Π. Χαράλαμπος Βασιλόπους - Για την κατάργηση του Ράσου

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ // ΕΙΣΑΓΩΓΗ // ΕΠΟΜΕΝΟ

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 ΜΕΡΟΣ Ε'

Ο Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ  ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΩΝ ΙΕΡΩΜΕΝΩΝ(Μιχάλης Τσώλης - Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος)

Ο ΝΕΑΡΟΣ ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΣΟ

Ένας νεαρός ιερωμένος επισκέφθηκε μια μέρα τον π. Χαράλαμπο στο Μοναστήρι και του άνοιξε συζήτηση για την αμφίεση των κληρικών, για το ράσο:

— Πάτερ Χαράλαμπε, η γνώμη μου είναι ότι το ράσο είναι πρόβλημα. Δηλαδή εμποδίζει πολλούς νέους να μπουν στην ιερωσύνη...

—    Να το συζητήσουμε το θέμα, είπε αμέσως ο π. Χαράλαμπος. Και ρωτάω - συνέχισε - τι κακό βρίσκεις στο ράσο; Μήπως το ότι το φόρεσαν τόσοι και τόσοι μάρτυρες του Χριστού και του Γένους μας ιερωμένοι; Είναι κακό που συνδέθηκε με τη Λευτεριά της Πατρίδας; Εκτός κι αν υπάρχουν άλλοι λόγοι, αν κάποιοι θέλουν στολή μοντέρνα, κομψή ή θέλουν παντελόνια για να μπορούν να κινούνται ελεύθερα «να κάνουν τη ζωή τους». Μα τότε αυτοί δεν είναι παπάδες. Τέτοιους ιερείς δε χρειάζεται η Εκκλησία του Χριστού...

—    Να βρεθεί τρόπος, πάτερ, να προσελκύσει η Εκκλησία νέους στην ιερωσύνη, είπε ο νεαρός ιερέας.

—Ναι, συμφωνώ, αλλά το πρόβλημα δεν είναι το τιμημένο ράσο. Πνευματική προσέγγιση χρειάζονται οι νέοι. Θα μπορούσε ποτέ κανείς να διανοηθεί να καταργήσει τις στρατιωτικές στολές για αξιωματικούς και οπλίτες επειδή, ας υποθέσουμε, αυτές δεν προσελκύουν; Έπειτα δε βλέπετε με πόση περηφάνεια φορούν τις κελεμπίες τους σημαίνονται πρόσωπα, αξιωματούχοι Άραβες, που μολονότι έζησαν και σπούδασαν στην Ευρώπη δεν αποχωρίζονται την παραδοσιακή φορεσιά;

Ο νεαρός ιερέας είπε ότι το θέμα αυτό άκουσε να το συζητούν ώριμα παιδιά με θρησκευτική παιδεία, γι’ αυτό αποφάσισε να το φέρει προς συζήτηση.

— Πολύ καλά έκανες, του είπε ο π. Χαράλαμπος, αλλά να σκέφτεσαι πάντα κι από που ξεκινάνε τέτοιες συζητήσεις. Κάποιοι δήθεν προοδευτικοί που βλέπουν τα πράγματα με τα γυαλιά του ετερόδοξου πνεύματος προσπαθούν να μας αλλάξουν. Ξέρεις τι λέει ένας μύθος του Αισώπου; Κάποτε πιάσανε μια αλεπού και της κόψανε την ουρά και την αφήσανε κολοβή. Εκείνη έπειτα επειδή ένιωθε άσχημα κάλεσε όλες τις άλλες και μίλησε για το πόσο ωραία αισθάνεται που είναι χωρίς ουρά και τις συμβούλεψε να τις κόψουν κι εκείνες. Τότε μια απ’ αυτές, πονηρότερη, απάντησε:
— Αν πράγματι είν’ ωραία χωρίς ουρά κι αυτό το προνόμιο το έχεις εσύ ασφαλώς δε θάθελες να το μοιραστείς μ’ όλες τις άλλες αλεπούδες. Το κακό λοιπόν μας φέρνεις. Θέλεις να γίνουμε όμοιές σου!...

Αυτό, πάτερ μου, μας λένε και μας κάποιοι μοντέρνοι και φιλοπαπικοί. Πρέπει όμως να σου πω ότι αυτό εντάσσεται στο γενικό σχέδιο αλλοτρίωσης των παραδόσεών μας. Μας θέλουν όμοιούς τους…  Άνθρωποι κυρίως ξένοι προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας πολεμούσαν, ύπουλα, πάντα την Εκκλησία. Μίλαγαν γι’ ανάγκη προσαρμογής της! Άλλοι τα έβαζαν με τα ράσα, άλλοι με τη γενειάδα κι άλλοι με τα μαλλιά των κληρικών. Έριχναν το σπόρο της αμφιβολίας, της αμφισβήτησης σύμφωνα με τα σχέδια του πολέμου τους κατά της Ορθοδοξίας.

Εμείς, συνέχισε ο π. Χαράλαμπος, θέλουμε ιερωμένους που αποδέχονται τους αιωνόβιους θεσμούς της Εκκλησίας. Όσοι καταλαβαίνουν ότι το ράσο είναι βαρύ γι’ αυτούς δεν μπορούν να ζητούν την κατάργησή του. Μπορούν όμως να μην το φορέσουν. Και θα σου πω πάνω σ’ αυτό ένα σοφό λόγο που είπε κάποτε ο αείμνηστος Φ. Κόντογλου:

«Όποιος δεν αγαπά το ράσο, δεν αγαπά αυτό που σκεπάζει το ράσο, δηλαδή την Ορθοδοξία. Τα άλλα είναι λόγια κούφια».

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxostypos.gr/

Ο π. Χαράλμπος Βασιλόπουλος ως Πνευματικός

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ // ΕΙΣΑΓΩΓΗ // ΕΠΟΜΕΝΟ

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 ΜΕΡΟΣ Δ'

Ο Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ  ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ(Μιχάλης Τσώλης - Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος)

Μέγα και ψυχοσωτήριο είναι το έργο του πνευματικού, του εξομολόγου. Φέρνει ψυχές κοντά στο δρόμο του Θεού, στο δρόμο της σωτηρίας.

Με τον ερχομό του στην Αθήνα ο π. Χαράλαμπος εργάσθηκε γόνιμα ως πνευματικός. Αρχικά, για λίγο, στον Άγιο Ευθύμιο Κυψέλης κι’ έπειτα από το 1959 στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Ρόμβης. Διακρίθηκε στην εξομολόγηση. Ήξερε να φέρνει κοντά του τους εξομολογουμένους, με απλότητα, με πειστικότητα, με καλλιέργεια πόθου σωτηρίας. Εξομολογούσε με αγάπη. Συμμετείχε στο βάρος που κουβαλούσαν οι εξομολογούμενοι. Ήξερε πού έπρεπε να είναι αυστηρός και πού επιεικής.

Στον ιερό Ναό Ρόμβης εξομολόγησε ο Γέροντας μέγα πλήθος πιστών. Εξομολογούμενοί του ήταν κι εκείνοι που απετέλεσαν τον πρώτο πυρήνα συνεργατών του στη συνέχεια.

Στο Ναό αυτό, όπως θυμούνται οι πρώτοι του συνεργάτες εδώ στην Αθήνα κ. Γεώργιος Λύδης και κυρία Λουκία Λύδη, εξομολογούσε ο πατήρ Χαράλαμπος πολλές ώρες ημερησίως. Συνέχιζε πολλές φορές την εξομολόγηση και μεταμεσονύκτια. Απόκτησε γρήγορα τη φήμη του καλού πνευματικού και πολλαπλασιάστηκαν οι προσερχόμενοι.

Ο Γεώργιος Λύδης, που υπήρξε επί 11 χρόνια υπεύθυνος της εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος» και κάθησε τρεις φορές γι’ αυτή στο εδώλιο του κατηγορουμένου αφηγείται:

— Για να μην παραβιάζεται η σειρά προτεραιότητος αυτών που προσέρχονταν να εξομολογηθούν, προμηθεύτηκα μεταλλικές μάρκες που φέρανε αύξοντα αριθμό και με αυτές μπήκε μια νοικοκυρεμένη σειρά. Κάθε προσερχόμενος για εξομολόγηση έπαιρνε τη μεταλλική μάρκα που έδειχνε τον αριθμό του, τη σειρά του. Έτσι δεν υπήρχαν παράπονα...

Και η κυρία Λουκία Λύδη θυμάται:

— Γρήγορα ο Γέροντας έγινε γνωστός ως καλός πνευματικός και η προσέλευση χριστιανών, κάθε ηλικίας, στον Ιερό Ναό Ρόμβης έγινε πολύ μεγάλη. Χιλιάδες πιστών εξομολογούσε ο π. Χαράλαμπος. Ο σύζυγός μου κι’ εγώ βοηθούσαμε το Γέροντα. Δηλαδή επιβλέπαμε την τάξη και την ησυχία όλων εκείνων που ανέμεναν τη σειρά τους, να εξομολογηθούν, και φροντίζαμε να τους προσφέρουμε έστω ένα ποτήρι νερό ενώ εκείνος υπηρετούσε επί πολλές ώρες το Μυστήριο της Εξομολόγησης.

Ένα βράδυ παρατηρήσαμε στην είσοδο του Ναού μια νέα με πολλή νευρικότητα και αγωνία. Μπαινόβγαινε στο Ναό ανήσυχη. Η ώρα προχωρούσε και υπήρχε φόβος η νέα αυτή να μην προλάβει να εξομολογηθεί. Ήρθε όμως τελικά η σειρά της κι έτρεξε να μπει στο εξομολογητήριο. Εκεί την υποδέχθηκε ο Γέροντας με το γνώριμο χάρισμά του να φέρνει ειρήνη σε ταραγμένες καρδιές. Δε γνωρίζουμε, βέβαια, ποιο ήταν το πρόβλημά της και πώς τη βοήθησε ο Γέροντας. Ξέρουμε όμως το αποτέλεσμα.

Σε λίγο λοιπόν η νέα εκείνη έβγαινε από το εξομολογητήριο χαρούμενη, αισιόδοξη κι’ ομιλητική. Μας πλησίασε μάλιστα και μας είπε ότι ήταν τυχερή που συνάντησε εκείνο το βράδυ τον πατέρα Χαράλαμπο. Και τούτο διότι ίσως αύριο να ήταν πολύ αργά. Αύριο ίσως να μην ζούσε, όπως είπε. Η σύγχυση και η ταραχή που είχε ίσως να την οδηγούσαν σ’ επικίνδυνη για την ζωή της και την ψυχή της κατάσταση...

Αυτά μας είπε η κυρία Λύδη και σκέφτομαι, πόσο μεγάλη και ψυχοσωτήρια είναι στις δύσκολες ώρες, μια παρηγοριά, μια ψυχική ενίσχυση, μια συμβουλή και προπαντός μια εξομολόγηση από ένα έμπειρο, χαρισματικό πνευματικό...

Πολλοί σοβαροί άνθρωποι, επιστήμονες και αξιωματούχοι, αλλά κι’ απλοί πιστοί που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα και δεν ήταν βέβαιοι αν οι ενέργειές τους ήταν σωστές και ενδεδειγμένες, εκτιμώντας την ευθυκρισία του Γέροντα κατέφευγαν σ’ αυτόν να πάρουν την γνώμη του. Τον ρωτούσαν πώς να ενεργήσουν κι’ εκείνος με την πείρα του πνευματικού και τα χαρίσματά του, τους έδινε οδηγίες και λύσεις.

Για μια τέτοια συμβουλή κατέβηκαν κάποτε (1959-1960) από την Μακεδονία τρεις δικαστικοί κι εμφανίστηκαν στον Ιερό Ναό Ρόμβης όπου ζήτησαν να τον δουν επειγόντως, εκτός σειράς προτεραιότητος. Είπανε συγκεκριμένα στο ζεύγος Λύδη:

—Είμαστε δικασταί. Θέλουμε να συμβουλευτούμε τον π. Χαράλαμπο για μια σοβαρή υπόθεση...

Ο π. Χαράλαμπος όμως ψηνόταν τη μέρα εκείνη από υψηλό πυρετό και βρισκόταν σε μεγάλη εξάντληση. Είχε ετοιμαστεί λοιπόν να φύγει. Όταν όμως βρέθηκε μπροστά στο αίτημα των δικαστών, τους δέχθη­κε και κουβέντιασε μαζί τους το πρόβλημά τους. Έπειτα, καθώς εκείνοι αποχωρούσαν ήρεμοι και χαμογελαστοί μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι εκείνος είχε δώσει σωστή λύση στο μεγάλο δίλημμά τους...

Ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος συμμετείχε στο μεγάλο αγώνα των εξομολογουμένων. Ήξερε να ψαρεύει το επιμελώς κρυμμένο κακό. Βοηθούσε στην αποκάλυψή του, στην ομολογία της αμαρτίας. Δεν έδιωχνε τους εξομολογούμενους με αυστηρότητα. Κλιμάκωνε την αυστηρότητά του, ανάλογα με την παιδεία και τον χαρακτήρα του εξομολογουμένου. Εθεωρείτο όμως γενικά άριστος εξομολόγος, σπουδαίος πνευματικός. Προσπαθούσε πάντα με ποικίλους τρόπους να προσεγγίζει ψυχές και να τις οδηγεί στη μετάνοια, στο φως και στην Αλήθεια του Χριστού.

ΠΗΓΗ: http://www.orthodoxostypos.gr/

Ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ως Συγγραφέας

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ // ΕΙΣΑΓΩΓΗ // ΕΠΟΜΕΝΟ

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 ΜΕΡΟΣ Γ'

Ο Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΩΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ(Μιχάλης Τσώλης - Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος)

Αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τη ζωή του μακαριστού Αρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, με βάση συγκεκριμένα περιστατικά και γεγονότα, μπορεί να συμπεράνει ότι το θέλημα του Κυρίου ήταν να μην περάσει ο αείμνηστος Γέροντας ως διάττων αστέρας του κηρύγματος, δηλαδή να λάμψει και να δράσει ως ιεροκήρυκας για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κι ύστερα να απέλθει στη σιωπή και στη λήθη.

Τον ήθελε, όπως φαίνεται, η χάρη Του, για έργο διαρκείας. Τον ήθελε να υπηρετήσει το Ευαγγέλιό Του, όχι μόνο με τον προφορικό λόγο, με ομιλίες και κηρύγματα, αλλά και με γραπτά κείμενα, με βιβλία μικρά και μεγάλα, που ερμηνεύουν, με αγιοπατερικό πνεύμα, το λόγο του Θεού, που ξεσκεπάζουν αιρέσεις, που επισημαίνουν κινδύνους, που αποκαλύπτουν τεχνάσματα και μεθόδους αντιχρίστων.

Η πρόνοια του Θεού, πανταχού παρούσα, οδήγησε τα βήματα του αείμνηστου π. Χαράλαμπου προς τη συγγραφή.

Τα εφευρισκόμενα από την πολιτεία κωλύματα, ώστε να μη γίνει Επίσκοπος, ούτε σε καιρούς Δημοκρατίας, ούτε σε χρόνους Δικτατορίας, η απομάκρυνσή του από τη θέση του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Πετράκη και άλλες ποικίλες πικρίες και αντιξοότητες, λειτούργησαν, με θεία βουλή, έτσι ώστε να μείνει τελικά ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος απερίσπαστος από διοικητικές μέριμνες και να επιδοθεί στη συγγραφή.

Αυτό, όπως φαίνεται, το είχε επισημάνει και ο ίδιος ο Γέροντας και γι’ αυτό, στις κατά καιρούς συζητήσεις του ευγνωμονούσε όσους είχαν συντελέσει να μη γίνει Επίσκοπος και ν’ απομακρυνθεί από Ηγούμενος!

Ο Κύριος λοιπόν, μπορούμε να πούμε, ότι ήθελε τον π. Χαράλαμπο να υπηρετήσει την Ορθοδοξία με τα μαχητικά κείμενά του, με τις μεγάλες αποκαλύψεις κατά των εχθρών της Πίστεως και με τα ερμηνευτικά του βιβλία που στερεώνουν ψυχές.

Τον όπλισε στο έργο του αυτό με χαρίσματα αμείβοντας τη φλογερή πίστη και την ταπεινοφροσύνη του. Του χάρισε πνεύμα δυνατό, ξάστερο, απλό και μεγάλη παρρησία.

Γράφει λοιπόν ο π. Χαράλαμπος βιβλία μικρά και μεγάλα. Βιβλία απλά, κατανοητά. Κείμενα με ορμή και φλόγα. Η γραφίδα του, πριν ακουμπήσει στο χαρτί, αγγίζει στην πυρωμένη του καρδιά, που πάλλει από θείο ζήλο αγάπης, για το Χριστό και την Ελλάδα.

Γράφει βιβλία με πόνο και με αγωνία για τις ψυχές που κινδυνεύουν από την απιστία, από την πλάνη, από τα τεχνάσματα του Σατανά, από τους προβατόσχημους λύκους, τους αντίχριστους αιρετικούς.

Αγωνιστικός, μαχητικός και πύρινος γίνεται ο λόγος του Γέροντα, όταν πρόκειται να επισημάνει παγίδες και όταν χρειάζεται ν’ αφυπνίσει ψυχές. Προβάλλει έτσι ο λόγος του Ευαγγελίου μέσα από τα βιβλία του, ψυχωμένος, αφυπνιστήριος, σάλπιγγα συναγερμού.

Τα βιβλία του αείμνηστου Αρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, με κείμενα ζεστά, γεμάτα πίστη και αγάπη για το συνάνθρωπο, αγγίζουν καρδιές, γαληνεύουν ψυχές, δημιουργούν γόνιμα ερωτηματικά, λύνουν απορίες, αρματώνουν πνευματικά πιστούς και ολιγόπιστους. Με την ανάγνωσή τους σώζονται ψυχές αλλά και προετοιμάζονται αγωνιστές της Ορθοδοξίας.

•   Με το βιβλίο «ο Άγιος Ιάκωβος ο Νεομάρτυρας», το 1952, στην ωριμότητά του, άρχισε το συγγραφικό έργο του ο π. Χαράλαμπος. Το συνέχισε μ’ επιτυχία με μια σειρά άλλων βιβλίων όπως: «Τα Μυστικά της Ευτυχίας» (Α’ και Β’ τόμοι) με θέματα ομιλίες επί των Ευαγγελίων κ.λπ., το «Γιατί Αναβάλλεις;», το «Γιατί δεν Εκκλησιάζεσαι;», το «Ξεσκέπασμα των Ιεχωβάδων» κ.λπ.

• Η πιο μεγάλη, η πιο γόνιμη συγγραφική δραστηριότητα του μακαριστού Γέροντα αρχίζει από το έτος 1968, μετά την απομάκρυνσή του από τη θέση του Ηγουμένου της ιεράς Μονής Πετράκη.

Από το έτος εκείνο επιδίδεται με ιερό πάθος και ιερό σκοπό στη συγγραφή. Σκοπός του, όπως έλεγε, είναι να σωθούν ψυχές από τις άπειρες καλοστημένες παγίδες του Διαβόλου. Ν’ αγαπήσουν οι Έλληνες την Ορθοδοξία, να μείνουν κοντά στο Χριστό και την Εκκλησία. Να προφυλαχτούν από τις αντίχριστες πλάνες...

• Θυμάμαι ότι τον Οκτώβριο του 1968 βιαζόταν να προλάβει την έκδοση του ΒΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, πριν τη γιορτή του Μεγαλομάρτυρα, προστάτου της Θεσσαλονίκης. Τελικά είχε καταφέρει να έχει αντίτυπά του στα χέρια του παραμονές της γιορτής και με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα χάριζε σε πατέρες της Ι. Μονής Πετράκη.

Τότε ένας Μοναχός, αδελφός του Μοναστηριού, παίρνοντας το βιβλίο ευχαρίστησε το Γέροντα κι άρχισε να του εκφράζει λόγια συμπαθείας για την απομάκρυνσή του από τη θέση του Ηγουμένου. Ο πατήρ Χαράλαμπος τον διέκοψε ευγενικά και του είπε...

— Αυτό τελείωσε. Εγώ, τώρα, απαντάω με τούτα... Και λέγοντας αυτές τις λακωνικές λέξεις του έδειξε τα βιβλία, που θα ήταν στο εξής ο νέος στίβος του αγώνος του...

Π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος - Η προσωπικότητά του

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ // ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ // ΕΠΟΜΕΝΟ

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 ΜΕΡΟΣ Β'

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ (Μιχάλης Τσώλης - Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος)

Ζηλωτής της Ορθοδοξίας και της Παράδοσης, θερμός πατριώτης και αγωνιστής ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, αναλώθηκε σαν καιόμενη φωτοφόρος και θερμουργός λαμπάδα στο έργο της Εκκλησίας και στο χρέος προς την Πατρίδα. Εργάστηκε με ενθουσιασμό στο κήρυγμα του Ευαγγελίου και κατάφερε με το έργο του και το παράδειγμά του να φωτίζει και να θερμαίνει ψυχές. Αποδείχτηκε «δούλος αγαθός» στην αξιοποίηση των ταλάντων, των θείων χαρισμάτων, με τα οποία τον είχε προικίσει ο Θεός.

Πολυτάλαντη προσωπικότητα ο π. Χαράλαμπος έταξε τον εαυτό του από την ενθουσιώδη νεότητά του στην υπηρεσία του Χριστού. Δούλεψε από νέος αυθόρμητα, εθελοντικά με πάθος ιερό για την Ορθοδοξία.

Έδωσε όλες του τις δυνάμεις, σωματικές και ψυχικές, ως την ύστατη ικμάδα, με χαροποιό αγωνιστική διάθεση, με υπομονή και επιμονή για τη δόξα της Εκκλησίας, για το ξεσκέπασμα των εχθρών της.

Προσέφερε ο μακαριστός Γέροντας στον Κύριο τη νιότη του, τον αγωνιστικό παλμό του, τα σκιρτήματα της θερμής πίστεώς του, την υπομονή του στις αντιξοότητες, τη μαρτυρία του. Προσέφερε τη σωματική του κακοπάθεια. Έκανε ατελείωτες πορείες κάτω από λιοπύρια και βροχές, σε δρόμους δύσκολους και κακοτράχαλους, σε μονοπάτια και γιδόστρατες, σε βουνά και ρεματιές. Βάδισε σε τόπους άγριους και σε χρόνους χαλεπούς, όπου ενέδρευαν κίνδυνοι θανάσιμοι και απειλές για τη ζωή του. Κάτω από απερίγραπτες δυσκολίες, νηστικός, βρεγμένος, παγωμένος, κατάκοπος, έφτανε στα πιο απρόσιτα χωριά για να ζεστάνει καρδιές με το κήρυγμα του Ευαγγελίου, για να φέρει στις ψυχές των ανθρώπων το φως της Ορθοδοξίας.

Χιλιάδες τα κηρύγματά του. Χιλιάδες φορές αντήχησε η βροντερή φωνή του σε βουνά και κάμπους, σε πλαγιές και καμποχώρια. Κήρυττε πάντα απλά, καθαρά. Όργωνε πόλεις και χωριά χωρίς ξαποσταμό, χωρίς ανάπαυλα.

Μυαλό κρυστάλλινο και καθαρό, ήξερε να πλησιάζει ψυχές. Μιλούσε κι έγραφε απλά, χωρίς περίτεχνα σχήματα λόγου, χωρίς λαβυρίνθους εννοιολογικούς. Ήταν ένας γνήσιος ιεροκήρυκας του λαού, με χαρίσματα σαν εκείνα του Πατροκοσμά του Αιτωλού, τον οποίο θαύμαζε και του οποίου έγραψε το βίο.

Με άδεια των κατά τόπους αρχιερέων εργαζόταν αδιάκοπα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος που προαναφέραμε και αναδείχτηκε ακούραστος εργάτης της Εκκλησίας και φλογερός κήρυκας του Ευαγγελίου. Αναγνωρίστηκε με το έργο του ως σταθερός πολέμιος των δυνάμεων του Αντιχρίστου. Όσοι τον γνώρισαν βεβαιώνουν ότι είχε το μεγάλο χάρισμα να φέρνει ψυχές κοντά στην Εκκλησία. Ήξερε, ο αείμνηστος, να προσελκύει με την καλωσύνη του και την αγάπη του. Γι’ αυτό και συχνά συμβούλευε πνευματικούς ιερωμένους, λέγοντας:

— Να μην τρομάζουμε τις αδύνατες ψυχές. Να τις φέρνουμε κοντά στο Χριστό με αγάπη και λίγο- λίγο, αυτοί οι πρώην ξεστρατισμένοι θα γίνουν πρόβατά Του και ζηλωτές...

Ήταν ο μακαριστός Γέροντας πειστικός ομιλητής και συζητητής. Γέμιζε τις καρδιές του ακροατηρίου με ιερό ζήλο. Ήταν γενναία φωνή που έλεγε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ο λόγος του ξεσήκωνε, αφύπνιζε, έβαζε ψυχές σε κινητοποίηση και δράση. Από το κήρυγμά του δεν έφευγε κανένας θολωμένος. Όλοι ένοιωθαν μετά το κήρυγμά του ψυχική αναβάπτιση, αισιοδοξία, ανανέωση και πνεύμα αγωνιστικό.

Μετέδιδε, ο λόγος του, ενθουσιασμό διότι αντιμετώπιζε την πραγματικότητα σαν ψύχραιμος πολεμιστής, σα στρατευμένος που είναι αποφασισμένος να δώσει τη μάχη. Γι’ αυτό συχνά τον ακούγαμε να λέει:

• «Πολλοί οι εχθροί, πολλές οι αντιξοότητες. Και λοιπόν; Τί έχουμε να φοβηθούμε; Ο Κύριος μας θέλει αγωνιστάς. Είμαστε στρατευμένοι κάτω από την πιο ισχυρή σημαία, με αρχηγό το Χριστό. Και όταν ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών...».

Σάλπισμα εγερτήριο, αγωνιστικό, ήταν όλη η ζωή του. Μίλαγε ξεκάθαρα και ξεσκέπαζε τους εχθρούς της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Όταν ξεσκέπαζε τον Οικουμενισμό και τον χαρακτήριζε «Δούρειο ίππο» κατά της Ορθοδοξίας, υπήρχαν αρκετοί που τα σχολίαζαν όλ’ αυτά ως υπερβολές. Υπήρχαν μερικοί μάλιστα, που χαρακτήριζαν τον π. Χαράλαμπο ως φανατικό, που βλέπει παντού εχθρούς...

Ο χρόνος όμως που κύλησε από τότε, έγινε αψευδής μάρτυρας των αποκαλύψεών του. Τα γεγονότα τον επιβεβαιώνουν. Έτσι δικαιώθηκε η στάση του απέναντι στα σχέδια του οικουμενισμού που πολύ διαφημίστηκε ως «διάλογος αγάπης των Εκκλησιών».

Δικαιώθηκε όμως και ευρύτερα ο Γέροντας καθώς προ πολλού χρόνου είχε διαβλέψει, ως μεγάλη απειλή κατά του Ορθοδόξου Γένους μας, τη ληστρική επιδρομή προσηλυτισμού ψυχών από αντίχριστες και σατανοκίνητες δυνάμεις.

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ // ΕΠΟΜΕΝΟ

Αρχιμ. π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 ΜΕΡΟΣ Α'


ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

(Μιχάλης Τσώλης - Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος)

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ Αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1910 στην Ανάληψη Τριχωνίδος από ευσεβείς γονείς πολύτεκνης οικογένειας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δημήτριος και η μητέρα του Σπυριδούλα. Εκεί, στη γενέτειρά του, έζησε τα παιδικά του χρόνια και εκεί άντλησε η παιδική του ψυχή τα πρώτα χριστιανικά βιώματα, κοντά στα ξωκλήσια και στο Μοναστήρι του Αϊγιάννη του Προδρόμου. Εκεί πρωτοδιάβασε βίους Αγίων, των οποίων η επίδραση, όπως ο ίδιος έλεγε, ήταν αποφασιστική για τη μετέπειτα πορεία της ζωής του.

Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γυμνάσιο Ναυπάκτου, απ’ όπου αποφοιτά τα 1928, έρχεται στην Αθήνα με συγκεκριμένο προσανατολισμό και μεγάλη δίψα να σπουδάσει Θεολογία. Τελειώνει τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1933. Γίνεται θεολόγος με ιερό πόθο να καταστεί κήρυκας του Ευαγγελίου και όχι να διαλέξει τα στενά όρια μιας επαγγελματικής αξιοποιήσεως του πτυχίου. Δε φιλοδοξεί δηλαδή ν’ ακολουθήσει τη σταδιοδρομία ενός εκπαιδευτικού, καθηγητού των θρησκευτικών.

• ΝΕΟΣ με ορμή, με χαρίσματα με οράματα για μια καλύτερη κοινωνία, που μπορεί να στηριχθεί μόνο στη διδασκαλία του Χριστού, αποφασίζει να γίνει ιεροκήρυκας, δάσκαλος σε πλατειά βάση.

Το κήρυγμά του δεν ακολουθεί καλούπια, τυποποιημένα πρότυπα, στείρες μεθόδους. Είναι κήρυγμα που μιλάει στην ψυχή του λαού. Έχει μια ζωντάνια και αμεσότητα, που αναγνωρίζουν από την πρώτη στιγμή οι δάσκαλοί του. Έχει ο Λόγος του το χάρισμα της ζεστής επικοινωνίας με το ακροατήριο. Αγγίζει τις ψυχές τους.

Με άδεια των κατά τόπους Αρχιερέων εργάζεται στις Μητροπόλεις Πατρών, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Κορινθίας, Λευκάδος, Ιθάκης, Ναυπακτίας και Ευρυτανίας, Άρτης, Ιωαννίνων, Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, και Εδέσσης.

Κατά τα έτη 1936 - 1937 υπηρετεί ως ιεροκήρυκας κατηχητής στη Μητρόπολη Αιτωλοακαρνανίας. Πάνω όμως στους πρώτους ενθουσιασμούς και τα πρώτα μεγάλα σκιρτήματα και οράματα της ιερής αποστολής του, έρχεται η μπόρα του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Στο μεγάλο αυτό Έπος του 1940 παίρνει μέρος ως υπαξιωματικός στην πρώτη γραμμή. Ζωντανή ιστόρηση γεγονότων από το Αθάνατο Έπος καταγράφονται στο βιβλίο του: «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ '40».

Στα μαύρα χρόνια της Κατοχής που επακολούθησαν, τον βρίσκουμε στα Γιάννενα αγωνιστή, να κρατάει αναμμένη τη λυχνία της εθνικής περηφάνειας, της Ορθοδοξίας και της αντίστασης κατά της τυραννίας. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τις Αρχές Κατοχής και για την Εθνική δράση του καταδικάζεται σε θάνατο. Για την αντιστασιακή του δράση κατά των κατακτητών βεβαιώνει και ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Μακρυνιώτης του Mιx., που είχε διατελέσει κατά τα έτη 1942 μέχρι τον Μάιο του 1944 Διοικητής Χωροφυλακής Ιωαννίνων. Ο Μακρυνιώτης, που έγινε αργότερα Αρχηγός της χωροφυλακής, έγραφε, μεταξύ άλλων, στις 4.3.67 για τον μακαριστό Γέροντα και τα παρακάτω:

• «— Γνωρίζω και βεβαιώ ότι ο ήδη Αρχιμανδρίτης Βασιλόπουλος Χαράλαμπος, ιεροκήρυξ, όστις κατά το έτος 1943 ήτο λαϊκός, είχε αναπτύξει εθνοπρεπή δραστηριότητα εις την πε­ριοχήν Ηπείρου και εδιώχθη υπό των αρχών Κατοχής...».

Από το Φεβρουάριο του 1944 μέχρι την 1η Ιουνίου του 1956 εργάζεται ως ιεροκήρυκας κατηχητής στην Αιτωλοακαρνανία.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με το κήρυγμα αναπτύσσει θαυμαστή κοινωνική δραστηριότητα στην περιοχή αυτή. Για την εξύψωση του βιοτικού επιπέδου της υπαίθρου ιδρύει το 1947, στους Παπαδάτες Μακρυνείας, εργαστήριο κοπτικής και ραπτικής, υφαντικής και πλεκτικής για τα άπορα κορίτσια. Κάτι παρόμοιο κάνει αργότερα (1954) στο Θέρμο της Τριχωνίδος. Φροντίζει επίσης για τη λειτουργία στα χωριά αυτά νυχτερινών σχολείων για τους αναλφάβητους.

Το 1948 οργανώνει στη Μακρυνεία πρότυπο αγρόκτημα με πτηνοτροφείο, Μελισσοκομείο, Ζωοτεχνικό τμήμα και Φυτώριο οπωροφόρων δένδρων για τη διάδοση της δενδροκομίας.

Στα χωριά που περιοδεύει κηρύττοντας βλέπει και τις ανθρώπινες ανάγκες και κάνει ό,τι μπορεί ώστε να γίνει η ζωή τους καλύτερη. Επιχειρεί γεωτρήσεις σ’ αναζήτηση νερού. Επιστρατεύει για το σκοπό αυτό κατοίκους των χωριών. Και η επιμονή του στέφεται μ’ επιτυχία παρά τις προσωρινές μεμψιμοιρίες και απογοητεύσεις. Έτσι υπάρχουν σήμερα πλούσιες πηγές νερού που φέρουν την ονομασία του επιθέτου του, «Βρύσες Βασιλόπουλου».



 Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ

Εισέρχεται έπειτα ώριμος στον ιερό κλήρο. Χειροτονείται Διάκονος στον κατάμεστο ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Αγρινίου από το Μητροπολίτη Αιτωλοακαρνανίας Ιερόθεο, στις 20 Μαΐου 1951, ημέρα Κυριακή.

Την επόμενη ημέρα 21 Μαΐου 1951, χειροτονείται Πρεσβύτερος, και του απονέμεται το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου και το λειτούργημα του Πνευματικού, στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης της ομώνυμης Κοινότητας της Επαρχίας Τριχωνίδος.

Ο ίδιος ο μακαριστός Ιερόθεος γράφει σε πιστοποιητικό που χορηγήθηκε στον π. Χαράλαμπο τα παρακάτω:

• «Ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος του Δημητρίου... κεχειροτόνηται υφ’ ημών τη χάριτι του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος εις Πρεσβύτερον τη εικοστή πρώτη Μαΐου του χιλιοστού ενεακοσιοστού πεντηκοστού πρώτου (1951) έτους εν τω Αγίω και πανσέπτω Ναώ Αγίου Κωνσταντίνου της ομωνύμου Κοινότητος της Επαρχίας Τριχωνίδος, ανετέθη δε αυτώ το της Πνευματικής πατρότητος λειτούργημα τη αυτή ημέρα».

Έτσι, από τη χρονολογία αυτή, στο κήρυγμα και στη γενικότερη κοινωνική δράση του, προστίθεται και το ιερό λειτούργημα της Ιερωσύνης και συγχρόνως το βαρύ και υπεύθυνο πνευματικό έργο του εξομολόγου, στη Μητροπολιτική περιφέρεια της Αιτωλοακαρνανίας και στο Αγρίνιο ειδικότερα.


Στην Αθήνα

ΑΛΛΑ το πιο μεγάλο κεφάλαιο της ακάματης δραστηριότητός του, το πιο λαμπρό στάδιο πνευματικών αγώνων, αρχίζει με τον ερχομό του στην Αθήνα. Επίκεντρό του αρχικά εδώ είναι το μικρό εκκλησάκι στην οδό Ρόμβης. Εκεί εξομολογεί, κηρύττει, διδάσκει, κατευθύνει. Εκεί ρίχνει την καλή ζύμη, διευρύνει τον κύκλο των γνωριμιών του, προσανατολίζεται σε νέες δραστηριότητες και βάζει σ’ ενέργεια προγράμματα άμυνας και προβολής της Ορθοδοξίας.

• ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ πολύ γρήγορα ότι λειτουργεί ένας μηχανισμός σκοτεινών δυνάμεων που αποσκοπεί, με ξενικές προπαγάνδες και σκοτεινές αντίχριστες αιρέσεις, να διαβρώσει την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Βλέπει ότι οι αιρέσεις αυτές δρουν ολέθρια για την Πίστη και την Πατρίδα και παράλληλα διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει ένα επιτελικό όργανο, που να ενημερώνει και να ξεσκεπάζει αυτές τις επικίνδυνες αιρέσεις.

• Αυτή η πραγματικότητα τον οδηγεί στην ίδρυση της «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.), το 1959 στην Αθήνα, σωματείο που στη συνέχειά του έχει να επιδείξει πλούσια χριστιανική και αντιαιρετική δράση.

• Η αντιαιρετική αυτή δραστηριότητα έπρεπε να υποστηρίζεται και από ένα δημοσιογραφικό όργανο, από μια εφημερίδα. Ωραίος και θεάρεστος στόχος που όμως προσέκρουε, όπως ο αείμνηστος έλεγε, «στον αργύρη», δηλαδή στα οικονομικά. Και όμως το τόλμημα έγινε το 1961. Έγινε η έκδοση της εφημερίδας και συνεχίζει έκτοτε την έκδοσή της, δίνοντας μάχες και καταγγέλλοντας σκοτεινά σχέδια κατά της Ορθοδοξίας. Η εφημερίδα αυτή, παρά τις ατέλειές της και τα τυχόν λάθη της, εξακολουθεί να είναι ένα έγκυρο και σοβαρό όργανο Ορθοδόξου αγώνος.



Ηγούμενος

•   Από το 1962 μέχρι το 1968 διετέλεσε Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, απ’ όπου απομακρύνθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Εν τω μεταξύ ο αντιαιρετικός αγώνας παίρνει σάρκα και οστά. Στην αίθουσα της «Πανελληνίου Ορθοδόξου Ενώσεως» (Π.Ο.Ε) γίνονται συγκεντρώσεις Χριστιανών και ακούγονται πύρινα τα κηρύγματα του μακαριστού π. Χαραλάμπους, που ξεσκεπάζει τις σκοτεινές δυνάμεις, που καταγγέλλει τους εχθρούς της Ορθοδοξίας και του Έθνους.

• Δε φτάνουν όμως τα κηρύγματα, οι ομιλίες και τα δημοσιεύματα του «Ορθοδόξου Τύπου». Χρειάζονται και βιβλία. Βιβλία μικρά και μεγάλα. Βιβλία φθηνά, ευκολοδιάβαστα από το λαό, που να τον πληροφορούν τι μεθοδεύουν οι σκοτεινές δυνάμεις, που να τον προετοιμάζουν για άμυνα και μάχη υπέρ της Ορθοδοξίας και του Έθνους.



Τα μεγάλα ξεσκεπάσματα

ΑΡΧΙΖΕΙ, λοιπόν, τότε ο μακαριστός π. Χαράλαμπος τα μεγάλα ξεσκεπάσματα. Με αδιάσειστα στοιχεία αποκαλύπτει και καταγγέλλει τις σκοτεινές δυνάμεις, τις αιρέσεις και όλα τα κυκλώματα που κρύβονται πίσω από αυτές.

Το μικρό τυπογραφείο του «Ορθοδόξου Τύπου», που ήταν τότε στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 109, δουλεύει εντατικά. Εκδίδονται τα αποκαλυπτικά βιβλία: «Ξεσκέπασμα της Μασωνίας», το «Ξεσκέπασμα των Ιεχωβάδων». Και ακολουθεί έπειτα το 1971 το βιβλίο «Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα», ένα βιβλίο - βόμβα, που ξεσκεπάζει τους σκοτεινούς μηχανισμούς που επιδιώκουν και μεθοδεύουν την ένωση της Ορθοδοξίας με τον Παπισμό.



 Ακάματη δραστηριότητα

Στην πολύπλευρη ακάματη δραστηριότητά του δεν ξέρει κανείς τι να προτάξει. Οπωσδήποτε όμως κορυφαία θέση παίρνει η δραστηριότητά του ως σπουδαίου και πολυγραφότατου συγγραφέα.

ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ του έργο αποτελούν εκατοντάδες βιβλία. Απ’ αυτά το σπουδαιότερο, νομίζουμε, είναι το πεντάτομο έργο του «Η Αποκάλυψη Εξηγημένη» καθώς και «Η Αγία Γραφή Εξηγημένη», δηλαδή «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον» και «Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον».

ΕΠΙ ΠΕΝΗΝΤΑ περίπου χρόνια Χριστιανικής και εθνικής δράσεως δίνει υπέρ Χριστού και Πατρίδος και την ύστατη ικμάδα της ζωής του, χωρίς να παραπονείται που δεν έγινε Αρχιερέας, χωρίς να κρατάει κακία, διότι πότε του αφαιρούσαν το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου και πότε του απαγόρευαν να κηρύττει!

Η έντονη πνευματική εργασία, οι παλιές, πολύχρονες και κοπιαστικές πορείες, οι αγωνίες, οι πολύπλευρες αντιξοότητες και φροντίδες κλόνισαν την υγεία του που είχαν πλήξει παλαιότερα πλευρίτιδες. Κλονίστηκε η γενναία και ανυποχώρητη καρδιά του. Την κούρασαν οι αγρυπνίες και οι κακουχίες, ο ασκητικός βίος.

Και ο θάνατος τον βρήκε στις επάλξεις, τέσσερες μέρες μετά την ονομαστική του γιορτή, ξημερώματα Κυριακής, 14 Φεβρουαρίου 1982, αφού στο ταπεινό γραφείο του ήταν ακόμα απλωμένα τα χειρόγραφά του. Τον πήρε ο Θεός, αφού, με την ευκαιρία της γιορτής του, αποχαιρέτησε τ’ αγαπημένα του πρόσωπα που τον είχαν επισκεφθεί.

Η νεκρώσιμη ακολουθία του εκδημήσαντος εις Κύριον, π. Χαράλαμπου έγινε στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη της οποίας ο μεταστάς ήταν αδελφός και πρώην Ηγούμενός της, τη Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 1982. Κατά την ημέρα εκείνη τόσο ο ιερός Ναός όσο και το προαύλιο και ο γύρω χώρος του Μοναστηριού είχαν κατακλυσθεί από μεγάλο πλήθος κληρικών και λαϊκών. Στα βλέμματα όλων ήταν ολοφάνερη η συγκίνηση και η αγάπη για το μεγάλο αγωνιστή ιερωμένο. Ο πατήρ Χαράλαμπος ετάφη την ίδια μέρα στη γενέτειρά του Ανάληψη Τριχωνίδος.

Πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, είχανε τη γνώμη ότι η ταφή του έπρεπε να γίνει στην Αθήνα. Και τούτο διότι εδώ ο αείμνηστος π. Χαράλαμπος κορύφωσε την πνευματική του δραστηριότητα. Εδώ αναδείχθηκε πανελλήνια ως συγγραφέας ερμηνευτικών και αποκαλυπτικών βιβλίων, ως αγωνιστής της Ορθοδοξίας και πολέμιος των αιρέσεων.

Στην επικήδεια ομιλία για το μακαριστό πατέρα Χαράλαμπο, εξαίροντας την προσωπικότητα του εκλιπόντος, ο Σεβασμιώτατος - Μητροπολίτης τότε - Εδέσσης Καλλίνικος, που έχει ήδη εκδημήσει εις Κύριον, έλεγε μεταξύ άλλων:

• «... Ου παύεται λαλών τον λόγον του Θεού. Συνεχώς αγωνίζεται. Κηρύσσει, εμπεδώνει την αγάπη, εξομολογεί, ιερουργεί. Τον παρακολουθούν ασθένειαι. Αγωνίζεται, θα έλεγα στήθος προς στήθος, με τας ασθενείας.

Δεν υποκύπτει, διότι στους αγώνες τους πνευματικούς, όπως έλεγε ο Άγιος Χαράλαμπος, δεν έχουν θέσι αι σωματικαί δυνάμεις, αλλά αι πνευ­ματικαί. ..

» Ήτο ασυμβίβαστος. Έτσι είναι να πω οι τσολιάδες, έτσι είναι όσοι είναι αγωνισταί. Οι άλλοι εις πάσαν κατάστασιν φωνάζουν «ζήτω», για να εξευτελίζουν τον εαυτόν τους ...

Όχι, ο π. Χαράλαμπος ηγωνίσθη τον αγώνα τον καλόν και τέλος, αφού επάλαισε με την νόσον, έφυγε από τον κόσμον αυτόν…    

» Αδελφοί μου, το παράδειγμα του σεβαστού και αγαπητού π.  Χαραλάμπους ας μας συνετίζη.

Ας ανάψη μέσα μας φλόγα ιεραποστολική. Κληρικοί και λαϊκοί όλοι στον αγώνα τον καλόν να σώσουμε τον τόπον μας δια Ιησού Χριστού... να μείνωμε εις τας παραδόσεις του Έθνους μας, να μείνωμε πιστοί εις εκείνα που έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: "Χριστός και ψυχή σας χρειάζονται"— ».



* * *

Για την προσωπικότητα του αειμνήστου Γέροντος π. Χαραλάμπους, ο αιδεσιμώτατος  π. Ιωάννης Διώτης, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών κατά την επικήδεια ομιλία τόνισε μεταξύ άλλων:

• «... Ο πατήρ Χαράλαμπος υπήρξε μεγάλη εκκλησιαστική προσωπικότης, όχι μόνον με Πανελλήνιον, αλλά με Πανορθόδοξον ακτινοβολίαν. Οι αγώνες του δικαιώνονται συνεχώς από τα πράγματα. Εσκέπτετο με διορατικότητα και ενεργούσε με προοπτικήν. Ζητήματα τα οποία είχεν αντιμετωπίσει δημόσια προ 20 και 25 ετών και δια τα οποία, ως καλώς ενθυμούμεθα, είχε χαρακτηρισθή τότε ως φανατικός και υπερβολικός, αποτελούν τώρα φλέγοντα προβλήματα της Εκκλησίας...

» Φεύγει εκ του ματαίου τούτου κόσμου και εκδημεί προς Κύριον παμπτωχότατος, όπως εγεννήθη γυμνός...».

 * * *

Στο επίσημο περιοδικό «Εκκλησία» δημοσιεύθηκε θερμό σχόλιο για την προσωπικότητα του μακαριστού π. Χαραλάμπους μετά την προς Κύριο εκδημία του. Στο σχόλιο αυτό υπογραμμιζόταν μεταξύ άλλων:

• «... Ο πατήρ Χαράλαμπος έδρασε κατ’ αρχάς ως λαϊκός κήρυξ και κατηχητής, αναπτύξας λαμπράν κοινωνικήν δράσιν, και εν συνεχεία ως κληρικός, ως εξομολόγος και πνευματικός οδηγός, ως εμψυχωτής της αγωνιστικής εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος», ως συγγραφεύς αναριθμήτων μικρών και μεγάλων βιβλίων, ως πολέμιος των αιρέσεων, πάσης κακοδοξίας και τάσεως, την οποίαν εν τω φλογερώ ζήλω του θα εθεώρει ως επικίνδυνον δια την Ελληνορθόδοξον Παράδοσιν, και ως ανιδιοτελής μοναχός, όστις διέθετε τα εκ των συγγραφών κέρδη δια την επιτυχίαν των ιεραποστολικών σκοπών...».


«Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι» (Αποκ. ιδ’13).

Αυτός ο πιο πάνω ουρανόσταλτος λόγος της θείας Αποκαλύψεως ταιριάζει στον αείμνηστο, πολυσέβαστο Γέροντα Αρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, που ανάλωσε τη ζωή του στην υπηρεσία της Εκκλησίας και της Πατρίδος.

Αυτός ο λόγος, αυτή η υπόσχεση του Θεού, για ευτυχές πέρασμα από τον κόσμο τούτο τον πλήρη δεινών και αντιξοοτήτων, στην ευτυχισμένη αιωνιότητα «ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός», ισχύει για τους αγωνιστάς της Πίστεως, για τους ασυμβίβαστους προμάχους της Ορθοδοξίας, για τους πορευομένους στο δρόμο που καθηγίασαν οι Μάρτυρες και οι Πατέρες.

Πιστεύουμε ότι ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ανήκει στους «μακάριους», που με την κοίμησή τους καλούνται από την ουράνια φωνή, «ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών» (αποκ. ιδ’ 13).

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ // ΕΠΟΜΕΝΟ



“Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ”
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΩΛΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΑΘΗΝΑΙ 1996

http://www.orthodoxostypos.gr/

Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος: ο άνθρωπος του Θεού

Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος: ο άνθρωπος του Θεού *

ὑπὸ ἀρχιμ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἐφραὶμ  Γ. Τριανταφυλλοπούλου,
Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς  Μητροπόλεως Σισανίου καὶ Σιατίστης,
Δρος Θεολογίας ΑΠΘ

Παναγιώτατε, σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

ἐλλογιμώτατοι κύριοι καθηγηταί, πάντες οἱ τὰ πρῶτα τοῦ τόπου φέροντες

σεβαστοί μου Πατέρες, εὐλογημένοι μοναχοὶ καὶ μοναχές, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!  Χριστὸς Ἀνέστη!

Πάει καιρός, ποὺ μοῦ προτάθηκε νὰ εἰσηγηθῶ στὶς ἀκοές Σας θέμα δύσκολο, νά μιλήσω γιὰ ἕνα πρόσωπο ἀγαπημένο καὶ τόσο μακρυνὸ ταυτόχρονα λόγῳ τῆς ὁσιακῆς βιοτῆς του, ἀλλὰ πάλι τόσο κοντινὸ καὶ οἰκεῖο σὲ μᾶς, ἀκριβῶς γιὰ τὸν ἴδιο λόγο. Εὔχεσθε νὰ φανερώσουν τὰ λόγια αὐτά, τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ εὔχεσθε ἐπίσης καὶ γιὰ τὸν ὁμιλοῦντα, ὁ ὁποῖος σήμερα ἐν Ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ καταθέτω τὰ μῦρα καὶ τὴν κασσία τῆς εὐγνωμοσύνης μου, διότι ἀπὸ τὰ εὐλογημένα χέρια τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ εἰσῆλθα στὸν εὐαγγελικὸ ζυγὸ καὶ τὴν ἱερατικὴ ἀξία.

Ἂς ἀρθοῦμε ὑπεράνω ἀδυναμιῶν καὶ δυσκολιῶν ποὺ ὅλοι μας ἔχουμε, γιὰ νὰ ἑστιάσουμε σὲ συγκεκριμένα σημεῖα τῆς εὐλογημένης παρουσίας του, παρακάμπτοντας τὶς ὅποιες ἀδυναμίες κι ἐκείνου ὡς θνητοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλωστε ὁ Θεός, «ὄχι ἕνεκα τούτων, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα» μᾶς ἁγιάζει καὶ μᾶς σώζει. Ἡ ὅποια ἀποτυχία στοὺς καλοπροαιρέτους γίνεται ὑλικὸ γιὰ νὰ δουλέψει καὶ νὰ «χτίσει» ὁ Θεὸς τὸν παράδεισο μέσα τους.

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Ἀντώνιος, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη σὰν σήμερα, στὶς 22 Μαΐου 1974, ἄφησε μαρτυρία ἀγαθοῦ, προσευχομένου, ὑπομονετικοῦ, ἁγιασμένου ποιμένα στὸν πνευματικὸ κόσμο τῆς χώρας καὶ ὄχι μόνο. Ἀπὸ τὰ πολλὰ πνευματικὰ χαρίσματα μὲ τὰ ὁποῖα τὸν εἶχε κοσμήσει ὁ Θεός, ἀναφέρουμε τὸν ἄμεμπτο βίο, τὴν πολλὴ καὶ θερμὴ προσευχὴ μετὰ δακρύων (συχνὰ ἀνέφερε στὸ κήρυγμά του ὅτι «τὰ δάκρυα τοῦ κενόδοξου ἄκαρπα ξηραίνονται ἐπὶ τῶν παρειῶν του»[1]!), τὸ ἐπιβεβαιωμένο προορατικὸ καὶ διορατικό του χάρισμα, τὴ συγγραφὴ καὶ μελέτη καὶ τὴν ἀπὸ φυσικοῦ του ταπείνωση, τὴν ταπείνωση δηλαδὴ ὡς φυσικὸ χάρισμα, «ἡ ὁποία αὐξήθηκε πολὺ περισσότερο μὲ τὴν ἄνοδό του στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο, πρᾶγμα θαυμαστὸ καὶ πολὺ σπάνιο» σύμφωνα μὲ κάποιον χαριτωμένο Ἱερέα.[2] Περισσότερο ταπεινὸς ὡς Ἐπίσκοπος, παρὰ ὡς Ἱερέας. Ἀλλὰ καὶ ὁ δισταγμός του καὶ ἡ ἐπὶ μακρὸν ἀναβολή του νὰ εἰσέλθει στὸν Ἱερὸ Κλῆρο[3], (47 ἐτῶν χειροτονήθηκε Διάκονος), ὅπως ἐπανειλημμένως δήλωνε στοὺς χειροτονητήριους λόγους του εἶναι δείγματα τεταπεινωμένης καρδίας.Ἔκπληκτος μιὰ φορά, τὸν ἀκούω νὰ μοῦ λέει: «πάτερ Ἐφραίμ, ὀφείλουμε πάρα πολλὰ στὶς προσευχὲς ὀλίγων ἐναρέτων λαϊκῶν»[4]! Καὶ δὲν πίστευα στ’ αὐτιά μου. Κάποτε, μάλιστα, τὸν εἶδα νὰ μεταφέρει βαλίτσες ἐπισκεπτῶν[5] σὲ Μοναστήρι τῆς Μητροπόλεώς μας! Τοὺς ἔφτιαξε κατόπιν καφὲ καὶ τοὺς τὸν σέρβιρε...

Κατὰ τὰ πρῶτα 5-6 ἔτη τῆς διακονίας μου ὡς Ἱεροκήρυκος, μὲ ἔστελνε πάντα τῆς Παναγίας νὰ λειτουργῶ σ’ἕνα ξωκκλήσι Της ἑνὸς ἀπόμακρου χωριοῦ, 55 χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ Σιάτιστα, λέγοντάς μου:«ἄκου νὰ δεῖς, ἐκεῖ εἶναι ἕνας παπᾶς ἔγγαμος ποὺ κατὰ τὴ θεία Λειτουργία βλέπει ἀγγέλους, νὰ ξέρεις. Καλὸ εἶναι γιὰ σένα νὰ σὲ βλέπει νὰ λειτουργεῖς καὶ νὰ τὸν ρωτᾶς καὶ σὺ κιόλας. Πρόσεχε, γιατὶ τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν, μὴ δίνεις σημασία». Γνώρισα τὸν Ἱερέα[6] καὶ εὐγνωμονῶ τὸ Θεό. Ἐλάχιστες φορές φαινόταν νὰ «χάνεται» στὴ θεία Λειτουργία. Τὸν ρωτοῦσα μετὰ νὰ μοῦ πεῖ γιὰ τὴν εὐλογία τῆς θείας Λειτουργίας καὶ μοῦ ἔλεγε: «μὴ συζητᾶς παιδάκι μου τὶ γίνεται»! Χωρὶς νὰ καταλαβαίνω χαιρόμουν κι ἐγώ. Ὕστερα ἀπὸ λίγο καθὼς πίναμε καφεδάκι στὸ χωριό, ὁ παπούλης ἀπολάμβανε μακαρίως τὸ καφεδάκι του μὲ τὸ ἀπαραίτητο συμπλήρωμα[7] (!), ὁ τρόπος δὲ μὲ τὸν ὁποῖο καθόταν, πρόδινε ζηλευτὴ ἄνεση καὶ ἀρχοντιά, ποὺ κάποιους ἐξ’ἡμῶν θὰ «σκανδάλιζαν». Τότε θυμήθηκα τὸ «πρόσεχε, τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν» τοῦ μακαριστοῦ καὶ κατάλαβα. Ἐπρόκειτο τελικὰ γιὰ ἕναν χαριτωμένο Ἱερέα κεκοιμημένο ἐδῶ καὶ πολὺν καιρό.

Στὴ διάρκεια τῆς ἀσθενείας του ὁ μακαριστὸς δὲν ἔπαυε νὰ μᾶς τονίζει: «τὸν ἑαυτό μου κήρυξα, ὄχι τὸ Χριστό»![8] Καὶ ἄλλοτε, σημάδι κάποιας ὑπερφυσικῆς ἐμπειρίας του κατὰ τὴν ἀσθένεια, εἶπε: «θὰ σᾶς πῶ ὅταν γίνω καλά. Σὲ μένα τὸν ἁμαρτωλὸ ὁ Κύριος»[9];

Ο Εσπερινός της Συγνώμης

Tην Κυριακή  της Τυρινής,το απόγευμα βιώσαμε όλοι τον Κατανυκτικό Εσπερινό της Συγγνώμης με τον οποίο και εισερχόμαστε στην περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, γνωστής και ως διαδρομής των αρετών, άσκησης και θεραπείας με αποκορύφωμα το πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου.
Στο τέλος της ακολουθίας ασπαστήκαμε τις Άγιες Εικόνες και συγχωρέσαμε ο ένας τον άλλον , δηλαδή τι κάναμε; Συνγ-Χωρέσαμε μαζί με τον Θεό και μαζί και  τους συνανθρώπους μας. Με την συγχώρεση δεν παίρνουμε μια απλή τυπική άφεση αμαρτιών – που είναι μια νομική αντίληψη σωτηρίας. Η συγχώρηση είναι Αναστάσιμη αρετή που μας ανατρέπει την πτωτική μας κατάσταση και μας μετατρέπει σε μετόχους και κοινωνούς της Θείας Χάριτος. Ανοίγουμε την καρδιά μας στον Θεό και εκεί κάνουμε χώρο για τον συνάνθρωπο, με σχέση αλληλοπεριχώρησης όπως τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.
Η συγγνώμη αρχίζει τη στιγμή που αποφασίζουμε να δεχόμαστε τους αδελφούς μας, χωρίς να περιμένουμε να αλλάξουν, να τους δεχόμαστε όπως είναι, ως πρόσωπα και εικόνες του Θεού,  να κάνουμε ελαφρότερο το φορτίο τους, ώστε κάποτε η αλλαγή τους να καταστεί εφικτή. Η προϋπόθεση πάντως της συγνώμης βρίσκεται μέσα μας: Με οδηγό το Πάθος του Κυρίου ας τηρήσουμε το  «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε»  όπου είναι η προθυμία μας να αναλάβουμε αυτόν τον σταυρό, αυτό το φορτίο, ώστε οι άλλοι να θεραπευθούν ή τουλάχιστον να προστατευ­θούν έναντι του κακού. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ο καθένας, δεν χρειάζεται παρά μία στιγμή κατανόησης, συντριβής, αποφασιστικότητας και καλής θέλησης. Διότι η συνειδητοποίηση της αδυναμίας είναι η αρχή της δυνάμεως. Μια αρχή που θα αναπροσαρμόσει τη σχέση μας με τον συνάνθρωπο και κατ’ επέκταση με τον σωτήρα Χριστό.
Ο σοφός λαός μας λέει ότι δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν έχεις, γι’ αυτό και η  συγχώρηση δεν είναι απλά μια εξωτερική εκδήλωση, ή πράξη στείρου ηθικισμού αλλά μια κατάκτηση και μεταβολή εκ της καρδιάς μας, και η εξωτερική έκφραση είναι το αποτέλεσμα αυτής.
Όπως,  όταν ο αγαπών θυσιάζεται απροϋπόθετα για τον αγαπημένο Χριστό, δια μέσω του συνανθρώπου, και αυτό το βλέπουμε στους βίους των Αγίων, όπως στον πρωτομάρτυρα Στέφανο που συγχώρησε εκείνους που τον λιθοβολούσαν τη στιγμή του μαρτυρίου. Στον Άγιο Χαράλαμπο που ευλογούσε τους δήμιους που τον έδερναν σε ηλικία 113 ετών. Ακόμα στον βίο του Αγίου Διονυσίου που συγχώρεσε και προστάτευσε τον φονιά του αδερφού του σε μια Χριστοειδή εσωτερική υπέρβαση. Έτσι οδηγούμαστε στην καταλλαγή και της συμφιλιώσεως μας  με τους άλλους και με τον Θεό όταν απαγγέλλουμε στους στίχους της Κυριακής Προσευχής στο «Πάτερ ημων», «και άφες ημιν τα οφειλήματα ημων». Όλοι μαζί αγαπητοί μου το ζητάμε συνεχώς και μέσα στην Θεία Λειτουργία όταν ακούμε στα Πληρωτικά «Συγνώμην και άφεσιν των αμαρτιών και των πλημελλημάτων ημών παρα του Κυριου αιτησώμεθα». Με αποκορύφωμα εκείνα τα φοβερά λόγια του Χριστού επάνω στον Σταυρό «Πάτερ αφες αυτοις ου γαρ οιδασι τι ποιούσι». Βλέπουμε ότι η συγχώρηση προηγείται του μαρτυρίου ως πράξη εξαγνισμού, είναι το συστατικό της παναγάπης που «ου λογίζεται το κακό» αλλά το αγκαλιάζει, το ανασταίνει και το μετουσιώνει σε αγαθό μέσω της συγγνώμης.
Μία τόσο μικρή  λέξη αλλά με τέτοια δύναμη ! Θεραπεύει τη σκληροκαρδία, την σφυροκοπά ώστε να καλλιεργηθούν στα θεμέλια της οι καρποί των αρετών.