεξιῶν καί ὁ ἄλλος ἐξ ἀρι­στερῶν τοῦ Ἰησοῦ, ὅταν θά βρίσκεται στή δόξα του.

Πρωτάκουστο αἴτημα, ἀδελφοί μου. Ὁ Χρι­στός τούς μιλᾶ γιά θυσία καί αὐτοί σκέφτονται τή δόξα. Ὁ Χριστός τούς μιλᾶ γιά προσφορά καί αὐτοί ζητοῦν τήν ἱκα­νο­­ποί­­ηση τῆς προσωπικῆς τους φιλοδο­ξίας. Δέν ἔχουν ἀκό­μη συνειδητοποιήσει ὅτι τό μεγαλεῖο τοῦ διδασκά­λου τους βρίσκεται στήν ἑκουσία προσφο­ρά τοῦ ἑαυτοῦ του γιά τόν ἄνθρωπο, δέν βρί­σκεται στήν ἀπόλαυση τῆς θείας του δό­ξης. Ἄν ὁ Χριστός σκεφτόταν σάν τούς δύο μαθητές του, δέν θά ἐρχόταν ποτέ στή γῆ, γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Ἄν ἦρθε στή γῆ, ἦταν γιατί ὁ ἴδιος ἔθεσε πάνω ἀπό κάθε τι ἄλλο τήν ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο. Καί ἡ ἀγάπη «οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς», ἡ ἀγά­πη εἶναι ἕτοιμη νά θυσιασθεῖ γιά τόν ἄλ­λο, εἶναι ἕτοιμη νά γίνει διάκονος καί ὑπη­ρέτης τοῦ πλησίον.

Ὅλα αὐτά δέν τά εἶχαν κατανοήσει ἀκό­μη οἱ μαθητές του, γι’ αὐτό καί τό φρό­νη­μά τους ἦταν ἀκόμη κοσμικό καί ἀν­θρώ­πινο. Γι’ αὐτό καί, ἐνῶ ἀκοῦν τόν Ἰη­σοῦ νά τούς περιγράφει τό πάθος του, δέν κατα­νο­οῦν τί τούς λέγει. Γι’ αὐτό καί, ὅταν σέ λί­γες ἡμέρες θά τούς ζητήσει νά ἀγρυ­πνή­σουν προσευχόμενοι μαζί του στίς ὧρες τῆς μεγά­λης του ἀγωνίας στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, αὐτοί θά ἀποκοιμηθοῦν.

Ὅμως ὁ εὐαγγελιστής Μάρκος δέν δι­στά­ζει νά καταγράψει στό εὐαγ­γέ­λιό του αὐτό τό ἀτυχές, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, αἴτημα τῶν δύο μαθη­τῶν τοῦ Χριστοῦ. Τό καταγράφει ὄχι γιά κανένα ἄλλο λόγο, ὅσο γιά νά μᾶς διδάξει μέ τή δική τους συμ­­περιφορά πόσο εὔκολα μποροῦμε καί ἐμεῖς νά πέσουμε σέ παρόμοια σφάλματα καί νά ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό παρά­λογα πράγ­­ματα.

Γιατί δέν εἶναι λίγες φορές, ἀδελφοί μου, πού ξεχνοῦμε ὅτι γιά τόν Θεό δέν ἔ­χουν σημασία οὔτε οἱ πρωτοκαθεδρίες οὔ­τε οἱ ἐξουσίες οὔτε οἱ ὑψη­λές θέσεις. Ξε­χνοῦμε πώς ὁ Θεός ὑψώνει αὐτούς πού ἔ­χ­ουν ταπεινό φρό­νη­μα καί αὐτούς πού εἶ­ναι πρόθυμοι νά γίνουν διάκονοι καί ὑπη­ρέτες τῶν ἄλλων. Δέν ἀπαγορεύει, βε­βαί­ως, τήν ὑγιῆ φιλοδοξία γιά τήν πρόοδο τοῦ ἀνθρώπου, καταδικάζει ὅμως τήν προ­σ­­­κόλληση σέ θέσεις καί ἀξιώματα καί στήν ἐπιδίωξή τους μέ κάθε τρόπο καί μέ­σο, θεμιτό ἤ ἀθέμιτο. Στά μάτια τοῦ Θεοῦ ἔχει πάντοτε ἀξία ἡ προσφορά τοῦ ἀνθρώ­που καί ἡ διάθε­ση μέ τήν ὁποία προσφέ­ρει. Γι’ αὐτό καί ἱκανοποιεῖ τά αἰτήματά μας μόνο ὅταν αὐτά εἶναι ὠφέλιμα γιά τή σωτηρία μας.

Πολλές φορές, ἀδελφοί μου, ἐμεῖς οἱ ἄν­θρωποι ἔχουμε ἀπαιτήσεις ἀπό τόν Θεό. Ζητοῦμε πολλά καί διάφορα γιά τόν ἑαυτό μας ἤ γιά τούς οἰκεί­ους μας καί τά παιδιά μας. Κάνουμε σχέδια γιά τό μέλλον μας καί τό μέλ­λον τους καί περιμένουμε ὁ Θεός νά μᾶς τά πραγματοποιήσει. Ὅμως ὁ Θεός δέν ἀκολουθεῖ τά δικά μας σχέδια, ὅσα τέλεια καί ἄν εἶναι, ὅσο ὑπέροχα καί ἄν μᾶς φαίνονται, ὅσα καί ἄν ἐπιθυμοῦμε πο­λύ τήν πραγ­μά­τωσή τους. Καί δέν τά ἀκο­λουθεῖ ὁ Θεός, ὄχι γιατί θέλει νά μᾶς στε­νοχω­ρή­σει, ἀλλά γιατί ἐκεῖνος ἔχει κα­λύτερα σχέδια καί γιά μᾶς καί γιά τά προσ­φιλῆ μας πρόσωπα. Ἔχει καλύτερα σχέδια, γιατί ἐκεῖνος γνωρίζει τό παρόν καί τό μέλλον, γιατί ἐνδιαφέρεται μέ πα­τρι­κή στοργική καί ἀγάπη γιά τό πραγ­μα­τικό καλό μας.

Γι’ αὐτό, ἀδελφοί μου, ἀκόμη καί ὅταν βλέπουμε τόν Θεό νά μήν ἀντα­ποκρίνεται στά σχέδιά μας καί στίς ἐπιθυμίες μας, ἀκόμη καί ὅταν ὅσα συμβαίνουν στή ζωή μας καί στή ζωή τῶν ἀγαπημένων μας προσώπων εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού θέλαμε ἐμεῖς νά συμβαίνουν, ἄς μάθουμε νά δεχόμαστε μέ ὑπομονή καί τα­­πείνωση τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἄς τό δε­χόμαστε μέ ἐμπιστοσύνη ἀλλά κυρίως μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὅσο δυσά­ρεστο καί ἄν μᾶς εἶναι αὐτό πού μᾶς συμβαίνει, εἶναι ἀναμφίβολα τό  καλύτερο γιά μᾶς καί τά προσφιλῆ μας πρόσωπα. Ἄς ἐμπιστευόμαστε στά χέρια τοῦ Θεοῦ «ἑαυτούς καί ἀλλήλους», ἄς τοῦ ἐμπιστευόμαστε καί τή ζωή καί τόν θάνατο καί ἄς μή τοῦ ζητοῦμε τίποτε ἄλ­λο παρά μόνο «πάντα τά πρός σωτη­ρίαν αἰτήματα καί ζωήν τήν αἰώνιον».

 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων

Αναρτήθηκε από Γραφείο Τύπου Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας,Ναούσης και Καμπανίας στις

Ναυπάκτου Ἱερόθεος στήν Σχολή Βελλᾶς: Ἡ θεολογική διαθήκη τῶν Φλωρόφσκι - Ρωμανίδη

Τήν Πέμπτη 11 Ἀπριλίου 2019 ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος ἐπισκέφθηκε τήν Ἀνώτατη Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Βελλᾶς Ἰωαννίνων, προσκεκλημένος τῆς Προέδρου τῆς Σχολῆς καθηγήτριας κ. Μαρίας Ράπτη προκειμένου νά μιλήση στούς φοιτητές τῆς Σχολῆς, στό πλαίσιο τῶν μαθημάτων τους.

Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Ἡ θεολογική διαθήκη τῶν Φλωρόφσκι - Ρωμανίδη».

Κατ' ἀρχάς παρουσίασε τήν συνοπτική βιογραφία τοῦ μεγάλου θεολόγου τοῦ 20^οῦ αἰώνα π. Γεωργίου Φλωρόφσκι  καί τά κεντρικά σημεῖα τῆς θεολογικῆς του σκέψεως. Στήν συνέχεια παρουσίασε τό πῶς αὐτά τά σημεῖα πέρασαν στήν θεολογική σκέψη τοῦ μαθητῆ του π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, ὁ ὁποῖος τά ἀνέπτυξε ἀκόμη περισσότερο.

Ἀκολούθησε ἐνδιαφέρουσα συζήτηση, κατά τήν ὁποία οἱ φοιτητές ἔθεταν ἐρωτήσεις καί ὁ Σεβασμιώτατος ἔδωσε τίς δέουσες ἀπαντήσεις.

Μερικές ἀπό τίς ἐρωτήσεις τῶν φοιτητῶν ἦταν:

–Εἴπατε γιά τόν Φλωρόφσκι, ὅτι ἡ σωτηρία προέρχεται ἀπό τούς Ἑβραίους, ἀλλά κηρύχθηκε μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς διδασκαλίας καί πνεύματος. Δηλαδή, ὁ Χριστιανός πρέπει νά ἔχη ἑλληνική παιδεία;  –Σχολιάστε αὐτό πού λέγεται ὅτι ἡ Παναγία προστατεύει τούς Ἕλληνες. –Οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν ἤδη ἀποκαλυπτική ἀλήθεια, γι' αὐτό δέν εἶχαν ἀνάγκη νά φιλοσοφήσουν; –Ποιά θά πρέπει νά εἶναι ἡ στάση μας ἔναντι τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας; –Πῶς προστατεύεται τό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν μεταπερική θεολογία; –Τί πρέπει νά νοιώθουμε ὡς Ἕλληνες; –Μερικοί λένε ὅτι ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπηρεάστηκε ἀπό τόν θεραπευτικό θετικισμό στήν Ἀμερική∙ ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας; –Οἱ μεταπατερικοί θεολόγοι δέν θέτουν αὐτομάτως τούς ἑαυτούς τους ἐκτός Ἐκκλησίας; –Ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν Ζητημάτων ἀσχολεῖται μέ τό θέμα τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας; –Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας εἶναι μαθητής τοῦ Φλωρόφσκι;

Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου διήρκησε μία ὥρα καί ἄλλη μία ὥρα διήρκησε ἡ συζήτηση.

Ἐκτός ἀπό τούς φοιτητές τῆς Σχολῆς παρίσταντο ἡ Πρόεδρος κ. Μαρία Ράπτη, οἱ καθηγητές Γεώργιος Παναγόπουλος, Γεώργιος Κουντούρης, Ἀπόστολος Γκάμας, Τριαντάφυλλος Σιούλης, Χρῆστος Μπαρτζόπουλος, Κώστας Ἀναγνώστου.

Μετά τήν ὁμιλία καί τήν συζήτηση ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος εὐλόγησε τήν μεσημεριανή τράπεζα τῆς Σχολῆς.

Στά πλαίσια τῆς ἐπίσκεψής του στά Ἰωάννινα, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος ἐπισκέφθηκε τόν οἰκεῖο Μητροπολίτη κ. Μάξιμο.

Ἀπό τό Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ένας λενέντης Ιερεύς, ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, γράφει με πόνο ψυχής για τα σχέδια κατά του Ιερέων

Μια υϊκή Διαμαρτυρία
Ονομάζομαι Στέφανος Αναγνωστόπουλος του Κωνσταντίνου, είμαι συνταξιούχος έγγαμος ιερεύς, 88 ετών, πατέρας 7 παιδιών, έχω 18 εγγόνια και 19 δισέγγονα.
Αν και ελάχιστος εν μέσω αξίων συμπρεσβυτέρων μου, σάς είμαι λίγο ή καθόλου γνωστός. Είμαι ο συγγραφέας του βιβλίου «Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία», 10.800 αντίτυπα του οποίου απέστειλα δωρεάν εις όλες τις Μητροπόλεις της Ελλάδος, Κρήτης και Δωδεκανήσου, με έξοδα μεταφοράς δικά μου, προς διάθεση στους προσφιλείς μου ιερείς.
Είδα και άκουσα με πολλή προσοχή τις ανακοινώσεις του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ.κ. Ιερωνύμου, τρόμος δε και φόβος με κατέλαβε για το μέλλον των συναδέλφων μου συμπρεσβυτέρων σχετικά με το θέμα το μισθολογικό.
Ο κλήρος έδωσε αίμα για την ελευθερία της πατρίδος μας από το 1821 έως το πρόσφατο παρελθόν. Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κυρός Διονύσιος συνέγραψε βιβλίο με αναφορά σε περισσότερους από 300 ιερείς που εσφάγησαν από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους κατακτητές, και ιδιαιτέρως σε αυτούς που θανατώθηκαν στον εμφύλιο αλληλοσφαγμό! Μη παραλείποντας βεβαίως και τους Αρχιερείς και ιερείς που θανατώθηκαν στην Μικρασιατική καταστροφή!
Άγιοι Μητροπολίτες της Ελλάδος,
Έχετε ως πρώτον αξίωμα το Αρχιερατικόν, δηλαδή το πατρικό. Πρώτα είσθε Πατέρες και κατόπιν διοικητές (Βασιλικόν αξίωμα).
Για αυτό σας θερμοπαρακαλώ υποστηρίξατε τους ιερείς σας!
Καλέστε τους σε συνάξεις και συνομιλήστε μαζί τους ως αγαθοί Πατέρες για την αντιμετώπιση του δημιουργηθέντος προβλήματος. Σταθείτε στο πλάι τους ως καλοί και άξιοι ποιμένες και συμπορευτείτε στα δίκαια αιτήματά τους!
Ως εκ της θέσεώς σας και με το Αρχιερατικόν Σας αξίωμα συντάξετε κείμενα διαμαρτυρίας μόνον όσον αφορά το μισθολογικό. Δεν είμεθα δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά Λειτουργοί του Υψίστου! Το Ελληνικό Κράτος έχει την υποχρέωση να μισθοδοτεί τους ιερείς διότι η Εκκλησία παντοιοτρόπως συνέβαλε για την ελευθερία της Πατρίδος μας. Τα υπόλοιπα που αφορούν στη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας θα γίνουν αντικείμενο μελέτης από οικονομολόγους και ειδικούς του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Αδελφοί μου συμπρεβύτεροι,
Είσθε 10.000 ιερείς, υψώστε από τους άμβωνες των Ναών σας φωνή διαμαρτυρίας! Ως Εκκλησία και ενωμένοι ως ΕΝΑΣ εφημέριος έχουμε φοβερή δύναμη. Έχουμε την Προσευχή με την Θεία Λειτουργία, έχουμε τη νηστεία στο κατά δύναμη! Και τρίτον, έχουμε την μάχαιρα του Πνεύματος «ο εστί ρήμα Θεού», δηλαδή τον λόγον Του, το κήρυγμα, τη φωνή μας που θα ακουστεί ως βροντή!
Άγιοι Μητροπολίτες,
Πάρτε θέση ως καλοί ποιμένες για τα πρόβατά σας, που είναι οι ιερείς σας. Δύναμη έχετε! Κτυπήστε πένθιμα τις καμπάνες! Η επιδότηση των 200.000.000 ευρώ για την ίδρυση Ειδικού Ταμείου είναι πυροτέχνημα! Και τούτο διότι, ανά πάσαν στιγμή η επομένη κυβέρνηση μειώνει το επιδοτούμενο αυτό ποσό ή και το καταργεί! Πρέπει να δώσουμε βάση στα λόγια των πολιτικών; Αν ψηφιστούν τώρα σχετικοί νόμοι, θα καταστεί δύσκολο ή και αδύνατο να αλλάξουν ή να μεταρρυθμιστούν από άλλες κυβερνήσεις! Δεν δύναμαι να υποθέσω ότι είναι δυνατόν να εμπιστευθείτε «καλή τη πίστει» το μέλλον της μισθοδοσίας των ιερέων σας, στις δίγλωσσες διαβεβαιώσεις των πολιτικών, των δεδηλωμένων αθέων αλλά και των θρησκειοκάπηλων τοιούτων! Δυστυχώς, όλοι είναι εναντίον μας!
Αδελφοί μου, Πατέρες μου, συλλειτουργοί μου,
Εξεγερθείτε και διαμαρτυρηθείτε ειρηνικά συντάσσοντας υπομνήματα, πριν να είναι πολύ αργά!
Ευχαριστώ που με ακούσατε.
Ζητώ την ευχή όλων σας, ώστε να τύχω και εγώ
της καλής απολογίας ενώπιον του Αγίου Θεού.
Ασπάζομαι την δεξιά Σας.
Πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Το βιολογικό σώμα στην εν Χριστώ ζωή

ΘΕΜΑ: Η ΤΡΙΠΛΗ ΔΩΡΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝ ΣΧΕΣΕΙ ΜΕ ΤΟ «ΣΩΜΑ» ΚΑΙ Η «ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ»

Δημήτριος Β. Εμμανουήλ

                 Αδελφοί, είναι γνωστή η περσινή εβδομαδιαία δράση του Υπουργείου Παιδείας που ως σκοπό της είχε την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των μελών της σχολικής κοινότητας στη δευτεροβάθμια υποχρεωτική εκπαίδευση (Γυμνάσιο) πάνω «σε θέματα που άπτονται της Εκπαίδευσης για την Αειφόρο Ανάπτυξη»!  Έχοντας κατά νου τη λέξη κλειδί «Αειφόρος Ανάπτυξη» θυμίζω ότι ο γενικός τίτλος της  δράσης του Υπουργείου ήταν «Θεματική Εβδομάδα 2017-18 "Σώμα και Ταυτότητα" και Δράσεις "Κυκλοφοριακής Αγωγής και Οδικής Ασφάλειας"»[1]… ένας δε, άξονας του νοεποχικού άρματος ήταν και οι  Έμφυλες ταυτότητας (βιολογικό φύλο, κοινωνικό φύλο, εκλογή και αλλαγή φύλου, κτλ.).

             ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

            Ας δούμε πολύ σύντομα την ιστορία της υπόθεσης αυτής (που συνδέει την αειφορία με την ευμορφία του ανθρωπίνου σώματος!) λόγω του ότι αναδεικνύεται το πλάτος μιας βαθιάς θεολογικής κρίσης περί της ταυτότητας του σώματος ημών των ορθοδόξων Χριστιανών! Μια υπόθεση που συν τοις άλλοις δικαιολογεί (έμμεσα) και τον άλλον τίτλο που έχει σχέση με τον Νο 1 οικολόγο πατριάρχη, τον ονομαζόμενο «Πράσινο πατριάρχη», τον και «Πατριάρχη των παιδιών»!

            Λοιπόν, η ονομαζόμενη Αειφόρος ανάπτυξη ή αλλιώς βιώσιμη ανάπτυξη «αναφέρεται α) στην οικονομική ανάπτυξη που σχεδιάζεται και υλοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα… β) (Η βιώσιμη ανάπτυξη) προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της οικονομίας παράλληλα με τις υποδομές για μία ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα… διαφορετικά λαμβάνει χώρα (η) περιβαλλοντική υποβάθμιση. Θεωρητικά, γ) το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης είναι η ανικανότητα του γήινου οικοσυστήματος να υποστηρίξει την ανθρώπινη ζωή (οικολογική κρίση)» [2]! Μία μικρή παύση στο σημείο αυτό δίνει την ευκαιρία να πούμε κι αυτό, ότι το Νο 1 πρόβλημα της ανθρωπότητας -λένε - δεν είναι τόσο ο υπερπληθυσμός όσο το τι θα φάνε οι άνθρωποι, ή αλλιώς οι οικογένειες των ανθρώπων ή διαφορετικά η οικογένεια και μαζί το προϊόν της που είναι τα παιδιά, που κι αυτά είναι εν δυνάμει γονείς… Ο νοών νοείτω!

Τα οικολογικά τώρα προβλήματα ή αλλιώς και περιβαλλοντικά, που αφορούν διαταραχές στη γήινη βιόσφαιρα και στο φυσικό περιβάλλον και αποδίδονται που αλλού παρά στην ανθρώπινη δραστηριότητα, αυτά σήμερα είναι που απειλούν όπως μας λένε οι ειδικοί επιστήμονες «την επιβίωση ενός πληθυσμού», και μας οδηγούν δήθεν «σε μία οικολογική κρίση»! Για να αντιμετωπισθεί τώρα αυτή η κρίση θα πρέπει μαζί με τη περιβαλλοντική ρύπανση, τη κλιματική αλλαγή, τη τρύπα του όζοντος, την αποδάσωση, την ερημοποίηση, την εξαφάνιση ορισμένων βιολογικών ειδών, κ.λ.π., να αντιμετωπισθεί και η κρίση ταυτότητας που παθαίνει ο νέος κατά το 15ο έτος της ηλικίας του! Θυμίζω εδώ ότι «Είναι αδύνατον να χαλιναγωγήσει κανείς – ιδιαίτερα ο νέος - τη γενετήσια επιθυμία και να αποφύγει την ακολασία, αν δεν έχει ζωντανή πίστη και δεν ζει έντονη πνευματική ζωή. Κι αυτό γιατί  «η γενετήσια ορμή μετά το 15ο έτος της ηλικίας είναι πάρα πολύ δυνατή» (Ιερός Χρυσόστομος ΕΠΕ 30, 688-690)…. Ο νοών νοείτω της των ημετέρων νοηματοεπινοήσεων! Ομοφυλοφιλία ίσον ατεκνία ίσον «οικολογική» ισορροπία, κ.τ.λ., κ.τ.λ., κ.τ.λ.!

Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ - ΠΑΙΔΕΙΑ

Αδελφοί και φίλοι, γονείς και εκπαιδευτικοί, πώς θα ξεπλύνουμε την ντροπή αυτή αλλά και πώς θα αντιμετωπίσουμε την πληγή που ήδη άνοιξε στο σώμα της παιδείας μας και όχι μόνον (δες νόμο περί αλλαγής φύλου από το 15ο έτος) από την εφαρμογή της «θεματικής εβδομάδας» που είχε ένα τίτλο σαν κι αυτό: «Σώμα και ταυτότητα» και τρεις βασικούς άξονες όπως α) τη διατροφή και την ποιότητα ζωής, β) την πρόληψη του εθισμού και των εξαρτήσεων και γ) τις Έμφυλες Ταυτότητες; Πώς θα την θεραπεύσουμε; Μήπως με τους γνωστούς φακέλους του ΙΕΠ (Το ΙΕΠ υποστηρίζει τη σχολική μονάδα με τον «Φάκελο Εκπαιδευτικού Υλικού»…[1]) ή με τους φακέλους των Θρησκευτικών; Αλήθεια αντίστοιχα προγράμματα ή εκπαιδευτικό υλικό «τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των μαθητών και μαθητριών» [1] τόσο για να γνωρίσουν το σώμα τους που αποτελείται όχι μόνον από όργανα και ιστούς ΥΠΑΡΧΟΥΝ Ή ΟΧΙ; ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΙΑ Η ΔΩΡΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟ; ΚΡΙΜΑ, ΟΙ «ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ,  ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ «ΣΑΡΚΕΣ»! ΤΕΛΙΚΑ Ο ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΣΑΡΚΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ»;

Η ΤΡΙΠΛΗ ΔΩΡΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ «ΣΩΜΑ»ΜΑΣ  ΚΑΙ Η «ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ»

(Η διαφορετική φύση, η αμαρτία και ο θάνατος)

1. Δεν άλλαξε ο Θεός τόπο, δεν διέσχισε ή υπερπήδησε κάποιο τείχος, αλλά το τείχος που Τον χώριζε από εμάς και που ο Ίδιος είχε δημιουργήσει, το κατήργησε εντελώς. Γιατί δεν ήταν ο τόπος που χώριζε τους ανθρώπους από τον Θεό-αφού ο Θεός κατέχει κάθε τόπο - αλλά η μεταξύ μας διαφορά. Η ανθρώπινη φύση παρέμενε αποξενωμένη από τον Θεό, επειδή διέφερε κατά πάντα από Αυτόν και δεν είχε τίποτα κοινό μαζί Του. Εκείνος ήταν μόνο Θεός, ενώ η φύση μας μόνον άνθρωπος.

2. Όταν όμως η σάρκα θεώθηκε και η ανθρώπινη φύση έλαβε υπόσταση τον ίδιο τον Θεό, τότε πλέον το τείχος που μας χώριζε από Αυτόν μεταβλήθηκε σε μύρο και η διαφορά Θεού και ανθρώπου δεν υφίσταται πια, αφού η μία υπόσταση της Αγίας Τριάδος, που ήταν ο Θεός Λόγος, έγινε άνθρωπος και κατήργησε την διάσταση θείας και ανθρωπίνης φύσεως ως κοινός όρος των δύο φύσεων - διότι σε πράγματα που διίστανται δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κοινός όρος. Όπως , δηλαδή, αν ένα μυροδοχείο μεταβαλλόταν σε μύρο, το μύρο δεν θα έμενε κλεισμένο αλλά θα χυνόταν έξω, έτσι και από την στιγμή που η φύση μας θεώθηκε στο σωτήριο Σώμα του Χριστού, τίποτε πλέον δεν χώριζε τους ανθρώπους από τον Θεό. Γι’ αυτό και τίποτε δεν μας εμπόδιζε να μετέχουμε στις δωρεές Του παρά μόνον η αμαρτία. Επειδή όμως ήταν διπλό το τείχος που μας χώριζε από τον Θεό - από την μια μεριά η διαφορετική φύση μας και από την άλλη η διεφθαρμένη από την κακία προαίρεσή μας, γι’ αυτό ο Σωτήρας κατέλυσε το πρώτο με την σάρκωσή Του και το δεύτερο με την σταύρωσή Του. Διότι ο Σταυρός του Χριστού κατήργησε την αμαρτία.

3. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που ύστερα από το Βάπτισμα, το οποίο έχει την ισχύ του Σταυρού και του θανάτου του Χριστού, προχωρούμε στο Χρίσμα, την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Επειδή, αφού καταργήθηκαν και οι δύο φραγμοί, τίποτε δεν εμποδίζει το Άγιον Πνεύμα να χυθεί «επί πάσαν σάρκα» (Βλ. Ιωήλ 3,1 και Πράξ. 2,17). Εννοώ βέβαια όσο είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο στην παρούσα ζωή, διότι για την άμεση κοινωνία Θεού και ανθρώπου υπάρχει και ένα τρίτο εμπόδιο, ο θάνατος, ο οποίος δεν μας επιτρέπει να υπερβούμε «το αίνιγμα και το έσοπτρον» (Βλ. Α΄ Κορ. 13,12), όσο ακόμη βρισκόμαστε στο θνητό σώμα. [3].

ΚΑΙ Η «ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ»;

4. «Στους ανθρώπους λοιπόν, που τους χώριζαν από τον Θεό αυτά τα τρία, η διαφορετική φύση, η αμαρτία και ο θάνατος, ο Σωτήρας έδωσε τη δυνατότητα να Τον συναντήσουν άμεσα και να ενωθούν τέλεια μαζί Του, επειδή τα κατήργησε και τα τρία, το ένα μετά το άλλο. Το πρώτο με την ενανθρώπησή Του, το δεύτερο με τον σταυρικό Του θάνατο και το τελευταίο εμπόδιο, την τυραννία του θανάτου, την έδιωξε τελείως από την ανθρώπινη φύση με την ανάστασή Του. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος λέει: «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄ Κορ. 15,26). Και δεν θα τον ονόμαζε εχθρό, αν δεν μας εμπόδιζε από την αληθινή μακαριότητα. Διότι οι κληρονόμοι του αθανάτου Θεού πρέπει να έχουν απαλλαγεί από τη φθορά. «Η φθορά, λέει, δεν κληρονομεί την αφθαρσία» (Α΄ Κορ. 15,50). Ύστερα όμως από την κοινή ανάσταση των ανθρώπων, αιτία της οποίας είναι η ανάσταση του Σωτήρος, «το έσοπτρον και το αίνιγμα» (Α΄ Κορ. 13,12) θα υποχωρήσουν, και «πρόσωπον προς πρόσωπον» (Α΄ Κορ. 13,12) θα δουν τον Θεό όσοι βέβαια είναι «καθαροί τη καρδία» (Ματθ. 5,8). [3].

Αδελφοί και φίλοι εκπαιδευτικοί, ότι οι κληρονόμοι του αθανάτου Θεού  έχουν απαλλαγεί από τη φθορά το γνωρίζετε! Επίσης αναγνωρίζετε ότι τα λείψανα των αγίων δεν έλειψαν ποτέ από την Εκκλησία Του (τμήματα  δηλ. των αγίων σωμάτων τους που διασώθηκαν από τα δόντια θηρίων ζώων και όχι μόνον), όπως επίσης και τα άφθαρτα σκηνώματά τους, δηλαδή ολόκληρα τα σώματα, αλλά και τα θαύματα πριν και μετά από την κοίμησή τους! Αν όλα αυτά τα γνωρίζετε τότε αγωνιστείτε να πέσουν οι μάσκες των ψευδοπροοδευτικών και μαζί των ψευδοδιδασκάλων και ψευδοπροφητών των ημερών μας! Εκκαθαρίσατε την ελληνική Παιδεία από τον μολυσμό της «ουδετερότητας» ή αλλιώς του «σεβασμού» της διαφορετικότητας πριν είναι αργά!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ «ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ-ΑΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (ΕΝΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΑΚΡΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΥ - ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ) ΚΑΙ ΚΑΤ’ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΥΔΕΤΕΡΟ -ΑΝΕΥ ΗΘΙΚΗΣ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΚΡΑΤΟΣ, ΦΥΛΟ, ΔΑΣΚΑΛΟ, κτλ.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΕ «ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ»! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ» ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ  ΣΑΡΚΙΚΩΝ - ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ» ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΚΑΤ’ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΟΡΓΑΝΩΝ ΑΠΟ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΑ - ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΜΗΝ.

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΡΙΣΗ» ΥΠΟΝΟΕΙΤΑΙ « το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα περιβαλλοντικής υποβάθμισης» ΠΟΥ «είναι η ανικανότητα του γήινου οικοσυστήματος να υποστηρίξει την ανθρώπινη ζωή», Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ «ΠΡΟΪΟΝΤΑ» ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ;

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Μετά τιμής

Δημήτριος Β. Εμμανουήλ

Εκπαιδευτικός

Υ.Γ 

Αν σήμερα επιτρέπεται η ενοικίαση «μήτρας» προς γέννηση παιδιού χάρη χρημάτων (η δε μητέρα υπογράφει ότι δεν έχει καμία αξίωση μετά την παράδοση του «προϊόντος»), ποιος δεν πιστεύει ότι κάποια από τα «υποπροϊόντα» αυτού (τυποποιημένα και αριθμοσφραγισμένα με κάθε ασφάλεια όργανα) δεν θα καταλήξουν τελικά σε κάποια «νόμιμη» αγορά οργάνων;  Όταν παλαιότερα οι γονείς έριχναν τα φυσικά τους παιδιά, λόγω θυμού, για τροφή στα γουρούνια, σήμερα οι παραγγελιοδόχοι και ακόλαστοι «γονείς» θα ήταν υπερβολή αν τα «δώριζαν» με το αζημίωτο; Αχ Θεέ μου! Δηλαδή, να συνάψουν δύο ένα νόμιμο «σύμφωνο», να παραγγείλουν από μια ταλαίπωρη κόρη ένα παιδί, «για να το εμπορευτούν;»! Για σκεφτείτε… (Και δεν μιλούμε γι' αυτούς που θα το "σχίσουν" ζωντανό)! Και το πνευματικό της υπόθεσης; Ζήτω ο "σχισματικός" πατριάρχης μας, ο ονομαζόμενος και "Πατριάρχης των παιδιών"! Ζήτω η εισαγωγή σχισματικών «προϊόντων» και δήθεν «εκκλησιών» στο ζωηφόρο και αναστάσιμο Σώμα της Εκκλησίας μας! Ζήτω ο πατριάρχης της ψευδοσυνόδου της Κρήτης και "Αλλοίμονό" μας αδελφοί, λόγω δικαίας οργής του Θεού μας, αμήν!

[1] http://iep.edu.gr/el/thematiki-evdomada-category 

[2]https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B5%CE%B9%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7

[3] «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ, Λόγοι επτά», ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2005,  Σελ. 171-173.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Τιμωρία και ανταμοιβή!

Τιμωρία και ανταμοιβή!

Είναι στα χέρια του Θεού και τα δύο αυτά. Αλλά, όπως ο επίγειος βίος δεν είναι παρά μία σκιά της Αληθινής Ζωής στους Ουρανούς, αντιστοίχως η τιμωρία και η ανταμοιβή είναι μία σκιά μονάχα της αληθινής τιμωρίας και ανταμοιβής στην Αιωνιότητα.

Οι κύριοι διώκτες του Αγίου του Θεού, Ιωάννου του Χρυσοστόμου  ήταν ο Πατριάρχης Θεόφιλος Αλεξανδρείας και η Αυτοκράτειρα Ευδοξία. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Χρυσοστόμου, πικρότατη τιμωρία ανέμενε και τους δύο.
Ο μεν Θεόφιλος δαιμονίστηκε, ενώ η Ευδοξία σύντομα αρρώστησε πολύ βαριά με μία ανίατη ασθένεια, όλο το σώμα της γέμισε πληγές από τις οποίες έβγαιναν σκουλήκια. Ήταν τόσο έντονη η δυσωδία που ανέδιδε το σώμα της, ώστε ήταν ανυπόφορο για οποιονδήποτε να περάσει έστω και έξω από το σπίτι της.

 Οι ιατροί χρησιμοποιούσαν τα πιό ισχυρά αρώματα και ευωδέστατο θυμίαμα για να περιορίσουν τη φρικτή δυσωδία της κακιάς Βασίλισσας, αλλά δεν κατάφερναν τίποτα. Στο τέλος, η Ευδοξία πέθανε μέσα σε φρικτή αγωνία και σήψη. Ακόμη και μετά θάνατον το χέρι του Θεού έπεσε βαρύ επάνω της. Το φέρετρο που περιείχε το σαπισμένο σώμα της έτρεμε μέρα και νύχτα επί τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Σταμάτησε  μόνον όταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος τέλεσε την Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Κωνσταντινούπολη.

 Απεναντίας, δείτε τί συνέβη στον Χρυσόστομο μετά από την κοίμησή του! Ανταμοιβή! Ανταπόδοση δίκαιη, τέτοια που μονάχα ο Θεός μπορεί να δώσει. Ο Επίσκοπος Αραβισσού Αδελφειός, ο οποίος δέχθηκε τον εξόριστο Άγιο Χρυσόστομο στην Κουκουσό, προσευχόταν, μετά την κοίμηση του Χρυσοστόμου  στον Θεό να του αποκαλύψει πού είχε πάει η ψυχή του Αγίου. Η απάντηση ήλθε, ενώ βρισκόταν σε προσευχή. Ήταν σαν να βρισκόταν έξω από  τον εαυτό του και τον καθοδηγούσε στον Ουρανό ένας αστραπόμορφος νέος, ο οποίος του έδειχνε έναν-έναν τους Ιεράρχες, Ποιμένες και Διδασκάλους της Εκκλησίας, καλώντας τους με τα ονόματά τους,  όμως δεν έβλεπε ανάμεσά τους και τον Ιωάννη. Ύστερα ο Άγγελος του Θεού τον οδήγησε στο πέρασμα έξω από τον Παράδεισο και ο Αδελφειός επέστρεψε στην κανονική κατάσταση. Όταν ο Άγγελος τον ρώτησε γιατί ήταν λυπημένος, ο Επίσκοπος απάντησε ότι λυπόταν επειδή δεν είχε δει τον αγαπημένο του Διδάσκαλο Ιωάννη Χρυσόστομο. Ο Άγγελος του εξήγησε: ''Ουδείς άνθρωπος ενδεδυμένος ακόμη τη σάρκα μπορεί να τον δει, διότι είναι στον Θρόνο του Θεού με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ''.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Ο φόβος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για ένα νέο αλβανικό και ο Ναυπάκτου Ιερόθεος

Γράφει ο Μέτοικος

Στον φαναριώτικο λουτήρα, ανώτερο από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ, αφού εκεί για ίαση χρειαζόταν πίστη και μετάνοια, ενώ στον πατριαρχικό πύελο, για να πλυθούν τα πτύελα και να αποκατασταθούν χωρίς μετάνοια τα κανονικά εκκλησιαστικά παραπτώματα, μόνο η απόφαση του κ. Βαρθολομαίου απαιτείται, αναιρέθηκαν οι ρύποι των σχισματικών και αχειροτόνητων, που σήμερα συγκροτούν την ηγεσία της «εκκλησίας της Ουκρανίας».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, με το έργο εμφύλιας διαίρεσης στην Ουκρανία, έβαλε οίνο ξηρό σε ασκό παλαιό από τα χρόνια του Αιόλου, που διέρρηξε τα τοιχώματα και πότισε όξος την οδυνούσα και πάσχουσα Ορθοδοξία.
Όμως, από τότε που γεμάτος έπαρση ο κ. Βαρθολομαίος δήλωνε πως: «Είτε αρέσει στους αδελφούς μας τους Ρώσους είτε δεν αρέσει, αργά η γρήγορα θα ακολουθήσουν την λύση που θα δώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή» έπεσε πολύ και ορμητικό νερό, που κύλισε στο αυλάκι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κάνοντάς το  ρέμα βαθύ που τη χώρισε στα δύο.
Μετά το: «Είτε αρέσει…είτε δεν αρέσει» το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μάζεψε τα καμένα φτερά της αλαζονείας του, και έστειλε στα Πατριαρχεία και στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες αντιπροσώπους ή Επιστολές ζητώντας την αποδοχή των ενεργειών και μέτρων του, αναφορικά με τη χορήγηση αυτοκεφαλίας στην νεοπαγή Ουκρανική εκκλησία.
Οι σλαβόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες αρνούνται να αναγνωρίσουν την εκκλησία των σχισματικών, καθηρημένων και αναθέματι υποκειμένων στην Ουκρανία, ενώ, το Πατριαρχείο Σερβίας εγγράφως δήλωσε, πως δεν αναγνωρίζει την «αντικανονικήν εισπήδησιν [του κ. Βαρθολομαίου] εις τον κανονικόν χώρον της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρωσσίας» και, ως εκ τούτου, δεν αναγνωρίζει «ως Αυτοκέφαλον Εκκλησίαν της Ουκρανίας [την] ανακηρυχθείσαν, κανονικώς μεν ανυπόστατον, εν τοις πράγμασι δε βιαίως επιβεβλημένην τεχνητήν συνομοσπονδιοποίησιν των εν Ουκρανία σχισματικών παραφυάδων…».
Οι ελληνόφωνες Εκκλησίες, παίρνουν αποστάσεις από τις αποφάσεις του κ. Βαρθολομαίου, ζητώντας τη σύγκληση πανορθοδόξου Συνόδου.
Το «διάλογο και  τη διαπραγμάτευση» σε πανορθόδοξο επίπεδο, θεωρεί ως μέσο διευθέτησης του ουκρανικού προβλήματος το Πατριαρχείο Αντιοχείας, ενώ ο «λεβέντης, [αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ ] που κρατάει το λόγο του» κατά τον κ. Βαρθολομαίο, δεν κράτησε το «λόγο» του και, κατά το κοινώς λεγόμενο, του την έκανε γυριστή.
Με απόφασή της η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου προτείνει, μετά την παρέλευση εύλογου χρονικού διαστήματος, προφανώς για να φανούν τα ολέθρια αποτελέσματα της απόφασης Βαρθολομαίου στην Ουκρανία, να συγκληθεί με πρωτοβουλία του Κωνσταντινουπόλεως είτε πανορθόδοξη Σύνοδος είτε Σύναξη των Προκαθημένων, για να επιληφθεί του ουκρανικού θέματος. Δηλαδή, και επί της ουσίας, η τελική κρίση της Εκκλησίας της Κύπρου δεν στηρίζει την υπαγορευμένη «υπό κοσμικών επιθυμιών» απόφαση του κ. Βαρθολομαίου!
Την ακαρπία στη «γη του ξεραμένου λιβαδιού και της πικραμένης Παναγιάς», ακολούθησε η Αλβανική πανωλεθρία του κ. Βαρθολομαίου.
Η Εκκλησία της Αλβανίας Συνοδικά αποφάσισε να αμφισβητήσει τη «Συνοδική» απόφαση της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, που αναγνώρισε και αποκατέστησε καθηρημένους και σχισματικούς ρασοφόρους χωρίς μετάνοια, δηλώνοντας ότι: «Δυσκολευόμεθα να κατανοήσωμεν ότι τα άκυρα και ανυπόστατα [«μυστήρια» έξω της Εκκλησίας τελεσθέντα] καθίστανται «κατ’ οικονομίαν» πνευματοφόρα», καθώς «πράξεις αποτελούσαι επανειλημμένην βλασφημίαν κατά του Αγίου Πνεύματος [δεν μπορούν να]  αναγνωρίζονται εκ των υστέρων κατ’ οικονομίαν». Κοντολογίς, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας δεν αναγνωρίζει τη νέα εκκλησία του κ.Βαρθολομαίου στην Ουκρανία, διότι η ηγεσία της συγκροτείται από αφορισμένους, αναθεματισμένους και αχειροτόνητους ρασοφόρους.
Άστραψε και βρόντηξε ο  Οικουμενικός Πατριάρχης, ο κατά τον ατυχέστατο ευφημισμό ονομαζόμενος  «διάλογος».
Με επιστολή – δεκρετάλιό του προς τον Αλβανίας Αναστάσιο, στην οποία κυριαρχεί ένας «ιδιότυπος επιτιμητικός τόνος», προστάζει μάλλον το των Αγίων Αποστόλων: «ταύτα περί Κανόνων διατετάχθω υμίν παρ’ ημών ώ Επίσκοπε…», καθώς, εν τέλει, στην επιστολή του αποφαίνεται ότι: «απόκειται εις πάντας υμάς (Αρχιεπίσκοπο και τα μέλη της περί αυτόν Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αλβανίας) η ευθύνη της αφομοιώσεως των προεκτεθεισών αληθειών! ουχί βεβαίως προς κύρωσιν αυτών!!…αλλά προς επανατοποθέτησιν επί το ορθόν…»!!!
Οι «προεκτεθείσες αλήθειες», που βολεύουν τον κ. Βαρθολομαίο, θεμελιώνονται επιλεκτικά σε μια κολοβωμένη μελέτη τού «δια θαυματουργικών σημείων έτι ζώντος…οτρηρού και εμβριθούς περί τα ιεροκανονικά ζητήματα αειμνήστου Μητροπολίτου Σμύρνης Βασιλείου», για το σχίσμα των Μελιτιανών κατά τον 4^ο αιώνα.
Η απόφανση του Αγίου Νικοδήμου περί του ζητήματος του «εκκλήτου», που εάν είχε γίνει δεκτή, θα είχε αποσοβηθεί το σχίσμα στην Ορθοδοξία, βεβαίως και αγνοείται από τον Κωνσταντινουπόλεως, αφού αυτός ο Μεγάλος Άγιος της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ο πρύτανης των νεότερων κανονολόγων, λέει αλήθειες που δεν στηρίζουν ούτε την «Πραξικοπηματική, αντικανονική και διαιρετική» απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη για παραχώρηση Αυτοκεφαλίας στην νεοπαγή εκκλησία της Ουκρανίας, μα μήτε και την έσχατη πλάνη του κ. Βαρθολομαίου, πάνω στο ψευδοδόγμα του «πρώτος άνευ ίσων».
Και ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ.Αναστάσιος με απαντητική του επιστολή προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη αποδεικνύει ότι το «αληθές εν (σχετικά με το πώς ο σχισματικός Μελίτιος αποκαταστάθηκε ιερατικά κατά την τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας) το δε ψεύδος (με τις «προεκτεθείσες αλήθειες» του κ.Βαρθολομαίου) πολυσχιδές», ο φίλος του κ.Βαρθολομαίου πάπας Φραγκίσκος Μπεργκόλιο έβαλε «πλάτη» στα προβλήματα του συνοδοιπόρου του στο δρόμο της πλάνης, εντάσσοντας το γεμάτο με πλάνες και μισές εκκλησιαστικές αλήθειες πατριαρχικό δεκρετάλιο, στα κείμενα δογματικής και συμβολικής θεολογίας του παπισμού!
Όμως, στο χορό των απορρίψεων της απόφασης Βαρθολομαίου για την Ουκρανία δεν έχει ακόμα προστεθεί η Εκκλησία της Ελλάδος. Έτσι, για να προλάβει ένα δεύτερο «Αλβανικό», ο Κωνσταντινουπόλεως έστειλε στην Ελλάδα την προέκταση, κατά κάποιους, της εκκλησιαστικής θελήσεώς του ή, κατ’ άλλους, τον συνδιαμορφωτή της, Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ συνοδευόμενο από τον Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Αμφιλόχιο, για να συζητήσουν με τον Επίσκοπο Αθηνών κ.Ιερώνυμο, το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας στην νεοπαγή εκκλησία της Ουκρανίας.
Ο Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αμέσως μετά τη συνάντηση με τους πατριαρχικούς εκπροσώπους, δήλωσε, πως σε προσεχή συνεδρίαση της ολομέλειας της Ιεραρχίας η Εκκλησία της Ελλάδος θα εκφράσει επίσημα τη θέση της.
Και ενώ το χριστεπώνυμο πλήρωμα αναμένει να βγουν στο φως οι παρασκηνιακές εκκλησιαστικές διαβουλεύσεις, δόθηκε στη δημοσιότητα επιστολή-εισήγηση του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιερόθεου που, ούτε λίγο ούτε πολύ, προτείνει στην Εκκλησία της Ελλάδος να αποδεχθεί χωρίς ψηφοφορία (!) την απόφαση του Κωνσταντινουπόλεως για την Ουκρανία, διότι εάν γίνει ψηφοφορία, τότε κατά τον κ. Ιερόθεο, ως Εκκλησία της Ελλάδος «θα εισέλθουμε σε υπόθεση άλλης Εκκλησίας» (!!) και, το κωμικοτραγικό,  ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου προτείνει, η Εκκλησία της Ελλάδος να αποδεχθεί «προς το παρόν» την πράξη χορηγήσεως Αυτοκεφαλίας στην νεοπαγή εκκλησία της Ουκρανίας από το Πατριαρχείο «και να αναμείνη να εκφράση την συνολική άποψη και κρίση της, με την ψήφο της, όταν θα συνέλθη η Οικουμενική Σύνοδος»!!!
Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς σε αυτό το κείμενο;  Το υποκριτικό σάλπισμα του Μητροπολίτη Ναυπάκτου για τήρηση των Εκκλησιαστικών Κανόνων, όταν ο υποτιθέμενος θεματοφύλακας τους παραβιάζει, ενίοτε τους αγνοεί και πολλάκις τους προσαρμόζει στην προκρούστειο κλίνη, διαλαλώντας, πως μόνον «εν Φαναρίω κηρύττομεν τα αυθεντικώς κληροδοτηθέντα…περί εκκλησιολογίας»;
Την πλάγια μεν, αλλά σαφή, άποψη του Μητροπολίτη Ιερόθεου, πως ο Κωνσταντινουπόλεως μπορεί να άρει την Αυτοκεφαλία κάθε Εκκλησίας, όποτε θελήσει, αφού αυτή δόθηκε «κατ’ οικονομίαν», θέση που απορρίπτουν ακόμα και οι ακραίοι υποστηρικτές των πατριαρχικών επιλογών;
Τη γνώμη, πως οι αποφάσεις της Πρωτόθρονης Εκκλησίας δεν πρέπει να κρίνονται  προ Οικουμενικής Συνόδου;
Πως οι Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία που δεν αποδέχονται την Αυτοκεφαλία στην νεοπαγή εκκλησία της Ουκρανίας θέτουν σε αμφισβήτηση τις δικές τους Αυτοκεφαλίες ή, την ακραία υποκριτική πρόταση, να ερωτηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τον τρόπο που αποκατέστησε τους σχισματικούς και αυτοχειροτόνητους Ουκρανούς ρασοφόρους;
Αποπληρώνει όφλημα αρχαίο ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, ώστε ανερυθρίαστα να ζητά τη μετατροπή της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος σε Μητρόπολη του Φαναρίου ή εκπλύνει τη συνείδησή του για τη στάση του στη Σύνοδο του Κολυμπαρίου;
Ο χρόνος εμφάνισης της επιστολής, σε συνδυασμό με τη συγκυρία των γεγονότων, καθώς αυτή δόθηκε στη δημοσιότητα μετά την επίσκεψη της Πατριαρχικής αντιπροσωπείας, εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.Ιερόθεο στους κλασικούς ρύπους των νεφών της υποψίας, ενώ το περιεχόμενο της επιστολής του προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος τον κατεβάζει μετά κρότου από το θρόνο της σοβαρότητας.

Ι.Μ.Πειραιώς: Γιατί δεν εισακούει ο Θεός την «Εβδομάδα προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών»;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

Εν Πειραιεί τη 11^η Απριλίου 2019

Όπως είναι γνωστό το Βατικανό έχει καθιερώσει εδώ και πολλές δεκαετίες, (από το 1908), μια παγκόσμια διοργάνωση, την λεγόμενη «Παγκόσμια Εβδομάδα Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών», η οποία πραγματοποιείται κάθε χρόνο από τις 18 έως τις 25 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες από το εν Ελλάδι περιοδικό των Παπικών –Ιησουϊτών «Ανοιχτοί Ορίζοντες» (τ.1115 Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2019), σε άρθρο με τίτλο «Προσευχή για την ενότητα των χριστιανών», (σε οκτασέλιδο ειδικό «ένθετο προσευχής»), πρόκειται για την «μεγαλύτερη παγκοσμίως συνάντηση προσευχής που φέρει μαρτυρία της ίδιας της προσευχής του Χριστού, [«ίνα πάντες εν ώσιν», (Ιω. 17,21)], και που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από τις 18 έως τις 25 Ιανουαρίου, συσπειρώνοντας χριστιανούς από όλο τον κόσμο».
Ο ανώνυμος συντάκτης του άρθρου μεταξύ άλλων παραθέτει την ιστορία της καθιερώσεως αυτής της παγκόσμιας διοργανώσεως, η οποία ενώ έχει βέβαια τις ρίζες του στον Παπισμό, σταδιακά όμως και προοδευτικά, προϊόντος του χρόνου, επεκτάθηκε και στις άλλες χριστιανικές ομολογίες, καθώς ο παγκόσμιος Οικουμενισμός άπλωνε τα θανατηφόρα πλοκάμια του παντού και σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά του. Με την ίδρυση του ΠΣΕ το 1948, οι συμπροσευχές για την ενότητα των χριστιανών καθιερώνονται πλέον και γίνονται θεσμός μέσα στον χώρο του Προτεσταντισμού. Μετά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο, (1962-1965), στην οποία έχουμε το επίσημο άνοιγμα του Παπισμού προς τις άλλες χριστιανικές ομολογίες, με το γνωστό Διάταγμα περί Οικουμενισμού, οι συμπροσευχές για την ενότητα των χριστιανών εδραιώνονται ακόμη περισσότερο και λαμβάνουν νέα ώθηση, διότι εξυπηρετούν άριστα τους στόχους αυτής της παναιρέσεως. Έτσι σήμερα έχουμε το παράδοξο φαινόμενο ο Παπισμός και οι προτεσταντικές ομολογίες του ΠΣΕ να συνεργάζονται μεταξύ τους και να συνδιοργανώνουν από κοινού τα κείμενα των προσευχών, που αναγινώσκονται σ’ αυτόν τον ετήσιο εορτασμό σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Και είναι όντως ένα παράδοξο φαινόμενο, εάν λάβουμε υπ’ όψη μας, ότι οι δύο μεγάλες αυτές χριστιανικές αιρέσεις, (Παπισμός και Προτεσταντισμός), που επί αιώνες, (από τον 16^ον αιώνα μέχρι τις αρχές του 20^ου), βρισκόταν μεταξύ τους σε μια λυσσώδη πάλη και αντιπαράθεση μέχρις αίματος, σήμερα έγιναν φίλοι. Είναι γνωστός ο φρικώδης εκατονταετής πόλεμος και η σφαγή 29.000 Γάλλων Ουγενότων την νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Συμπροσεύχονται και συνεργάζονται αρμονικά, μέσα στα πλαίσια της παναιρέσεως του Οικουμενισμού για την επίτευξη των στόχων του, την σύγκληση όλων των χριστιανικών ομολογιών και κατόπιν των θρησκειών, μέχρις ότου πάρει σάρκα και οστά το εφιαλτικό όραμα της πανθρησκείας.
Η συμμετοχή των Ορθοδόξων σ’ αυτόν τον ετήσιο εορτασμό δεν άργησε δυστυχώς να πραγματοποιηθεί, μετά το επίσημο άνοιγμα της Ορθοδοξίας στον Οικουμενισμό με τις γνωστές πατριαρχικές εγκυκλίους του 1902, 1904 και 1920 και την είσοδό μας στο ΠΣΕ, (το 1948). Το φοβερό αυτό ολίσθημα, με ολέθριες συνέπειες για την παγκόσμια Ορθοδοξία, της συμπεριλήψεώς μας, ως μελών, στο παγκόσμιο αυτό συνονθύλευμα των αιρέσεων, έφερε με τη σειρά του, ως αναγκαίο επακόλουθο, το άλλο μεγάλο ολίσθημα, της συμμετοχής μας δηλαδή σε τέτοιου είδους συμπροσευχές με αιρετικούς, οι οποίες όμως σαφώς απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες, (βλ. ενδεικτικά Κανόνας ΜΕ΄ των αγίων Αποστόλων).  
Στην παγκόσμια αυτή διοργάνωση προσπάθησαν οι εμπνευστές του να δώσουν βιβλική θεμελίωση, επικαλούμενοι την γνωστή φράση του Κυρίου μας στην αρχιερατική του προσευχή: «ίνα πάντες εν ώσιν», (Ιω. 17,21). Η φράση αυτή αποτέλεσε ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα, που επικαλούνται οι οικουμενιστές, για να δικαιολογήσουν τόσο τις συμπροσευχές, όσο και τις πάσης φύσεως ενέργειές τους, που αποβλέπουν στην μεταξύ τους ενότητα. Έχει γίνει τρόπον τινά η παντιέρα τους, η κυρίαρχη ιδεολογία τους, την οποία επικαλούνται «εν παντί καιρώ και τόπω», για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Επειδή δε η εν λόγω φράση έχει κακοποιηθεί βάναυσα και έχει παρερμηνευτεί όσο κανένα άλλο χωρίο της Καινής Διαθήκης, θεωρούμε αναγκαίο, να κάνουμε ένα σύντομο σχόλιο γύρω από την Ορθόδοξη ερμηνεία της.
Οι οικουμενιστές ισχυρίζονται ότι ο Χριστός εδώ προανήγγειλε ότι όλες οι χριστιανικές ομολογίες θα αποκτήσουν κάποτε στο μέλλον την μεταξύ τους πολυπόθητη ενότητα και θα αποτελέσουν τη «Μία» Εκκλησία, υπονοώντας, ότι η Εκκλησία τώρα είναι διεσπασμένη. Όμως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν συμφωνεί μαζί τους.Ερμηνεύοντας το χωρίο αυτό παρατηρεί: «Ίνα ώσιν εν, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί, και εγώ εν σοι […] Τι είναι, λοιπόν, το ‘Εν ημίν’; Στην πίστη προς εμάς. Επειδή βέβαια τίποτε δεν σκανδαλίζει όλους, όσο η διάσπαση, αυτό κατασκευάζει, ώστε να γίνουν ένα. Τι, λοιπόν; Το κατόρθωσε αυτό, λέγουν; Και πάρα πολύ το κατόρθωσε. Διότι, όλοι όσοι πίστευσαν μέσω των Αποστόλων είναι ένα, μολονότι κάποιοι από αυτούς αποσπάστηκαν […]».[1] Δηλαδή η αίτηση του Κυρίου προς τον Θεόν Πατέρα «ίνα πάντες εν ώσιν» εκπληρώνεται ήδη εντός της Μιας Ορθοδόξου Εκκλησίας, διά της ταυτότητος της Ορθοδόξου Πίστεως πάντων εν Αληθεία. Η ενότητα εντός της Εκκλησίας δεν είναι κάτι το ζητούμενο, αλλά είναι δεδομένη, είναι μια πραγματικότητα που υφίσταται. Δεν υφίσταται εκκρεμότητα ως προς την ενότητα, αλλ’ εκείνο που εκκρεμεί είναι η υπό των ετεροδόξων αποδοχή της μόνης αληθούς Ορθοδόξου Πίστεως. Κατά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο η φράση «ίνα πάντες εν ώσιν», «συνδέεται αναπόσπαστα με άλλες φράσεις, όπως ‘καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι’, (Ιω. 17, 21) και τη φράση ‘εγώ εν αυτοίς και συ εν εμοί ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν’, (Ιω. 17, 23) και επίσης την άλλη φράση ‘ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι’, (Ιω. 17, 24). Και σαφώς, εδώ, ο Χριστός αναφέρεται στην ενότητα των Αποστόλων κατά θεωρίαν της δόξης του Θεού, την θέα του ακτίστου Φωτός, που έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής, γιατί ακριβώς τότε οι Απόστολοι απέκτησαν και ενότητα ουσιαστική μεταξύ τους. Επομένως όσοι εκ των Αγίων μέσα στην ιστορία φθάνουν στη θέωση και στη θεωρία του ακτίστου Φωτός, αποκτούν ενότητα με τους Αποστόλους, έχουν την ίδια πίστη με αυτούς και εφαρμόζεται το χωρίο αυτό, του Χριστού, ‘ίνα ώσιν εν’».[2] Επίσης η φράση «ίνα ώσιν εν» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με όσα προηγουμένως είπε ο Κύριος στον παραβολικό λόγο του περί της αμπέλου και των κλημάτων, τα οποία αποκόπτονται από την άμπελο. Τα κλήματα τα οποία δεν φέρουν «καρπόν» αληθούς Ορθοδόξου πίστεως και αγιοπνευματικής ζωής είναι οι αιρετικοί, οι οποίοι «αίρονται», αποκόπτονται από  τον αμπελουργό Πατέρα, και παύουν να αποτελούν κλήματα της νοητής αμπέλου, της Εκκλησίας, παύουν δηλαδή να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας. Επομένως το «ίνα ώσιν εν»,  που λέει παρά κάτω ο Κύριος, δεν αφορά τα αποκοπέντα κλήματα. Δηλαδή σε καμιά περίπτωση δεν προσεύχεται ο Κύριος, να παραμείνουν τα αποκοπέντα κλήματα, (=οι αιρετικοί), ενωμένα με την άμπελο, (=την Εκκλησία), διότι τα κλήματα αυτά απορρίπτονται εις το «πυρ» το εξώτερο, σύμφωνα με τη διαβεβαίωση του Κυρίου: «εάν μη τις μείνη εν εμοί, εβλήθη έξω ως το κλήμα και εξηράνθη, και συνάγουσιν αυτά και εις το πυρ βάλλουσι, και καίεται» (Ιωάν.15,6).
Αλλά στο σημείο αυτό γεννάται το καυτό ερώτημα: Πως συμβαίνει, ενώ οι συμπροσευχές αυτές γίνονται εδώ και πολλές δεκαετίες, να μην φέρνουν αποτέλεσμα και να μην πραγματοποιείται η πολυπόθητη ενότητα; Γιατί ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές τους; Δεν τις εισακούει για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον μεν διότι οι συμμετέχοντες προσεύχονται σ’ έναν ανύπαρκτο Θεό, αφού σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, η αίρεση είναι ένα δεύτερο είδος αθεΐας: «Δεύτερον δε γένος αθεΐας εστίν η πολυσχιδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών».[3] H προσευχή τους μοιάζει με την προσευχή των ιερέων της αισχύνης, που λάτρευαν τον ψεύτικο θεό Βάαλ και τον παρακαλούσαν στο Καρμήλιον Όρος, να στείλει φωτιά από τον ουρανό για να κάψει το ολοκαύτωμά τους: «και έλαβον τον μόσχον και εποίησαν και επεκαλούντο εν ονόματι του Βάαλ εκ πρωΐθεν έως μεσημβρίας και είπον· επάκουσον ημών, ο Βάαλ, επάκουσον ημών· και ουκ ην φωνή και ουκ ην ακρόασις», (Γ΄ Βασιλ. 18,26). Και τους μυκτήρισε στη συνέχεια ο προφήτης Ηλίας και τους είπε: Φωνάξτε πιο δυνατά, μήπως ο θεός σας κοιμάται, ή είναι απασχολημένος. Κάτι ανάλογο με τον προφήτη θα λέγαμε και εμείς σε όλους αυτούς!
Δεύτερον, δεν τις εισακούει, διότι αυτοί που συμμετέχουν σ’ αυτές επιζητούν να επιτύχουν μια ενότητα, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Επιζητούν την ενότητα όχι εν τη αληθεία της Ορθοδόξου πίστεως και μέσα στους κόλπους της Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, αλλά μέσα στην «ποικιλομορφία» μιάς σωρείας διαφορετικών δογματικών πεποιθήσεων, πολλές φορές εκ διαμέτρου αντιθέτων μεταξύ τους. Μ’ άλλα λόγια επιζητούν μια συγκρητιστικού τύπου ενότητα, αναμιγνύοντας την αλήθεια με το ψεύδος και το φως με το σκότος. Όμως, όπως λέγει ο απόστολος, «τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;», (Β΄ Κορ. 6,14). Είναι αποκαλυπτικός εν προκειμένω ο λόγος του σημερινού Γενικού Γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών Olav Fykse Tveit, ο οποίος με την ευκαιρία της φετινής διοργανώσεως δήλωσε: «Καθώς εορτάζουμε την ενότητα στην ποικιλομορφία, μπορούμε να επιδιώξουμε σθεναρά την δικαιοσύνη σε διάφορους τομείς»! Εδώ εφαρμόζεται ο θεόπνευστος λόγος του προφήτου Ησαΐου: «όταν εκτείνητε τας χείρας υμών προς με, αποστρέψω τους οφθαλμούς μου αφ  υμών, και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών», (1,15), αλλά και ο λόγος του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου: «αιτείτε και ου λαμβάνετε, διότι κακώς αιτείσθε», (4,3).  
Ας προβληματιστούν λοιπόν, (και μ’ αυτό κλείνουμε το σχόλιό μας), τουλάχιστον οι εκ των «Ορθοδόξων» οικουμενιστές, βλέποντας το ατελέσφορο των συμπροσευχών τους. Ας σκεφθούν ότι με τη συμμετοχή τους σ’ αυτού του είδους τις συμπροσευχές, όχι μόνον δεν ευαρεστούν στον Θεό, όπως νομίζουν, αλλά τον παροργίζουν και αμαρτάνουν, καταπατούντες μάλιστα και τους ιερούς Κανόνες και σκανδαλίζοντες τον πιστό λαό του Θεού. Ας σκεφθούν ακόμη, ότι με την συμμετοχή τους δεν βοηθούν τους αιρετικούς να συνειδητοποιήσουν, ότι βρίσκονται στην πλάνη, σε λάθος δρόμο. Αντίθετα μάλιστα γίνονται συμμέτοχοι στην ασέβειά τους,  παρακαλώντας τον Θεό να παραβλέψει την αμετανοησία τους και την εμμονή τους στις πλάνες τους και να ενώσει τους χριστιανούς όχι εν τη αληθεία, αλλά με τον συγκερασμό αληθείας και ψεύδους. Δηλαδή χωρίς την μετάνοιά τους και την επιστροφή τους στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, αποδεχόμενοι σιωπηρώς, ή εκπεφρασμένα την κακόδοξη οικουμενιστική θεωρία της «ενότητος στην ποικιλομορφία»!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

---

• [1] Ε.Π.Ε.14,594.
• [2] Βλ. «Ο Οικουμενισμός στην πράξη, ήτοι την θεολογία και την άσκηση», στον Συλλογικό τόμο «Οικουμενισμός, Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις», Εκδ. Θεοδρομία, τομ. Β΄, σελ. 787.
• [3] Επιστολή προς Σεραπίωνα 30. PG 26,597 C